கி. விட்டல் ராவின் ‘பேராசிரியர் தக்கியின் ஆடு’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியப் பெருவெளியில் தனியிடத்தைப் பிடிக்கும் ஆழமான படைப்பு.
இக்கதை வெறும் பேராசிரியரின் ஆடு வளர்ப்புச் சம்பவத்தோடு நின்றுவிடாமல், நவீன நகர்ப்புறச் சூழலில் மனிதர்களின் அந்நியமாதல், பண்பாட்டுத் தனிமைப்படுத்தல், சமூக விலக்கல் (Social Exclusion) மற்றும் சுயத்தைத் தொலைத்த சமூகத்தின் முரண்பாடுகளை மிகக் கறாராகவும் யதார்த்தமாகவும் வெளிப்படுத்துகிறது. தனிமனிதனின் அக உலகிற்கும் புறச் சமூகத்திற்கும் இடையிலான மோதலை இக்கதை துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
கதைக்களமாக அமையும் மீர்சாகிப்பேட்டை பகுதி, நாகரிகத்தின் விளிம்பில், சுகாதாரம் மற்றும் மனிதநேயம் அற்ற குக்கிராமத்தின் சாயலைக் கொண்ட நகர்ப்புறச் சேரியாக அல்லது நெரிசல்மிக்க பகுதியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.
குப்பைத் தொட்டிகள் அற்ற தெருக்கள், இறால் செதில் நாற்றம் மற்றும் வறுமைக் கோட்டிற்குட்பட்ட மக்களின் அவலச்சூழல் ஆகியவை ஏழை மக்களின் வாழ்வியலை மட்டுமல்லாமல், அங்கு வாழும் தனிமனிதர்களின் மனநிலையைச் சிதைப்பதாக உள்ளன.
இத்தகைய சூழலில் குடியேறும் பேராசிரியர் அப்துல் தக்கி, கும்பகோணத்தைச் சேர்ந்த, தமிழ் நாட்டு விவசாயியின் சகல பண்பாட்டு அடையாளங்களையும் கொண்டவர். ஆனால், அவர் குடியேறும் தெருவோ முழுமையான உருது மொழி பேசும் முஸ்லீம் மக்கள் வாழும் பகுதியாகும்.
இங்கு மொழி, பண்பாட்டு அடிப்படையிலான ஒருவித மறைமுகச் சமூக விலக்கம் நிலவுகிறது. பேராசிரியர் தக்கி அந்தத் தெருவில் யாருக்கும் அறிமுகமில்லாதவராக, ஒரு ‘புதிரான மனிதராக’ ஓரங்கட்டப்படுகிறார். அண்ணனின் பெரிய வீட்டின் மாடியில் வசிக்கும் அவர், தன் மாணவர்களுடனோ, வெளியூர் நண்பர்களுடனோ இயல்பாகப் பழக முடியாத ஒருவிதத் தனிமைச் சிறைக்குள் தள்ளப்படுகிறார்.
தக்கியின் அகவாழ்வின் வெறுமையை, அவர்தம் தனிமையை நிரப்புவதற்காக அவரது வாழ்வில் நுழைகிறது அந்த வெள்ளாடு. வடிவேலுவின் மூலம் அறிமுகமாகும் அந்த வெள்ளாடு, வெறும் பிராணியாக மட்டும் கதைக்குள் வலம்வரவில்லை; அது தக்கியின் ஆன்மாவின் பகுதியாகவும் சமூகத்துடன் அவரைக் குவிக்கும் பாலமாகவும் மாறுகிறது.
மனிதர்களின் இயந்திரத்தனமான, சந்தேகக் கண்ணோட்டம் கொண்ட உலகின் மத்தியில், ஆடு காட்டும் அப்பாவித்தனமான பாசம் பேராசிரியரை ஈர்க்கிறது. கவிதைகளை விடவும் ஆட்டின் கண்கள் மீது அவருக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது.
ஆரம்பத்தில் அந்தத் தெரு மக்களால் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்ட தக்கி, அந்த ஆட்டின் மூலமாகவே அந்தத் தெருவின் அடையாளமாக மாறுகிறார். ஆடு வீட்டைவிட்டு வெளியேறித் திசைகள் கடந்து செல்வதும் சுவரொட்டிகளைக் கடித்துக் குதறுவதும் தெருவாசிகளின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. இறுதியில், “காலேஜ் புரோபசர் தக்கி பாய்” என்ற முகவரி அந்தத் தெருவில் உள்ள பாமர மக்களுக்கும் பரிச்சயமாவதற்கு அந்த ஆடுதான் காரணியாகிறது.
எழுத்தாளர் கி. விட்டல் ராவ் எவ்வித சமரசமுமின்றி சமகால மனிதர்களின் சுயநலத்தையும் அறியாமையையும் வெளிச்சமிடுகிறார்.
வடிவேலுவின் பொருளாதாரச் சுமை, ஏழை மக்களின் அன்றாடப் பிழைப்புப் போராட்டங்கள் ஆகியன கதையில் யதார்த்தமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆடு லாரியில் அடிபட்டு இறந்தபோதும் வடிவேலு அதைத் தன் சுயநலத்திற்காகவோ, வருமானத்திற்காகவோ பயன்படுத்த முயலும் விதம், வறுமை மனிதர்களை எவ்வாறு இயந்திரத்தனமாக்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
ஆனால், தக்கியின் எதிர்வினை முற்றிலும் மாறுபட்டது. யதார்த்தத்தின் கொடூரமான முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அவர், அதைத் தத்துவார்த்தச் சடங்காக மாற்ற முயல்கிறார். “ஆடு மனிதனுக்காக பேருண்மையின் அன்பளிப்பாயும் தியாகச் சின்னமாயும் படைக்கப்பட்டதாகும்… தெருவுக்கு என்னைக் காட்டிவிட்டுத்தான் மறைந்து போனது” என்ற தக்கியின் முடிவு மனிதன் தன் தனிமையை மறைத்துக்கொள்ளப் புனைந்துகொள்ளும் தத்துவார்த்தப் போர்வையைச் சரியாக அம்பலப்படுத்துகிறது.
‘பேராசிரியர் தக்கியின் ஆடு’ சிறுகதை தனிமனிதனின் அகத் தத்தளிப்புகளையும் பெருநகர நாகரிகம் மனிதர்களை எப்படித் தனித்தனித் தீவுகளாக வாழப் பழக்குகிறது என்பதையும் பேசும் சமூக உளவியல் ஆவணம்.
கி. விட்டல் ராவ் அவர்களின் கூர்மையான எழுத்துநடை, வாசகரை வெறும் கதையோட்டத்தோடு பயணிக்க விடாமல், தம் வாழ்வியல் குறித்தும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமூகம் குறித்தும் தீவிரமான கேள்விகளை எழுப்பத் தூண்டுகிறது. தனிமனித சுதந்திரம், அந்நியப்படுதல் மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டுமனசாட்சி ஆகியவற்றைக் கறாரான விமர்சனப் பார்வையுடன் இக்கதை நமக்குக் காட்டுகிறது.
– – –