எதார்த்தத்தின் உண்மையான முகத்தையும் சமூக மாற்றங்களுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் தன் விறைப்பான மரபு வழிப் பிடியிலேயே உறைந்துபோகும் மனிதர்களின் உளவியலையும் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்துவரும் எழுத்தாளர் எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் ‘ஒத்தைத் தறி முதலியார்’ சிறுகதை தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது.
கண்ணகி நகரின் நிலப்பரப்பில் கைத்தறியிலிருந்து விசைத்தறிக்கு (Powerloom) மாறுதல் நிகழும் காலகட்டத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட இக்கதை, ‘ஒத்தைத் தறி முதலியார்’ என்ற தனிமனிதனின் பேராளுமை, அவரது அதீத கஞ்சத்தனம், சமூகத்தின் மீதான அவரது பிடிவாதம் மற்றும் இறுதியில் உடல்ரீதியான வீழ்ச்சிக்குப் பின்பு அவர் சந்திக்கும் அக முரண்கள் ஆகியவற்றை மிகக் கறாராகவும் சமரசமின்றியும் ஆராய்கிறது.
கண்ணகி நகரில் எல்லோரும் ஈரிழைத் துண்டு நெய்துகொண்டிருந்த காலத்தில், கோயமுத்தூருக்குப் போய் விசைத்தறியின் வேகத்தைக் கண்டு வியந்து, தன் ஊரிலும் அதை முதன்முதலாக அறிமுகப்படுத்தியவர் முதலியார்.
முதலியார் தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு காசையும் எண்ணி எண்ணிச் சேர்த்தவர். எப்போதும் அரைக்கால் வேட்டியும் ஈரிழைத் துண்டுமாய் வலம் வரும் அவர், கோயமுத்தூருக்கு வியாபாரத்துக்குப் போகும்போது மட்டும் காக்கிப் பைக்குள்ளிருந்து வெள்ளைச் சட்டையை எடுத்து மாட்டிக்கொள்வார். எத்தனை லட்சம் புரண்டாலும் அந்த காக்கிப் பையைவிட்டு ஒருகாசுகூட வெளியே செல்லாது.
முதலியாரின் பிள்ளைகள் தங்களது தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றி உழைத்தாலும் பிற்காலத்தில் மூத்த மருமகள் சாவித்திரியின் புத்திசாலித்தனத்தால் வியாபாரம் பன்மடங்கு பெருகி, குடும்பம் பெரும் கோடீஸ்வர அந்தஸ்தை எட்டுகிறது. ஆனால் முதலியார் மட்டும் தன் பழைய பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் மனநிலையிலிருந்தும் எப்போதுமே மாறவில்லை.
கண்ணகி நகரில் ஆழ்குழாய்க்கிணறு தோண்டுவதற்காக லாரி வந்தபோது, எதிரணி எதிர்த்தபோதும் தன் வீட்டு வாசலில் அந்த லாரியை நிறுத்தச் சொல்லி முதலியார் செய்த சதி மற்றும் விடிய விடிய லாரியைக் காக்கத் தங்கியிருந்து ஊர்க்காரர்களுக்கு வரக்காப்பி போட்டுக் கொடுத்த நிகழ்வு அவரது சமூக ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஊர் கமிட்டி பிள்ளையார் கோவில் கட்டத் தீர்மானித்தபோது, தன் வீட்டுக்கு அருகில் ஊரின் மையத்தில் கோவில் கட்ட வேண்டும் என்று முதலியார் விரும்பினார். ஊர் கமிட்டி அதற்கு உடன்படாததால், பெயரளவுக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய் மட்டுமே நன்கொடை கொடுத்துவிட்டு, அதன் பிறகு அந்தப் பக்கமே தலைவைத்துப் படுக்காத அளவுக்குத் தன் பிடிவாதத்தைக் காட்டுகிறார்.
தன் மகள்களின் திருமணங்கள் மற்றும் குடும்பத்தின் பிற செலவுகளைத் தன் கணக்கின்படியே செய்த அவர், தன் மனைவி வள்ளியம்மைக்கும் ஆண்டுக்கு இரண்டு புடவை என்ற கணக்கைத் தாண்டி எந்தச் சலுகையும் வழங்கியதில்லை.
செருப்பு அணியாமல் வாழ்ந்த முதலியாரின் இடது கால் கட்டை விரலில் பட்ட சிறு கல், பிற்காலத்தில் சர்க்கரை வியாதியின் தாக்கத்தால் புரையோடி, அவரது ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலையும் தலைகீழாக மாற்றிவிடுகிறது. மருத்துவமனையில் அவரது இடது காலைத் துண்டிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
காலை இழந்த துக்கத்தை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தன்னைப் பார்க்க வருபவர்களையும் நலம் விசாரிப்பவர்களையும் தன் கூர்மையான சொற்களால் எறிந்து விழும் முதலியார், தன்னை ‘ஒத்தக்கால் முதலியார்’ என்று ஊர் கேலி செய்யும் என்ற அச்சத்தினால் படுக்கையைவிட்டு எழ மறுக்கிறார். இருண்ட அறையில் ஜன்னல் வழியாகவே உலகைக் கண்காணிக்கும் அவரது மனம் வன்மத்தால் சுருங்குகிறது.
மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருப்பதை உணர்ந்த அவர், ஒருநாள் காலை வள்ளியம்மையின் தோள் பிடித்து எழுந்து வந்து, தெருவை நெடுகப் பார்த்தார்; அந்தி வானத்தை நோக்கினார். அதற்குப் பிறகு முற்றிலும் அமைதியான அவர், அடுத்த நாள் அதிகாலையில் அபாரமான சாந்தத்துடனும் புன்னகையுடனும் தன் வாழ்வை முடித்துக்கொள்கிறார்.
எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் ‘ஒத்தைத் தறி முதலியார்’ சிறுகதை, ஒருகாலத்தில் தன் ஊரைத் தன் கைக்குள் அடக்கி ஆண்ட ஆதிக்க ஆளுமை, கால மாற்றத்திற்கும் தன் உடல் சிதைவுக்கும் முன்னால் எவ்வாறு தனித்து நின்று நொறுங்கிப்போகிறது என்பதைச் சித்தரிக்கும் வாழ்வியல் ஆவணம். மனிதனின் அதிகாரமும் கஞ்சத்தனமும் காலத்தின் முன் எப்போதுமே நிலைக்காது என்ற கசப்பான உண்மையை இப்படைப்பு ஆழமாகப் பதிவுசெய்கிறது.
வாழ்நாள் முழுவதும் காக்கிப் பைக்குள் காசைச் சேமித்துச் செருக்குடன் வாழ்ந்த மனிதனும் விதியின் சிறு கல் கால் விரலைத் தாக்கும்போது எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டு வெறும் மெளனமாகிவிடுவதே காலத்தின் மாறாத நியதியாகும்!
– – –