ஜெகதீஷ் குமாரின் ‘நீலத்தழல்’ சிறுகதை, நவீன இயந்திர உலகத்தில் வாழும் தனிமனிதனின் பொருளாதாரத் தவிப்புகளையும் அவனது மனச்சுமையையும் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. அதேவேளையில், இயற்கையின் ஒரு துளி பேரடக்கம் மனிதனின் அகச் சுமையை எவ்வாறு குணப்படுத்துகிறது என்பதையும் இக்கதை மிக நேர்த்தியாக விவரிக்கிறது.
இந்தக் சிறுகதை, மாலத்தீவுகளின் ஒரு தீவில் ஆசிரியராகப் பணிபுரியும் பிரசாத் என்பவனின் ஒருநாள் வாழ்வையும் அவனது அக உலகத்தையும் மையமாகக் கொண்டு நவீன மனிதனின் தவிப்புகளைப் பேசும் சிறந்த படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கமே கல்விக்கூடத்தின் சலிப்பான காட்சியோடு தொடங்குகிறது. இருபடிச் சமன்பாடுகளையும் டிஸ்கிரிமினண்ட்டையும் (Discriminant) கரும்பலகையில் எழுதும் பிரசாத்தின் மனம் வகுப்பறையின் ஒழுங்கின்மைக்கும் தீவின் சூழலுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறது. சொந்த நாட்டை விட்டு, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகவும் கடன் அடைப்பதற்காகவும் மாலத்தீவு தீவுகளுக்குச் சென்று வேலை செய்யும் ஆசிரியர்களின் வாழ்க்கை என்பது ஒரு வகையான வெளிநாட்டுச் சிறைச்சாலை போன்றது.
வகுப்பில் மாணவர்கள் காட்டும் அலட்சியம் பள்ளி முதல்வரின் முறையான புரிதலின்மை மற்றும் மொழி சார்ந்த அல்லது வெளிப்பாட்டுச் சிக்கல்களுக்காக ஆசிரியர்கள் மீதான தொடர்ச்சியான புகார்கள் போன்றவை புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் பலவீனமான நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன. “நாற்பது லட்சணத்தில் எதற்காக இங்கே வந்தோம்? காசு சேர்த்தத்தானே வந்தோம்?” என்ற வருணின் கேள்வி, நவீனப் பொருளாதாரச் சுமையால் தன் சுயத்தைத் தொலைத்துவிட்டு இயந்திரமாக இயங்கும் பல நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் குரலாக ஒலிக்கிறது.
பிரசாத்தின் வாழ்வு வெறும் வகுப்பறையும் விடுதியும் சார்ந்த சலிப்பான கோப்பையாகவே சுருங்கிவிடுகிறது. அவனது மனைவி தாரிணியின் தொலைபேசி உரையாடல்கள்கூடக் கடனைப் பற்றியும் கட்ட வேண்டிய தவணைகளைப் பற்றியுமான பொருளாதார அழுத்தங்களையே நினைவுபடுத்துகின்றன. தீவு முழுவதும் சூழ்ந்துள்ள வெயிலும் புழுக்கமும் பவழப்பாறைகளின் கரடுமுரடான தன்மையும் அவனது மனத்தை மேலும் சுருக்குகின்றன.
ஆனால், கதையின் இரண்டாம் பகுதியில் வரும் மீன்பிடிப் பயணமும் கடலின் நடுவே நிகழும் இயற்கையின் அதிசயமும் இந்தச் சலிப்புணர்வைத் தலைகீழாக மாற்றுகின்றன. ஷஹீது மற்றும் அவனது மாமாவுடன் நடுக்கடலுக்குச் செல்லும் பிரசாத்தும் வருணும் தற்செயலாக ராட்சத மீனின் தாக்குதலால் கடலில் விழுகின்றனர். அந்த இருண்ட நடுக்கடலில் மரணத்தின் விளிம்பில் மிதக்கும் கணத்தில், இயற்கையின் அரிய நிகழ்வான ‘பயோலூமினிசன்ஸ்’ (Bioluminescence – குளிர் ஒளி) எனப்படும் கடல் நீலத்தழல் வெளிச்சம் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது.
கடல் பரப்பின் மேல் நீல நெருப்பை வாரி இறைத்தது போல ஜெல்லி மீன்களும் டால்ஃபின்களும் உமிழும் நீல ஒளி பிரசாத்தின் அகக் கண்களைத் திறக்கிறது. கடலுக்குள் நீந்தும் ஷஹீதும் நீலத் திரையைக் கிழித்துச் செல்லும் டால்ஃபின்களும் அவனுக்குள் இதுவரை அவனைக் கட்டியிருந்த அத்தனை அழுத்தங்களையும் அடித்துச் செல்கின்றன.
இதுவரை அவனுக்குச் சலிப்பாகவும் வெறுப்பாகவும் தெரிந்த அதே கடல், இப்போது பிரம்மாண்டமான கனவுலகமாக மாறுகிறது. “திமிங்கிலம் போட்ட விட்டை!” என்று வருண் சிலிர்ப்புடன் கத்துவது, மனிதன் தான் வாழுமிடம் தேடும் சிறு கணங்களான மகிழ்ச்சியையும் அற்புதங்களையும் விவரிக்கிறது.
கடலின் உவர்ப்பைச் சுவைக்கும் கணத்தில் பிரசாத் தன் இருப்பை முழுமையாக உணர்கிறான். அவனது கைப்பேசி அடிக்கும்போது, அது அவனுக்கு எளிய அழைப்பாக இல்லாமல், அவன் வாழும் உலகத்துடனான மறுஇணைப்புக்கான குறியீடாக அமைகிறது.
சலிப்பான வாழ்விலும் எதிர்பாராமல் ஒளிரும் ஒரு துளி நீலத்தழல் மனிதனை மீட்டுக்கொள்கிறது என்ற அழகிய தத்துவத்தோடு இப்படைப்பு நிறைவடைகிறது.
– – –