எழுத்தாளர் ரா. கிரிதரன் அவர்களின் ‘உயிர்த்தாம்பு’ சிறுகதை, தற்கால அதிநவீன உயிரியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையும் அதன் பின்னணியில் இயங்கும் கார்ப்பரேட் அரசியலையும் தனிமனிதனின் தத்துவார்த்தத் தேடலையும் மிக ஆழமாகப் பேசும் படைப்பாகும்.
ஸ்டெம் செல் (Stem cell) மற்றும் ரீஜெனரேடிவ் மருத்துவம் எனப்படும் மீளுருவாக்க மருத்துவத்தின் எல்லைகளைத் தொடும் இக்கதை, அறிவியலின் பெயரால் இயற்கையின் நியதிமீறப்படும் தருணங்களை மனித வாழ்வியலோடு பொருத்தி அலசுகிறது.
இக்கதையின் நாயகனான ராமன் (ஜூனியர் ராமன்), நாற்பது வருடங்களாக உயிரணு ஆய்வில் தன் வாழ் நாளை அர்ப்பணித்த மூத்த விஞ்ஞானி. பொது மருத்துவத்தை விடுத்து உயிரணுப் பெருக்கம் மற்றும் புரத மறுஉருவாக்கத் துறையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர்.
ஆனால், இவரது ஆய்வுகளும் அதன் வணிகப் பயன்பாடுகளும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களான ‘மெடிடெக் கார்ப்ப்’ மற்றும் பிரமோத் போன்ற அதிகார மையங்களின் பிடியில் சிக்கும் போதுதான் கதை தனிமனித வாழ்வியலின் மிகக் கூர்மையான விளிம்பை அடைகிறது.
பிரமோதின் மகனின் விபத்து மற்றும் அவனது உடலைச் செயற்கை நெகிழி அமைப்புகள் மற்றும் ஸ்டெம் செல்கள் மூலம் இயங்கவைக்கும் முயற்சி, அறிவியல் எந்த அளவுக்கு மனித உணர்வுகளைக் கடந்து இயந்திரத்தனமான தேவையாக மாறுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
இங்கே ‘அறிவியல்’ என்பது, மனிதகுலத்தின் நலனுக்கானது என்ற எல்லையைத் தாண்டி, தனிமனிதர்களின் அதிகாரப் பசிக்கும், பேராசைக்கும் அடிபணிய வைக்கப்படும் கருவியாக மாற்றப்படுகிறது.
ராமன் தனது ஆய்வகத்தில் இயற்கையான பரிணாமத்தை மீறாமல், செல்களைத் துரிதப்படுத்தும் ‘ஆக்ஸிலரேட்டர்களை’ மட்டுமே அனுமதிக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். இயற்கையின் அடிப்படை விதிகளுக்கு எதிராக செயற்கை காமா-டி செல்களை (Gamma-D cells) வலுக்கட்டாயமாகத் திணிப்பது நீண்டகாலத்தில் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்ற அவரது கவலை, இன்றைய நவீன கார்ப்பரேட் மருத்துவ உலகின் நிதர்சனமான முகத்தைக் கிழித்துக் காட்டுகிறது.
மனைவியின் மறைவுக்குப் பின்னர் ராமன் கன்னியாகுமரிக்குச் செல்வது வெறும் இடமாறுதல் அன்று; அது தனது மனசாட்சியுடன் அவர் நடத்தும் உள்நாட்டுப் போர். அறையில் விடாமல் ஒலிக்கும் அலைபேசி அழைப்புகளும் பிரமோத் மற்றும் ரிஷியின் வணிக அழுத்தங்களும் அவரைத் துரத்தும்போது, அவர் கடலைப் பார்த்து நிற்பது இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தின் முன் மனிதனின் துச்சமான நிலையைக் குறிக்கிறது.
அதிகாலையில் அவர் செய்யும் நீண்ட நடை, எதிரே செல்லும் மனிதர்களை உயிரணுக்களின் பிரதிநிதிகளாகப் பார்க்கும் கற்பனை ஆகியன அவரது அறிவியல் சிந்தனை எந்த அளவுக்கு அவரது ரத்தத்தில் கலந்துள்ளது என்பதை உணர்த்துகின்றன.
பெட்ரி டிஷ்ஷில் வளரும் செல்களை மனிதக் குடும்பங்களோடும் அவற்றின் அசைவுகளைக் குழந்தைப் பருவத்தோடும் ஒப்பிடும் அவரது பாங்கு, அறிவியலைக் குளிர்ச்சியான இயந்திரப் பொருளாகப் பார்க்காமல், உயிர்ப்பான கலையாக அவர் உணர்வதைக் காட்டுகிறது. தனிமை அவனுக்குள் பயத்தை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, இயற்கையின் மீதான ஒருவித ஆழ்ந்த பக்தியையும் எச்சரிக்கை உணர்வையும் ஏற்படுத்துகிறது.
கதையின் இறுதியில் ராமன் தனது உதவியாளர் ரிஷியிடம் விவாதிக்கும் தத்துவப் பகுதி, சிறுகதையின் உச்சகட்டக் கருத்தியலை வெளிப்படுத்துகிறது. கலீலியோவின் தொலைநோக்கி எப்படிப் போர் ஆயுதமாகவும் மாறியதோ, அதேபோல ஒவ்வொரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பும் ஒரு கட்டத்தில் தவறான பயன்பாட்டுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதை அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
“இயற்கையை ஓவர்ரைட் செய்ய மனிதனுக்கு அதிகாரம் இல்லை; தனிமனிதனுக்கு அதிகாரம் இல்லை” என்ற ராமனின் கூற்று மிகக் கறாரான அறவுணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. டி.என்.ஏ ஹார்ட்வேர் என்றால், உயிரணுவின் ரசாயன சேர்க்கையும் மின் கடத்தும் முறையும் அதன் சாஃப்ட்வேர் என்றும், அந்தப் பேரமைப்பை மனிதன் தன் குறுகிய லாபத்துக்காக மாற்ற முயன்றால் அது தற்கொலைக்குச் சமம் என்றும் அவர் வாதிடுகிறார்.
இந்தியத் தத்துவ மரபில் கூறப்படும் ‘சத்காரியவாதம்’ (காரியத்தில் காரணமும் காரணத்தில் காரியமும் அடங்கி இருப்பது) பற்றிய அவரது ஒப்பீடு, நவீன உயிரியலையும் பண்டைய தத்துவத்தையும் அழகாகப் பிணைக்கிறது.
‘உயிர்த்தாம்பு’ சிறுகதை, அறிவியலின் வளர்ச்சி மனிதனைத் கடவுளாக்குகிறது என்று பெருமை பீற்றிக்கொள்ளும் காலத்திலும் இயற்கையின் ஒரு துளி ரகசியத்தைக்கூட மனிதனால் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்ற எதார்த்த முகத்தை அறைந்து சொல்கிறது.
அதிகாரம், பணம், அறிவியல் மற்றும் மனித நேயம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான யுத்தத்தில், தன் ஆன்மாவை விற்க மறுக்கும் விஞ்ஞானியின் மனப்போராட்டத்தை ரா. கிரிதரன் மிகச்சிறந்த தமிழ் நடையில், சமகாலத் தனிமனித வாழ்வியலோடு பொருத்தி இக்கதையில் அற்புதமாகப் படைத்துள்ளார்.
ரா. கிரிதரனின் ‘உயிர்த்தாம்பு’ சிறுகதை முன்வைக்கும் அறிவியலுக்கும் தத்துவத்துக்குமான முரண் மற்றும் அதன் வழியே வெளிப்படும் மனித வாழ்வியல் உண்மைகள் குறித்தும் விரிவாக அலசிப்பார்க்க வாய்ப்புள்ளது.
நவீன சமூகம் அறிவியலை எல்லையற்ற அதிகாரத்தின் குறியீடாகப் பார்க்கிறது. இயற்கையின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் கைவைத்து, மரபணுக்களை மாற்றியமைப்பதும் செயற்கை முறையில் மனித உறுப்புகளை உருவாக்குவதும் இன்றைய மருத்துவ உலகின் சாதனைகளாகப் பேசப்படுகின்றன. ஆனால், ராமன் கதாபாத்திரத்தின் ஊடாக ஆசிரியர் எழுப்பும் கேள்வி மிகவும் அடிப்படையானது – “இயற்கையின் மீதான முழுமையான ஆதிக்கம் மனிதனுக்குச் சொந்தமா?”.
உயிரணுக்களின் பெருக்கத்தையும் அதன் எலக்ட்ரிக் மற்றும் ரசாயன மாற்றங்களையும் நாற்பது ஆண்டுகளாகத் துல்லியமாகக் கவனித்து வரும் ராமனுக்கு, அந்த இயற்கையின் பிரம்மாண்டம் எளிய இயந்திரப் பொறிமுறையாகத் தெரியவில்லை. மனிதனின் அறிவுக்கு எட்டாத மாபெரும் பேரமைப்பின் வெளிப்பாடாக அது தெரிகிறது. பிரமோத் போன்ற கார்ப்பரேட் புள்ளிகள் தங்களது சொந்தத் தேவைகளுக்காகவும், வணிக நலன்களுக்காகவும் இயற்கையின் அடிப்படை விதிகளை (Override) மாற்ற முயலும்போது, அது அறிவியல் முன்னேற்றம் என்ற முகமூடியை அணிந்திருந்தாலும் உண்மையில் அது இயற்கையின் மீதான வன்முறை என்பதை ராமனின் மனம் எதிர்க்கிறது.
கதையில் ராமன் தன் உதவியாளர் ரிஷியிடம் கலீலியோவின் தொலைநோக்கி வரலாற்றை நினைவுபடுத்துவது இக்கதையின் மிக முக்கியமான தத்துவப் புள்ளியாகும்.
கலீலியோ விண்வெளியைப் பார்ப்பதற்காகவும் அறிவியலின் உண்மைகளைக் கண்டறிவதற்காகவும்தான் தொலைநோக்கியை உருவாக்கினார். ஆனால், ஆட்சியாளர்களும் மன்னர்களும் அதைப் பயன்படுத்தித் தூரத்திலிருந்த எதிரிக் கப்பல்களைக் கண்காணித்து ஆயிரக்கணக்கானோரைக் கொன்று குவித்தனர்.
இந்த வரலாற்று உதாரணம் எந்தவொரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பும் அதன் உருவாக்கத்தின்போது தூய்மையானதாக இருந்தாலும் அது அதிகாரத்தின் கைகளுக்குச் செல்லும் போது எப்படிக் கொடூரமான ஆயுதமாக மாறுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
காமா-டி செல்களை செயற்கையாக மாற்றி மருந்து தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பம் இன்று நோயாளியைக் காப்பாற்றப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் நாளை அது ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் மரபணு ஒழுங்கையும் சிதைக்கும் பேராபத்தாக மாறலாம் என்ற ராமனின் எச்சரிக்கை, விஞ்ஞானிகளுக்கு இருக்க வேண்டிய சமூகப் பொறுப்புணர்வை வலியுறுத்துகிறது.
நவீன உயிரியல் அறிவியலையும் இந்தியாவின் தொன்மையான தத்துவ மரபையும் கதையில் இணைக்கும் விதம் தனித்துவமானது. உயிரியல் கூறுகளை ‘ஹார்ட்வேர்’ மற்றும் ‘சாஃப்ட்வேர்’ என்று வர்ணிக்கும் ரிஷியின் தொழில்நுட்ப மொழிக்கு எதிராக, ராமன் ‘சத்காரியவாதம்’ பற்றிய தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்.
- செல்கள் எங்குத் தொடங்கி எங்கு முடிகின்றன என்பதை மனிதனின் செயற்கை நுண்ணறிவால் (AI) முழுமையாகக் கணிக்க முடியாது.
- உயிரணுவின் அசைவுகளும் அதன் பெருக்கமும் தொடர்ச்சியான இயற்கையின் நியதி.
- மனிதனின் அறிவும் அறிவியலும் அந்தச் சங்கிலியின் சிறிய துளியைத் தொட்டுவிடலாம்; ஆனால் ஒட்டுமொத்தப் பேரண்டத்தின் கயிறு இயற்கையின் கையில் மட்டுமே உள்ளது.
இந்தத் தத்துவார்த்தப் பார்வை, அறிவியலை வெறும் லாபத்துக்கான கருவியாகப் பார்ப்பவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி, இயற்கையின் முன்பாக மனிதன் மிகச் சிறியவன் என்ற அடக்க உணர்வை விதைக்கிறது.
கதை நெடுகிலும் ராமன் சந்திக்கும் மன உளைச்சல் என்பது வெறும் தொழில்ரீதியான பிரச்சனை அன்று; அது அவரது மனசாட்சிக்கும் கார்ப்பரேட் உலகத்துக்கும் இடையே நடக்கும் தர்ம யுத்தம். கன்னியாகுமரியின் கடலலையைப் பார்ப்பதும் சிறுவயது நினைவுகளில் மூழ்குவதும் தன் மனைவியின் இழப்பை எதிர்கொள்வதும் அவருக்குள் பக்குவத்தை உருவாக்குகின்றன.
அதிகாரமும் பணமும் தன் முன் கோரிக்கைகளை நீட்டும்போது, தன் வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்துவடித்த அறிவியல் அறத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் இருக்க அவர் போராடுகிறார். பிரமோதின் கோரிக்கைக்குச் சம்மதித்தால் ஆய்வகத்தில் பதவிகளும் பணமும் கொட்டும்; ஆனால், தன் ஆன்மாவின் நீதி செத்துவிடும் என்பதை அவர் உணர்கிறார். இறுதிச்சுற்றில் அவர் கண்களை மூடிக் கொள்ளும்போது தோன்றும் அந்தக் காட்சி, அறிவியலின் எல்லையைக் கடந்து மனிதன் அடைய வேண்டிய இறுதி நிம்மதியையும் தெளிவையும் குறிக்கிறது.
‘உயிர்த்தாம்பு’ சிறுகதை, அறிவியலின் வளர்ச்சி மனிதனைப் பிரம்மாண்டமான இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாலும் அறம் மற்றும் இயற்கை மீதான பக்தி இல்லாமல் செய்யும் எந்தவொரு ஆய்வும் மனிதகுலத்தின் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும் என்ற எச்சரிக்கையை வலிமையாகச் சொல்கிறது. அதிகாரம் மற்றும் வணிகத்தின் முன் தலைவணங்காத விஞ்ஞானியின் ஆன்மத் தூய்மையை இக்கதை மிக அழகாகவும் கறாராகவும் பதிவு செய்துள்ளது.
– – –