எழுத்தாளர் தன்யாவின் ‘சாதகம்’ சிறுகதை, குடும்ப உறவுகளுக்குள் நிலவும் நுட்பமான உளவியல் மோதல்கள், அதிகாரப் போராட்டங்கள், மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் முரண்பட்ட மன ஓட்டங்களைப் பதிவு செய்யும் இலக்கிய ஆக்கம்.
இக்கதை வெறும் தொன்னூற்று ஒரு வயது மூதாட்டியின் கதையன்று; குடும்பத்தின் தொடர் வாழ்வியலில் மூத்த தலைமுறைக்கும் இளைய தலைமுறைக்கும் இடையிலான உணர்வுப் பிணைப்புகளையும் மரணத்தை ஒரு பொருட்டாய்க் கருதாத கிழவியின் கம்பீரத்தையும் கறாராக அலசுகிறது.
தொன்னூற்று ஒரு வயதைக் கடந்த பொன்னாத்தா கிழவி, வீட்டில் எஞ்சியிருக்கும் மாறாத சிலை போலக் காட்சி தருகிறாள். அவளது உடல் சுருங்கிவிட்டாலும் அவளது அக கம்பீரமும் உதாசீனக் குணம் கொண்ட சிரிப்பும் எள்ளளவும் குறையவில்லை.
மகளுக்கும் தாய்க்கும் இடையே சிறுவயது முதலே நிலவும் உரசல் என்பது வெறும் சண்டையன்று; அது குடும்பத்தின் மீதான அதிகாரப் போராட்டம். அம்மா எத்தனை முறை புலம்பினாலும் ஜோசியரிடம் ஆயுள் குறித்துக் கேட்டாலும் கிழவி தன் போக்கில் இயங்குகிறாள்.
சிறுவயதில் அம்மாயியின் மீது கொண்டிருந்த பாசமும் அவளது மூச்சு நின்றுவிடுமோ என்ற அச்சமும் கதையின் கதையோட்டத்திற்கு உளவியல் ஆழத்தைத் தருகின்றன.
மனித மனம் மரணத்தை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது என்பதையும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி அறிய முற்படும் மூடநம்பிக்கைகளையும் கதை மிக நேர்த்தியாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு முக்கியமான நிகழ்வும் (கல்யாணம், சடங்குகள்) கிழவியின் ஆயுள் மற்றும் சாதகத்தை வைத்தே திட்டமிடப்படுகின்றன. ஜோசியரின் கணிப்புகள் குடும்பத்தினருக்கு ஒருவித மனநிறைவைத் தந்தாலும் அது மனிதர்களின் இயல்பான வாழ்வியலை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை எழுத்தாளர் கூர்மையாகச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
கிழவி எப்போது இறப்பாள் என்ற எதிர்பார்ப்பு அம்மாவின் பேச்சிலும் ஏன் கதையின் கதையாசிரியரின் மனத்தில்கூட மெல்லிய நாடகத்தன்மையுடன் வெளிப்படுகிறது. ‘மரணம்’ என்பது எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழக் கூடியது என்றாலும் குடும்ப அமைப்பு அதைத் திட்டமிடப்பட்ட கால அட்டவணையாக மாற்ற முயல்கிறது.
எழுத்தாளரின் அக உலகம் கடந்த கால நினைவுகளாலும் நிகழ்கால யதார்த்தங்களாலும் ஊசலாடுகிறது. சிறுவயதில் அம்மாயியின் புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு தூங்கிய அந்தப் பிஞ்சு மனது, இப்போது கிழவியின் இறுதிச் சடங்குகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் அளவிற்கு முதிர்ந்துவிட்டது.
பலமுறை மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்று மீளும் கிழவி, தனது எள்ளல் நிறைந்த சிரிப்பால் அனைவரையும் திக்குமுக்காடச் செய்கிறாள். அவளது வாழ்வு எந்தவொரு சமரசத்திற்கும் இடமளிக்காத சுதந்திர வெளி.
கிழவியின் மரணம் தனக்கு எந்தப் பெரிய இழப்பையும் தராது என்று நினைக்கும்போது எழும் குற்ற உணர்ச்சியும் மனிதர்களின் மனத்தின் போலித்தனமான நாடகங்களை எண்ணிக் கூசுவதும் தனிமனித வாழ்வியலின் உண்மைகளாகும்.
எழுத்தாளர் தன்யாவின் மொழிநடை எந்தவித அலங்காரமும் இன்றி, மிக இயல்பான கொங்கு நாட்டுப் பேச்சுவழக்கையும் நவீன உளவியல் பார்வையையும் இணைத்துச் செல்கிறது.
குடும்ப உறவுகளுக்குள் இருக்கும் பாசம், அலுப்பு, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் சலிப்பு ஆகியவற்றை எழுத்தாளர் எந்தவித சமரசமுமின்றிக் காட்டுகிறார்.
மரணத்தைக்கூட ஒரு சுமையாகவோ அல்லது அடுத்தகட்ட காரியங்களுக்குத் தடையாகவோ பார்க்கும் நடுத்தர வர்க்க மனநிலையை இக்கதை விமர்சிக்கிறது. பொன்னாத்தா கிழவி தன் சொந்த விதிகளின்படி வாழ்ந்துவிட்டு, எதையும் எள்ளலுடன் கடந்துசெல்வது அவளது பிரத்யேக வெற்றியாக அமைகிறது.
‘சாதகம்’ சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியலின் நுணுக்கமான பல அடுக்குகளைத் தொட்டுச் செல்லும் படைப்பாகும். பொன்னாத்தா கிழவியின் இறுதிக் கணங்களும் குடும்பத்தினரின் ஜோதிடச் சார்ந்த எதிர்பார்ப்புகளும் மனித வாழ்வின் பலவீனங்களை அப்பட்டமாகக் காட்டுகின்றன. எதை எதிர்பார்த்தாலும் காலம் தன் போக்கில் நடக்கும் என்ற நிதர்சனத்தை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
குடும்பத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்துவிட்ட முதியவரின் மரணம், மற்றவர்களால் சோகமாக அல்லாமல் நீண்ட காத்திருப்பின் முடிவாகவும் சலிப்பாகவும் பார்க்கப்படுவது மனித இயல்பின் யதார்த்தமா அல்லது உணர்ச்சிகளின் வறட்சியா? இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, குடும்பத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்துவிட்ட முதியவரின் மரணம், மற்றவர்களால் சோகமாக அல்லாமல் நீண்ட காத்திருப்பின் முடிவாகவும் சலிப்பாகவும் பார்க்கப்படுவது உணர்வுகளின் வறட்சி மட்டுமன்று; அது மனித இயல்பின் தவிர்க்க முடியாத முரண்பட்ட யதார்த்தமும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் உளவியல் தத்தளிப்பும் ஆகும்.
குடும்பத்தில் தொன்னூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த முதியவர் வாழ்ந்து மறைவது என்பது திடீரென நிகழும் துயரமன்று; அது ஒவ்வொரு நாளும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிகழ்வு.
கதையில் பொன்னாத்தா கிழவி தொன்னூற்று ஒரு வயதைக் கடந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, குடும்பத்தின் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளின் நிகழ்வுகள் (திருமணங்கள், சடங்குகள், குலதெய்வ வழிபாடுகள்) எல்லாமே அந்தக்கிழவியின் ஆயுளையும் ஜோதிடக் கணிப்புகளையும் மையமாகக் கொண்டே திட்டமிடப்படுகின்றன.
“உன்ற அம்மாயி என்னிக்கு ஒழியுதோ அப்பத்தான் எனக்கு நிம்மதி” என்று மகள் ஆத்திரத்துடன் புலம்புவதையும், குடும்பத்தினர் கிழவியின் இறுதி எப்போது நிகழும் என்று கணக்குப் போட்டு காத்திருப்பதையும் பார்க்கும் போது, இது ஆரம்பத்தில் உணர்ச்சிகளின் வறட்சியாகத் தோன்றலாம். ஆனால், நீண்ட காலப் பராமரிப்பும் அதனுள் அடங்கியுள்ள குடும்பத்தின் அன்றாட அழுத்தங்களும் மனிதர்களின் உணர்வுகளை ஒருவித சலிப்புத் தன்மைக்கு உட்படுத்திவிடுகின்றன என்பதே நிதர்சனம்.
மனித மனம் இயற்கையாகவே வரம்புகளுக்கு உட்பட்டது. ஒரு மரணம் தாமதமாகும் போது, அது நிகழ்கால வாழ்க்கையின் பல திட்டங்களை முடக்கிப் போடுகிறது.
தம்பியின் திருமணம், மங்கலக் காரியங்கள் போன்றவற்றுக்குத் ‘தீட்டு’ மற்றும் ஜோதிடத் தடைகள் வரக்கூடாது என்பதற்காகக் குடும்பத்தினர் கிழவியின் ஆயுளை ஒரு கால அட்டவணையாக மாற்ற முயல்கின்றனர்.
எழுத்தாளரே, “கிழவியின் இறப்பு எனக்கு எந்த இழப்பையும் அளிக்காமல் போய்விடும் என்று கூசினேன்” என்று சுய பரிசோதனை செய்துகொள்வது போல், மனிதர்கள் தங்களது அக உலகத்தில் பல உண்மைகளை முன்கூட்டியே ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இது வறட்சியன்று; நீண்ட காத்திருப்பு மனிதர்களைக் கட்டியெழுப்பும் ஒருவித தற்காப்பு மனநிலை.
குடும்பத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த ஒருவரின் மரணத்தை எதிர்நோக்குவதும் அது தள்ளிப்போகும்போது சலிப்படைவதும் மனிதர்களின் ஈவிரக்கமற்ற தன்மையைக் காட்டுவதில்லை. வாழ்க்கையின் சுழற்சியும் அடுத்த தலைமுறையின் நகர்வும் எதார்த்தமானவை என்பதால், ‘மரணம்’ என்பதும் ஒரு தேக்கநிலையின் முடிவாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இந்தச் சிறுகதை, இத்தகைய உளவியல் முரண்களை எந்தவித பூச்சுமின்றி மிகக் கறாராக வெளிச்சமிடுகிறது.
– – –