மனிதர்களின் நுண்ணிய மனவோட்டங்களையும் உலகளாவிய அரசியல் வன்முறைகளின் தழும்பு மனிதர்களின் அகவாழ்வில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் ஆழமாகப் பதிவுசெய்துவரும் எழுத்தாளர் விஜய ராவணனின் படைப்புகளில் ‘ஆரஞர் உற்றன கண்’ என்ற சிறுகதை தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது.
ஜெர்மனியின் ஸ்டட்கர்ட் நகரின் பனிமலர்ந்த குளிரிரவில் தொடங்கும் இக்கதை, ஈராக் போரின் கோர முகத்தையும் அங்கு இழக்கப்பட்ட சிறுவயது நிறங்களையும், அகதியின் தனிமையையும் இளம் ஓவியப் பெண் ஹன்னாவின் தேடலூடாக மிகச் சிறப்பாகப் பேசுகிறது. தனிமனித வாழ்வியலின் மிகமெல்லிய மனஉணர்வுகளைக் கறாராகவும் சமரசமின்றியும் வெளிப்படுத்தும் படைப்பு இது.
கதையின் நாயகனான அகமது அரீஃப் பார்வைக் குறைபாடுள்ளவன் அல்லன்; அவனால் கறுப்பு, வெள்ளை மற்றும் சாம்பல் நிறங்களை மட்டுமே உணர முடியும். சிவப்பு, பச்சை, நீலம் போன்ற உயிர்ப்பான வண்ணங்கள் அவனது மூளைக்கு எட்டாத தூரத்தில் உள்ளன.
இது வெறும் உடல்சார்ந்த குறைபாடு அன்று; அவனது சிறுவயதில் அமெரிக்கா ஈராக் மீது தொடுத்த போரின்போது நேர்ந்த குண்டுவெடிப்பில் அவன் இழந்த அப்பா, வீட்டின் சிதைவுகள் மற்றும் ரத்தச் சிவப்பு ஆகியவற்றின் அதிர்ச்சியால் அவனது மூளையும் கண்களும் தேர்ந்தெடுத்த தற்காப்புப் பொறிமுறையாகும்.
ஹன்னா என்ற சுதந்திரமான, வண்ணங்களை நேசிக்கும் இளம் ஓவியப் பெண் தன் கலைரீதியான தேடல்களோடு அரீஃபை அணுகும்போது, இருவேறு உலகங்களுக்கு இடையிலான மோதலும் புரிதலும் உருவாகிறது.
ஹன்னா உலகத்தை வண்ணமயமான ‘கேன்வாஸா’கப் பார்க்கிறாள்; அரீஃபோ உலகத்தைத் தன் நினைவுகளின் சாம்பல் நிறக் கோட்டோவியமாகப் பார்க்கிறான். இந்த முரண்பாடு தனிமனித உறவுகளில் எத்தகைய உளவியல் ஆழத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை எழுத்தாளர் கறாராகப் பதிவுசெய்கிறார்.
அரீஃபின் வாழ்வு என்பது தனிமனிதனின் வாழ்வன்று; அது போரினால் உதிர்க்கப்பட்ட இலட்சக்கணக்கான புலம்பெயர்ந்தோரின் குரலற்ற பிரதிநிதித்துவம். சொந்த மண்ணில் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு, ஜெர்மனிக்கு அகதியாக வந்து, பல்லாண்டுகளாகியும் அந்த நாட்டின் மொழி மற்றும் கலாச்சார அடையாளங்களோடு தன்னை முழுமையாகப் பொருத்திக்கொள்ள முடியாத ஒருவனின் மெளனமே அரீஃப்.
ஐரோப்பியச் சாலைகளில் அகதிகளுக்கு எதிரான பேரணிகளும் “நாட்டைவிட்டுப் போ” என்று கூச்சலிடும் வன்முறைக் கும்பல்களும் அகதிகளின் வாழ்வை எப்போதுமே அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தச் சமூக யதார்த்தத்தின் மத்தியில், ஜெர்மனியின் மூவர்ணக் கொடியும் ஈராக்கின் மூவர்ணக் கொடியும் தனக்குக் கறுப்பு வெள்ளையாகவே தெரிகின்றன என்று அரீஃப் கூறுவது, போரின் அர்த்தமின்மையை மிக ஆழமாகச் சுட்டுகிறது.
கதையின் மற்றொரு முக்கியமான மையப்புள்ளி, அரீஃபின் தந்தையால் சொல்லப்பட்ட கில்கமெஷ் காப்பியமும் அவனது தாயின் தியாகமுமாகும். குண்டுவெடிப்பில் எல்லாவற்றையும் இழந்தபோதும் தன் கணவனின் நினைவாகவும் தன் இனத்தின் அடையாளமாகவும் அந்தப் பழுப்புநிறப் புத்தகத்தை இறுதிவரை பாதுகாத்த தாய், மரணத் தருவாயிலும் மகனின் மூலமாக அந்த நூலின் வரிகளைக் கேட்டு அமைதி அடைவது வாழ்வியலின் உன்னத வெளிப்பாடு.
ஹன்னாவின் மீது அரீஃபிற்கு ஏற்படும் ஈர்ப்பு எந்தவிதமான நாடகத்தனமும் இன்றி மிக இயல்பாக வளர்கிறது. ஆரம்பத்தில் அரீஃபின் கறுப்பு – வெள்ளை உலகத்தை வியப்புடன் அணுகும் ஹன்னா, போகப்போக அவனது வலியையும் தனிமையையும் தன் இதயத்தால் உணர்கிறாள்.
இறுதியில் வானவில்லில் மோதிய சிறுவனின் கதை வெறும் கற்பனை என்று அரீஃப் ஒப்புக்கொள்வதும் அவனது அந்தப் பொய்யின் பின்னால் உள்ள பெரும் துயரத்தை ஹன்னா புரிந்துகொண்டு அவனை அரவணைப்பதும் மனித உறவுகளின் உச்சபட்ச விடுதலையைக் குறிக்கிறது.
விஜய ராவணனின் ‘ஆரஞர் உற்றன கண்’ சிறுகதை, நிறங்களற்ற ஒருவனின் கண்களின் வழியே உலகைக் காண முயலும் அழகியல் பிரதியாகவும் அதேவேளையில் போரும் அகதி வாழ்வும் மனித ஆன்மாவில் நிகழ்த்தும் வன்முறையைத் துல்லியமாக அளவிடும் கறாரான உளவியல் ஆவணமாகவும் விளங்குகிறது.
தனிமனிதனின் அகவாழ்வு, நினைவுகளின் பாரம், மற்றும் கலை வெளிப்படுத்தும் ஆறுதல் ஆகியவற்றை நல்ல தமிழ் நடையில் செதுக்கியுள்ள இப்படைப்பு, நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் காலத்தால் அழியாத இடத்தைப் பெறத் தகுதியானது.
நிறங்கள் மனிதர்களின் கண்களுக்குப் பரிசளிக்கப்பட்டவை என்றாலும் அந்த நிறங்களையே துறந்துபோன மனிதர்களின் மெளன மொழிக்கு அருகில் செல்ல எப்போது நம்மால் முடியும்?
மனிதர்களின் பார்வைக்கு உலகம் பல வண்ணங்களால் கட்டமைக்கப் பட்டிருந்தாலும், அதிர்ச்சிகளும் வன்முறைகளும் ஒருவனின் அக உலகைக் கறுப்பு வெள்ளையாகச் சுருக்கிவிடக்கூடும் என்பதை அரீஃபின் கதாபாத்திரம் உணர்த்துகிறது.
ஈராக் போரின் குண்டுவெடிப்பில் அப்பாவையும் வீட்டின் நினைவுகளையும் இழந்த அரீஃப், பிற்காலத்தில் ஜெர்மனியில் அகதியாக வாழ்ந்தாலும் சமூகத்தின் வெறுப்பையும் புறக்கணிப்பையும் தனது மௌனத்தால் தாங்குகிறான்.
“ஜெர்மனியின் மூவர்ணக் கொடியும் ஈராக்கின் மூவர்ணக் கொடியும் எனக்குக் கறுப்பு வெள்ளைதான்” என்று அவன் கூறுவது, நிறங்களை மனிதர்கள் தேசங்களாகப் பிரித்து வன்முறையை நிகழ்த்தும்போது, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அந்த வண்ணங்களின் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது என்பதைச் சுட்டுகிறது.
ஆரம்பத்தில் ஹன்னா உலகத்தை ஓவியத்தின் வண்ணமயமான கோணத்தில்தான் அணுகுகிறாள். அவளுக்குப் பழுப்பு நிறக் கோட்டோரியமும் சிவப்பு நிற ஸ்கர்ட்டும் தங்கநிறக் கூந்தலும் முக்கியமானதாகத் தெரிகின்றன. ஆனால், அரீஃபின் உண்மையான வரலாற்றுத் துயரத்தையும் அவனது தாயின் தியாகத்தையும் அறிந்த பின்பு, ஹன்னாவின் பார்வை மாறுகிறது. அவளது சொந்த விருப்பமான வண்ண ஆடைகளைத் துறந்து, அரீஃபின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதுதான் மெளன மொழிக்கு அருகில் செல்வதற்கான முதல் படியாகும்.
நிறங்களைத் துறந்துபோன மனிதர்களின் மெளன மொழிக்கு அருகில் செல்ல நமக்குக் கீழ்க்கண்ட மனப்பக்குவங்கள் தேவைப்படுகின்றன:
- மற்றவர்களின் துயரங்களை வெறும் அனுதாபத்தோடு பார்க்காமல், அவர்களின் வரலாற்று மற்றும் சமூகச் சூழலில் நின்று அவர்களின் வலியைப் புரிந்துகொள்ளும்போது மட்டுமே அந்த மெளனத்திற்கு அருகில் செல்ல முடியும்.
- அரீஃப் வானவில்லில் சிறுவன் மோதிய கதையைத் தன் சொந்த ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடாகப் புனைந்து சொன்னது போல், மனிதர்கள் தங்களது நிஜத்தின் வறட்சியை மறைக்கப் புனைவுகளைத் தழுவிக்கொள்கிறார்கள். அந்தப் புனைவுகளின் பின்னால் இருக்கும் கண்ணீரை நாம் கண்டடைய வேண்டும்.
- ஹன்னா தன் சுயத்தைத் துறந்து அரீஃபை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்வது போல, மனிதகுலத்தின் பொதுவான துயரங்களுக்கு அருகில் சென்று தோள் கொடுக்கும்போதே மெளனத்தின் மொழி அர்த்தம் பெறுகிறது.
நம்மை மையமாகக் கொண்ட பார்வையிலிருந்து விலகி, மற்றவர்களின் துயரத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களை நேசிக்கும் தருணத்தில்தான் நிறங்களைத் துறந்துபோன மனிதர்களின் மெளன மொழிக்கு அருகில் நம்மால் செல்ல சாத்தியமாகும்.
கதையின் இறுதியில் மழஸுக்குப் பின் தோன்றும் வானவில், ஒளியின் வண்ணங்களை மட்டுமல்லாமல், துயரங்களைக் கடந்த மனிதர்களின் அகத்தில் மலரும் அமைதியையும் நம்பிக்கையையுமே அடையாளப் படுத்துகிறது. அரசியல் வன்முறைகள் தனிமனிதனின் வாழ்வியலில் எத்தகைய நிரந்தர வடுக்களை உருவாக்குகின்றன என்பதை இக்கதை வாசகர் நெஞ்சில் பதிக்கிறது.
– – –