எழுத்தாளர் பா. திருச்செந்தாழையின் ‘அப்பா’ சிறுகதை, தந்தை-மகன் உறவு குறித்த மிக ஆழமான விமரிசனத்தைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாகும். இக்கதை வெறும் குடும்பச் சூழலின் வறுமையையோ அல்லது தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான மோதலையோ மட்டும் பேசவில்லை; வறுமையும் பிழைப்புவாதமும் நிறைந்த சமூகச் சூழலில், தன் சுயமரியாதையைத் தொலைத்துவிட்டு அதிகாரத்திற்கு அடிபணியும் தந்தை, தன் மகனின் மனத்தில் எத்தகைய அருவருப்பையும் உளவியல் சிதைவையும் ஏற்படுத்துகிறார் என்பதைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே அப்பா உண்ணும் மோர் சோறும் அவர் வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழியும் மகன் மூலமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அப்பாவின் மேனியில் உள்ள முடிகள், அவர் வெயிலில் அலைந்து திரியும்போது வெளிப்படும் வியர்வை, மோர் சோற்றை உறிஞ்சும் விதம் ஆகியவை மகனுக்கு ஒருவித அருவருப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்த அருவருப்பு வெறுமனே தோற்றத்தின் மீதானது அன்று; தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக எத்தகைய அவமானங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு வாழும் எளிய மனிதனின் பலவீனத்தின் மீதான கோபமாகும்.
அப்பா ஓய்வெடுக்கும்போது மகனைத் தன் கால்களை மிதித்துவிடுமாறு (மசாஜ்) கூறுவதும் மகன் அதை வேண்டாவெறுப்பாகச் செய்வதும் தந்தை-மகன் உறவுக்கு இடையிலான இயல்பான பாசத்தை விடுத்து, அங்கே ஒருவித எந்திரத்தனமான கடமை உணர்வும் வெறுப்பும் மட்டுமே இருப்பதை உணர்த்துகிறது.
கதையின் நடுப்பகுதியில் வரும் கார்ப் பயணம் மற்றும் ‘நடமாடும் நீதிமன்றம்’ காட்சிகள் தமிழ்ச் சமூகத்தின் வர்க்கப் படிநிலைகளையும் அடிமை மனநிலையையும் மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கின்றன.
காரில் பயணம் செய்யும் அந்தப் பெரிய மனிதர் “விசுவாசம்” பற்றிப் பேசும் வார்த்தைகள், எளிய உழைப்பாளி மக்களைச் சுரண்டுவதற்கான முதலாளித்துவத்தின் ஆயுதமாகவே இருக்கின்றன. “விசுவாசம்னா நெல்லுமணி நெல்லுமணியாத்தான் சோறு போடும்” என்று பேசும் அந்த அதிகார வர்க்கத்தின் முன், அப்பா தன் பலவீனமான புன்னகையாலும் தலையசைப்பாலும் தன்னை முழுமையாகச் சமர்ப்பித்துக் கொள்கிறார்.
நடமாடும் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியின் முன் நிற்கும் அப்பா, தன் சொந்த அடையாளத்தைத் துறந்துவிட்டு, மற்றுமொரு ஏழை ரிக்ஷாக்காரரைப் போலத் தன்னைச் சுருக்கித் தாழ்த்திக்கொள்ளும் காட்சியைக் கண்டு மகன் அதிர்ச்சியடைகிறான். தன் தந்தை உலகத்தின் பார்வையில் எவ்வளவு பலவீனமானவர், அற்பமானவர் என்பதை மகன் உணரும் அந்தத் தருணம் அவனது அக உலகைச் சிதைக்கிறது.
கோடை விடுமுறைக்குப் பிறகு அப்பா கொண்டுவந்து தரும் துணிகளும் சேலைகளும் சாதாரணப் பரிசுகள் அல்ல; அவை தன் சுயமரியாதையை விற்றுவிட்டுப் பெற்ற எச்சங்களின் வெளிப்பாடு. அந்தச் சேலைகளை அம்மா உடுத்தும்போது ஏற்படும் மூச்சுத்திணறலும் அதனால் மகனுக்கு ஏற்படும் ஆத்திரமும் குடும்பத்திற்குள் நிகழும் உளவியல் வன்முறையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
தன் கணவனின் பலவீனங்களை உணராமல் அல்லது அவற்றை இயல்பாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழும் அம்மாவின் சிரிப்பு, மகனுக்கு மேலும் எரிச்சலூட்டுகிறது. மஞ்சூர் தீப்பரவல் பற்றியும் பனைமர மேட்டில் அப்பா தனது தோளில் கிடக்கும் ஈரப்புடவையிலிருந்து மண்ணை உதறிக்கொள்ளும் விசித்திரமான காட்சியையும் பார்க்கும் மகனுக்குத் தன் தந்தையைவிட அந்தத் தீயும் அழிவுமே மேலானதாகத் தோன்றுகின்றன.
எழுத்தாளர் பா. திருச்செந்தாழையின் ‘அப்பா’ சிறுகதை, வறுமை மற்றும் சமூகத்தின் பிடியில் சிக்கித் தன் ஆளுமையை இழந்துபோகும் தந்தையின் பரிதாப நிலைக்கும் அந்தத் தந்தையை எதிர்கொள்ளத் திராணியின்றி மனத்திற்குள் புழுங்கும் மகனின் உளவியல் தவிப்புக்கும் இடையிலான போராட்டத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இது வெறும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை அன்று; எளிய மனிதர்களைச் சக்கையாகப் பிழிந்து எந்திரங்களாக மாற்றும் சமூக அமைப்பின் மீது வீசப்பட்ட மிகக் கறாரான சாட்டையடியாகும்.
– – –