தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் தனித்துவமான குரலுக்கும் கூர்மையான யதார்த்தப் பார்வைக்கும் சொந்தக்காரரான எழுத்தாளர் தேவிபாரதியின் எழுத்துகள், எளிய மனிதர்களின் ஆழ்மனத்து வலிகளையும் சமூக விளிம்புநிலை வாழ்க்கையின் தத்தளிப்புகளையும் அப்பட்டமாகப் பேசக் கூடியவை.
அந்த வரிசையில், ‘அம்மாவின் காடு’ என்னும் இந்தக் சிறுகதை தனிமனித உளவியல், ஆன்மிகம், நாட்டார் தொல்தெய்வங்களின் வேர்கள், மற்றும் பிரபஞ்ச மெய்யியல் ஆகியவற்றைத் தொட்டுச் செல்லும் படைப்பாக மிளிர்கிறது.
பழிவாங்குதலின் ரத்தக் கறைகளோடும் தாய்மையின் எல்லையற்ற தவிப்போடும் நதிகளின் சலசலப்போடும் கட்டமைக்கப்பட்ட இக்கதை, மனிதனின் இருத்தலியல் குறித்த பல கேள்விகளை வாசகர் நெஞ்சில் எழுப்புகிறது.
இக்கதையின் நாயகனான காரு (காருப்பையன்/ஊமையன்) என்பவனின் வாழ்வியல் என்பது தொடர்ச்சியான அவமானங்களாலும் புறக்கணிப்புகளாலும் கட்டமைக்கப்பட்டது. தகப்பனின் முகமறியாமல், ஒழுக்கமற்றவள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட தாயின் வயிற்றில் பிறந்தவன் என்ற வடு அவனது ஒட்டுமொத்த உளவியலையும் சிதைத்துவிடுகிறது.
ஊரார் தன் அம்மாவைப் பற்றிப் பேசிய அவதூறுகளையும், ஏளனங்களையும் கேட்டுச் சலித்துப்போன காரு, சமூகத்தின் மீதும் வார்த்தைகளின் மீதும் வெறுப்புக்கொண்டு ஊமையனாக மாறுகிறான். அவனது மௌனம் என்பது வெறும் உடல்ரீதியான குறைபாடன்று; அது சமூகத்தின் வன்முறைக்கு எதிரான அவனது உளவியல் தற்காப்பு.
பின்தொடர்ந்து சென்று தன் தாயின் வாழ்க்கையைச் சிதைத்த காமுகனைக் கண்டுபிடித்துக் கொல்வது காருவுக்கு ஒரு நீதி மட்டுமன்று; தன் தாயின் கண்ணீருக்கும் அவமானத்திற்கும் தன் ஆன்மா அளிக்கும் இறுதி விடுதலையாகும். ஆம்பராந்து நதிக்கரையில் அந்தக் கபாலத்தைப் பிளக்கும்போது அவன் அடைவது வன்மத்தின் திருப்தியை அல்ல; மாறாக, பல வருடங்களாகத் தன் மனத்தில் தேங்கியிருந்த பாரத்தை இறக்கிவைக்கும் ஒரு நிம்மதியை.
எப்பேர்ப்பட்ட மூர்க்கமான கொலையைச் செய்தாலும், அம்மாவின் சந்நிதிக்கு வந்ததும் அவன் கைக்குழந்தையைப் போல மாறுவதும் சோற்றுக்காகச் சிணுங்குவதும் அவனது ஆழ்மனதில் உறைந்திருக்கும் பாதுகாப்பற்ற தன்மையையும் (Insecurity) தாய்மைக்கான எல்லையற்ற ஏக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
தேவிபாரதி இக்கதையில் தமிழ்நாட்டின் கொங்குப் பகுதி நிலவியலையும் நாட்டார் மக்களின் வழிபாட்டு முறைகளையும் மிக இயல்பாகக் கையாண்டுள்ளார். ஆம்பராந்து நதி, நொய்யல் கரை, ஊஞ்சமரக் காடு ஆகியவை வெறும் இடங்கள் அல்ல; அவை கதையின் உணர்வுகளைத் தாங்கும் பாத்திரங்களாகவே இயங்குகின்றன.
ரட்டிணமூர்த்தி சுவாமி, கருப்பராயன், நாட்ராயன் போன்ற நாட்டார் தொல்தெய்வங்கள் மனிதர்களின் காடுகளில், ஆற்றங்கரைகளில், வெளிகளில் வாழும் சக்தி வடிவங்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இத்தெய்வங்கள் நீதி வழங்கும் எஜமானர்களாகவும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் காப்பாளர்களாகவும் நம்பப்படுகிறார்கள்.
தாயின் நினைவாக காரு வடித்த களிமண் சிற்பம், வெறும் சிலையல்ல; அது அவனது தாய்மையின் பிரசன்னம். அவளது சிற்பம் சிதைவதைக் கண்டு காரு மனம் உடைவதும் மழையில் அதன் வர்ணங்கள் அழிவதைக் கண்டு துடிப்பதும் நாட்டார் வழிபாட்டின் உட்சுரமான பக்திப் பரவசத்தையும் மனிதனுக்கும் தெய்வத்திற்குமான நேரடித் தொடர்பையும் காட்டுகிறது.
ரத்தக் கறைகளை நதி கழுவுவதும் கெண்டை மீன்களும் சாரைகளும் அவற்றை உண்பதும் ஊஞ்சமரக் காடும் நதியின் வெள்ளப் பெருக்கும் இயற்கையின் நித்திய சாட்சிகளாகக் கதையின் பின்னணியில் இயங்குகின்றன.
ஆன்மிகம் என்பது கோவில் கோபுரங்களிலோ வேத மந்திரங்களிலோ இல்லை; அது ரத்தமும் சதையுமான மனித வாழ்வின் வேதனைகளிலும் தாய்மைச் சுடரிலும் அடங்கியுள்ளது. கொல்லப்பட்ட காமுகனின் ரத்தக் கரைகளுடன் தன் தாயின் ஆலயம் தேடி வரும் காருவுக்கு, தாய் வெறும் கல்லாக அல்லாமல் ஜீவ நதியாகக் காட்சி தருகிறாள். தன் மகனின் பசியைப் போக்கச் சிறு குருவிச் சொப்பு அடுப்பைக் கொண்டு சமைக்கும் அந்தத் தாய், மண்ணுலக எல்லைகளைத் தாண்டிய ஒரு பிரபஞ்சத் தாய்மையின் (Cosmic Motherhood) குறியீடு.
சோறுண்ண அமரும்போது கையில் உள்ள ரத்தக் கவுச்சியைக் கழுவிவரும்படி தாய் கூறுவது ஆன்மிகத்தின் ஆழமான குறியீடாகும். பழிவாங்குதலுக்காகச் சிந்தப்பட்ட ரத்தம் எத்தகையதாக இருந்தாலும் அது ஆன்மாவைத் தூய்மையற்றதாக்கிவிடுகிறது. நதிக்கரையில் சென்று ரத்தக் கறையைக் கழுவித் தீர்த்தாலன்றி, தூய பிரபஞ்சத்தின் பகுதியாக மாற முடியாது என்பதை இக்காட்சி உணர்த்துகிறது.
தாயின் சடலத்தைக் காட்டில் புதைத்துச் செம்மண் திட்டு எழுப்பியதும் பிற்காலத்தில் அவளுக்குக் கோயில் கட்டியதும் மரணத்தை வெல்லும் நினைவாற்றலின் வெளிப்பாடாகும். இறப்பு என்பது முடிவன்று; அது நினைவுகளிலும் காடுகளிலும் தொடர்ந்து வாழும் தொடர்ச்சி.
‘அம்மாவின் காடு’ சிறுகதை மனிதனின் தனிமையை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது. பூமிக்கு வந்த ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் தொடக்கத்தைத் தேடியும், தன் அடையாளத்தைத் தேடியும் நடத்தும் முடிவற்ற பயணமே வாழ்க்கை.
காருவின் பயணம் பரதேசியின் பயணம் மட்டுமன்று; அது தன்னைத் தானே தேடிக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு மனிதனின் ஆன்மப் பயணம். தகப்பன் யார் என்ற கேள்வியும் தாய் ஏன் தன்னை விட்டுச் சென்றாள் என்ற தவிப்பும் மனிதனின் அடிப்படை இருத்தலியல் கேள்விகளாகும் (Existential Questions).
வாழ்வும் மரணமும் காதலும் காமமும் பழிவாங்கலும் மன்னிப்பும் இந்த நதிக்கரையில் தொடர்ந்து சுழன்றுகொண்டே இருக்கின்றன. மனிதன் தன் வன்மத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டாலும் இயற்கை தனது வழக்கமான சலசலப்புடன், கானல் அலையடிக்கும் பொட்டல்வெளியுடன், சிலையாக உறைந்திருக்கும் தெய்வங்களுடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்கிறது.
காரு தன் தாயுடன் வாழ்வதாகக் கற்பனை செய்வதும் சோறு சமைத்து உண்பதாக எண்ணுவதும் மாயத்திற்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையேயான மெல்லிய கோட்டை வாசகருக்கு உணர்த்துகிறது. இறுதியில் ஆற்றில் ரத்தத்தைக் கழுவும்போது அவன் மீண்டும் யதார்த்தத்தின் முன் வந்து நிற்கிறான்.
தனிமனிதனின் குற்ற உணர்ச்சியையும் தாய்மையின் எல்லையற்ற அன்பையும் நாட்டார் தெய்வங்களின் தொன்மங்களையும் ஒருசேர இணைத்துச் சிறந்த கலைப்படைப்பாக இதனை வடித்தெழுதியுள்ளார். கறாரான யதார்த்தமும் மெய்யியல் தத்துவமும் பின்னிப் பிணைந்துள்ள இக்கதை, மனித மனத்தின் இருண்ட மூலைகளுக்குள் வெளிச்சம் பாய்ச்சும் பிரதியாக காலத்திற்கும் நிலைத்து நிற்கும்.
மனிதனின் வேர்களைத் தேடியும் அவமானங்களின் காயங்களைக் கடந்து செல்லவும் முயலும் காருவின் கதை, ஒவ்வொரு வாசகரையும் தன் சொந்த அடிமனத்திற்குள் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் வல்லமை கொண்டது. எழுத்தாளர் தேவிபாரதியின் ‘அம்மாவின் காடு’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்.
– – –