எழுத்தாளர் சுரேஷ் பிரதீப்பின் ‘சித்திரச் சபை’ சிறுகதை, சமகால நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளுள் முக்கியமான, அதேநேரம் வாசகரை அதிரவைக்கும் உளவியல், சமூகப் பரிமாணங்களைக் கொண்ட படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் தந்தை-மகன் உறவு சார்ந்த மோதல்களை மட்டும் பேசவில்லை; நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் எந்திரத்தனமான எதிர்பார்ப்புகள், தந்தைவழிச் சமூகத்தின் அடக்குமுறை, இளைய தலைமுறையின் அகச்சிக்கல்கள் மற்றும் சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அவலங்கள் ஆகியனவற்றைக் கறாராகவும் நேர்மையாகவும் முன்வைக்கிறது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே ஆசிரியர் முன்வைக்கும் காட்சிகள் மனிதனின் ஒட்டுமொத்த உளவியலையும் எவ்வாறு தந்தைவழிச் சமூகம் முடக்குகிறது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.
பாண்டவையாற்றின் கரையிலுள்ள கைவிடப்பட்ட கான்கிரீட் சுடுகாட்டில் அப்பாவும் மகனும் அமர்ந்திருக்கும் சூழல், வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறிக்கிறது. நாயகன் தன் அறைக்குள் சுயமைதுனம் செய்துகொண்டிருக்கும்போது திடீரென அப்பா வந்து நிற்பதும் அதுகுறித்து அப்பா காட்டும் கோபமும் வெறும் ஒழுக்கத்தைப் பற்றியது அன்று. மகனின் உடல் மீதும் அவனது பாலியல் உணர்வுகள் மீதும் தந்தை செலுத்த விரும்பும் முழுமையான அதிகாரத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
சிறு வயதில் தேர்வுகள் முடிந்து வீட்டுக்கு வரும்போது, தன் உணர்வுகளை அடக்கத் தெரியாமல் அழுத மகனை அப்பா அறைந்த நிகழ்வு, உணர்ச்சிகளைக் கொல்வதே ஆண்மை என்ற சமூகம் கட்டமைத்த பிம்பத்தின் குரூர முகமாகும். “பொம்பள ….. பாத்துட்டு உக்காரத்தான் …. வூட்ல ஒன்னைய உட்டுட்டு போனனா?” என்ற அப்பாவின் வசைமொழி, கல்வி மற்றும் லட்சியத்தின் பெயரால் பாலியல் அடக்குமுறையையும் வன்முறையையும் இயல்பாக்கும் வர்க்கத்தின் பிரதிபலிப்பாகும்.
இக்கதையின் மற்றொரு முக்கியமான மையப்புள்ளி நசீர் உசேன் மற்றும் அவனது குடும்பமாகும். நசீர் பாண்டவனூரில் ஒரே முஸ்லிம் குடும்பத்தின் வாரிசு; அவனது தாயார் ஷம்ஷாத் பேகம் மீன் விற்றுப் பிள்ளைகளை வளர்க்கும் எளிய பெண்.
நசீர் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் மெலிந்து, உடலில் சதையின்றி ஒரு நோஞ்சானாக வாழ்வதோடு, பிற்காலத்தில் பைத்தியமாகிறான். அவனது கலைத்திறன் சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; அவனது மனநிலை சிதைந்துபோகும் நிலைக்கு அவன் தள்ளப்படுகிறான்.
நசீர் கைவிடப்பட்ட சுவர்களில் வரையும் ஓவியங்கள் வெறும் கற்பனையானவை அன்று; அவை சமூகம் மனிதர்கள் மீது திணிக்கும் வன்முறையின், பாலியல் சிதைவுகளின் மற்றும் வதைகளின் காட்சிப்படுத்தலாகும். வன்முறையும் காமமும் கலந்த அந்தச் சித்திரங்கள், சமூகம் வெளியே காட்டிக்கொள்ளும் நாகரிக முகமூடியைக் கிழித்து எறிகின்றன.
நாயகன் பொறியியல் படித்துவிட்டு, தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக அரசுப் பணிக்குத் தயாராகி வேலைக்குச் செல்வது தந்தைவழிச் சமூகத்தின் கட்டளையாகும். “படிச்சது இன்ஜினியரிங். ஆனா ஒம்மவன் கலெக்டருக்கு … வேலைக்கு போறது உனக்கு பெரும …. இருக்கா?” என்று அப்பா கேலி செய்வது, நடுத்தர வர்க்கம் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பை எத்தகைய பொருளாகப் பார்க்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
கல்லூரியில் படிக்கும்போது தற்கொலை எண்ணங்களும் விடுதியின் தனிமையும் நாயகனை எப்படி வாட்டுகின்றனவோ, அதேபோன்றுதான் நசீரும் மனநலச் சிதைவைச் சந்திக்கிறான். நவீனக் கல்விக்கூடங்கள் மனிதர்களை ஆளுமை மிக்கவர்களாக மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அவர்களை எந்திரங்களாகவும் மன அழுத்தத்திற்கு ஆளானவர்களாகவுமே மாற்றுகின்றன.
ஷம்ஷாத் பேகம் சிறுவயதில் நாயகனுக்கு மீன் வறுத்துக் கொடுப்பதும் அவனுக்கு முத்தமிடுவதும் அவனது குழந்தைப்பருவத்தின் அரிதான அன்பின் எச்சங்களாகும். பிற்காலத்தில் வேளாங்கன்னியில் நசீரைச் சந்திக்கும்போது அவன் உடல் அழுகிப்போய் நாறும் நிலையிலும் நாயகன் அவனைத் தழுவி அழுவது மனிதநேயத்தின் மீதான மிச்சமுள்ள நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில், நசீர் வரைந்த ஷம்ஷாத் பேகத்தின் படத்திற்கு எதிரே அமர்ந்து மற்றொருவன் சுயமைதுனம் செய்துகொண்டிருப்பதும் அவன் குறியில் விந்து வழிந்திருப்பதும் சமகாலச் சமூகத்தின் நடுக்கடலான அறச் சீரழிவையும் காமம் மற்றும் வன்முறையின் கலவையையும் முகத்தில் அறைவது போலச் சித்தரிக்கிறது.
எழுத்தாளர் சுரேஷ் பிரதீப்பின் ‘சித்திரச் சபை’ சிறுகதை, தந்தைவழிச் சமூகத்தின் உளவியல் வன்முறைகளையும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் லட்சிய வெறிகளையும் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அவலங்களையும் சமரசமின்றி விவரிக்கும் கறாரான விமர்சனப் படைப்பாகும். இது மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டி, வாசகரை ஆழமான சுயபரிசோதனைக்குள்ளாக்கும் நவீனச் சிறுகதை.
– – –