எழுத்தாளர் கா. சிவாவின் ‘கரவுப் பலி’ சிறுகதை, கிராமப்புறச் சமூக அமைப்பின் அடித்தளத்தில் புதைந்துள்ள வன்முறை, வதந்திகளின் கோரமுகம் மற்றும் அதன் விளைவாகத் தனிமனிதர்களின் மீது திணிக்கப்படும் குற்றவுணர்வு ஆகியவற்றைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் சிறந்த படைப்பாகும். இக்கதை, கிராமிய வாழ்வியலின் யதார்த்தமான சித்திரங்களை முன்வைப்பதோடு, தனிமனிதனின் அக உலகையும் சமூகத்தின் கூட்டுப்பார்வையையும் கறாராக ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகிறது.
கிராமப்புறச் சமூகங்களில் ‘தனிமனித ஒழுக்கம்’ என்பது பொதுச்சொத்து போலப் பரிசீலிக்கப்படுகிறது. யாருடைய எளிய சொல்லும் எதேச்சையான பார்வையும் ஒரு நொடியில் கொடும் வதந்தியாக உருவெடுத்து விடுகிறது. காவேரியும் ராசாத்தியும் உதிர்க்கும் சாதாரணமான வார்த்தைகள், சுப்பம்மாவின் வாழ்வைச் சிதைக்கும் பேராயுதமாக மாறுவதுதான் இக்கதையின் மையம்.
சமூகத்தின் வதந்தி இயந்திரம் எப்படித் தனிமனிதர்களைப் பலிகடா ஆக்குகிறது என்பதை எழுத்தாளர் கா. சிவா மிகக் கறாராக வெளிப்படுத்துகிறார். “சின்னய்யா சுப்பம்மா வீட்டுக்குப் போனார்” என்ற சாதாரணத் தகவல், பெண்களின் வாயிலாகப் பரவும்போது கற்பிதங்களாகவும் அவதூறுகளாகவும் உருமாறுகிறது. இங்கு வதந்தியைப் பரப்பியவர்கள் எங்குமே தங்களைக் குற்றவாளியாக உணர்வதில்லை; “மற்றவர் சொன்னதைத்தான் நான் சொன்னேன்” என்ற எளிய தற்காப்புவாதத்தோடு தப்பித்துக்கொள்ள முயல்கின்றனர்.
சமூகத்தில் ஒரு பெண் மீது பழி சுமத்தப்படும்போது, அந்தப் பழியிலிருந்து மீள்வது எத்துணை கடினம் என்பதைச் சுப்பம்மாவின் மரணமும் சாலாட்சியின் அகத் தவிப்பும் உணர்த்துகின்றன. ஆண் மையச் சமூகத்தில் பெண்ணின் ஒழுக்கம் எப்போதுமே ஐயக் கண்ணோட்டத்துடனேயே பார்க்கப்படுகிறது.
- சுப்பம்மா: தன்மீது வீசப்பட்ட அவதூறைத் தாங்க முடியாமல் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் நிர்பந்தத்திற்குள்ளாகிறார்.
- சாலாட்சி: தான் எந்தத் தீய நோக்கமும் இல்லாமல் சொன்ன ஓர் உண்மை, இவ்வளவு பெரிய விபரீதத்திற்குக் காரணமாகிவிட்டதே என்ற குற்ற உணர்ச்சியால் நெந்துகிறார்.
- பாலாம்மா: தன் மகளின் இழப்பைத் தாங்க முடியாமல் கதறும் தாயின் ஆவேசம், சமூகம் அவர்களுக்கு இழைத்த ஈடுசெய்ய முடியாத துரோகத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
இக்கதையில் சாலாட்சியின் பாத்திரம் தனிமனித வாழ்வியலின் உளவியல் சிக்கல்களை ஆழமாகப் பேசுகிறது.
ராமய்யாக் கோனார் அவளது கிடாரியை அவளது அமைதியான குணத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவதில் தொடங்கி, அவள் எளிய வாழ்க்கையை வாழும் விதம் வரை எல்லாமே யதார்த்தமானவை. ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு வதந்தியின் சங்கிலியில் தானும் ஒரு கண்ணியாக மாறிவிட்டதை அறியும்போது சாலாட்சியின் மனம் படும் வேதனை அளக்கவியலாதது.
பஞ்சாயத்தில் நின்றுகொண்டு அவள் படும் அவமானமும் தன் பிள்ளைகள் அதைப் பார்த்து விடுவார்களோ என்று கூசும் தாயுள்ளமும் கிராமத்துப் பெண்களின் சமூக உளவியலைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
வேணியம்மை கோவிலில் சத்தியம் செய்யும்போது, “நான் சொன்னதுல எந்த உள்நோக்கமோ பழி போடனுங்கிற எண்ணமோயில்ல…” என்று அவள் தவிப்பதும் இறுதியில் சுப்பம்மாவின் இறப்புச் செய்தி கேட்கும்போது அவள் முகம் வெளிறிப் போவதும் மனித மனத்தின் குற்ற உணர்வின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும்.
கிராமங்களில் சட்டம் தீர்வு காணாத பல சிக்கல்களுக்குத் ‘தெய்வச் சத்தியம்’ மற்றும் ‘ஊர்ப் பஞ்சாயத்து’ என்ற பெயரில் தீர்வு வழங்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்தத் தீர்ப்புகள் உண்மையில் நீதியை நிலைநாட்டுகின்றனவா அல்லது குற்றவாளிகளைத் தப்பிக்க வைக்கின்றனவா என்ற கேள்வியை எழுத்தாளர் கா. சிவா மிக ஆழமாக எழுப்புகிறார்.
அம்பலம் கூறும் தீர்ப்பு, மூன்று பெண்களையும் உளவியல் ரீதியாகச் சோதிக்கிறது. காவேரியும் ராசாத்தியும் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றிச் சத்தியம் செய்துவிட்டு நிற்பது அவர்களின் குற்றமற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறதா அல்லது சமூகத்தின் மீதான பயமின்மையைக் காட்டுகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இறுதியில், உண்மை வெளிவருவதற்குள் சுப்பம்மா இறந்துவிடுகிறாள்; அந்த மரணம் இந்தச் சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்குவதற்குப் பதிலாக, சம்பந்தப்பட்டவர்களின் உள்ளத்தில் மெல்லிய குற்றவுணர்வின் நடுக்கத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்துகிறது.
கா. சிவாவின் ‘கரவுப் பலி’ சிறுகதை, மனிதர்களின் அறியாமையும் அலட்சியமும் சேர்ந்து எப்படி உயிரைக் குடிக்கின்றன என்பதை எவ்விதச் சமரசமுமின்றிப் பேசுகிறது.
வதந்திகளைப் பரப்புவதும் பிறர் வாழ்வோடு விளையாடுவதும் எவ்வளவு பெரிய பாவம் என்பதை இக்கதை வாசகர் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. கிராமிய வாழ்வியலின் நயங்களையும் அதன் மறுபுறமுள்ள மனித மனங்களின் ஈவுயிரற்ற தன்மையையும் கறாராக அலசிய சிறந்த இலக்கியப் படைப்பு இது.
– – –