நவீன மனிதனின் வாழ்வியல் பெரும் இயந்திரத்தனமான, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பெருவெளியாக மாறிவிட்டது. தன் சொந்த முகத்தையே அடையாளம் காண முடியாத அவலநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ள சமகால மனிதனின் உளவியலை மாய யதார்த்த (Magical Realism) பாணியில் மிக ஆழமாகவும் கறாராகவும் அலசும் படைப்புதான் எழுத்தாளர் ஏ. நஸ்புள்ளாஹ் எழுதிய ‘கண்ணாடி மனிதன்’ சிறுகதை. சாதாரணக் கண்ணாடியில் தொடங்கி, மனிதனின் அக உலகம், அடையாள இழப்பு, நினைவுகளின் மீளுருவாக்கம் மற்றும் பிரதிபலிப்புகளின் வழியான ஆன்மத் தேடல் ஆகியவற்றை இக்கதை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது.
மனிதன் அன்றாடம் தன் முகத்தைச் சரிபார்த்துக் கொள்ளும் கண்ணாடி, அவனது நிஜத் தோற்றத்தைக் காட்டுவதைத் தாண்டி, அவனது அக உலகத்தின் பிரதிபலிப்பாக மாறும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்பதே கதையின் மையக்கதை.
காலையில் எழுந்ததும் வழக்கம் போல் முகம் பார்க்கும் தலைப்பு நாயகன், அங்கே தனக்குரிய முகம் இல்லை என்பதை உணரும் கணத்தில் அதிர்ந்துபோகிறான். அவனது நிஜ முகம் மறைந்து, யாரோ வேறு ஒருவனின் முகம் அங்கே தெரிகிறது. இது நவீன மனிதன் சமூகத்தில் வாழ்வதற்காகப் பூட்டிக்கொள்ளும் பல முகமூடிகளையும் தன் உண்மையான சுயத்தை அவன் எப்போதோ இழந்துவிட்டான் என்ற உளவியல் உண்மையையும் உணர்த்துகிறது.
கண்ணாடி மேல் படியும் பனிப்படலத்தில் சிறுவயது முகம் தோன்றுவதும் அதைத் துடைத்ததும் மீண்டும் தற்போதைய முகம் திரும்புவதும் மனிதனின் கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையேயான இடைவெளியைக் காட்டுகிறது.
அவன் தன் பால்ய காலத்திலிருக்கும் அப்பாவித்தனமான, ஒளிபொருந்திய முகத்தை எப்போது இழந்தான் என்ற கேள்வி வாசகர்களின் நெஞ்சை உலுக்குகிறது.
கண்ணாடிக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பழைய தாள்களும் பாட்டியின் கையெழுத்திலுள்ள கடிதமும் மனிதனின் வேர்களைத் தேடும் முயற்சியைக் குறிக்கின்றன.
“நீ உன்னைக் காணவில்லை என்பதால் நான் உன்னைக் காண்கிறேன்” – இந்தக் கடித வரிகள் கதையின் மிக முக்கியமானதாகும். மனிதன் தற்காலத்தின் பரபரப்பில் தன்னைத் தொலைத்துவிட்டு, யாருக்காகவோ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, அவனது கடந்த காலமும் மூதாதையரின் நினைவுகளும்தான் அவனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
“என் கண்ணாடி பேசுகிறது” என்று அவன் தன் உறவினர்களிடம் கூறும்போது, அவர்கள் அதை நகைப்புக்குரியதாக மாற்றுகிறார்கள். நவீனச் சமூகம் தனிமனிதனின் அகத் தத்தளிப்புகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல், அவனை மனநோயாளியாக ஒதுக்கி வைக்கும் போக்கை இக்கதை கறாராக விமர்சிக்கிறது.
தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துத் தவிக்கும் நாயகன், அறை முழுவதும் கண்ணாடிகளைப் பொருத்துகிறான். சில கண்ணாடிகள் சிரித்த முகத்தையும் சில அழும் முகத்தையும் சில எந்தத் தோற்றத்தையும் காட்டாமல் அவனது குழப்பத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றன.
தன் குழப்பத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அவன் கண்ணாடிகளை அடித்து உடைக்கும்போது, அதன் சத்தம் வெளியே கேட்காமல் அவனுள் விழுகிறது. இது அவனது அக உலகத்தில் நிகழும் வன்முறையையும் அமைதியான சிதைவையும் குறிக்கிறது.
உடைந்த கண்ணாடியிலிருந்து வெளிவரும் சுருட்டிய படமும், அதில் தோன்றும் பெண்ணும் அவனது நீண்டகால மறதிக்கு உள்ளான கடந்தகாலக் காதலை நினைவுபடுத்துகின்றன. “நீ என்னை மறந்தது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், கண்ணாடி மறக்காது” என்ற அந்தப் பெண்ணின் வரிகள், மானுட உறவுகளின் ஆழத்தையும் நினைவுகளின் நிரந்தரத்தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
கண்ணாடிக்குள் நுழைந்துவிட்ட நாயகனுக்குப் பின்னும் அந்த வீட்டைத் துடைக்க வரும் துப்புரவாளர் அதே கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைக் காண்பதும் தொடர்ந்து மற்றொருவர் அந்தச் சுழற்சிக்குள் நுழைவதும் மனிதவாழ்வின் முடிவற்ற தொடர்ச்சியைப் (Cyclical Nature) பேசுகிறது.
அவன் வெளியே வரும்போது அவனது பாதங்கள் சத்தம் எழுப்பவில்லை, அவனது தடங்கள் பதியவில்லை, அவனுக்கு நிழலும் இல்லை. இது சமூகம் அவனுக்கு அளித்திருக்கும் அடையாளமற்ற, இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையின் குறியீடாகும்.
கடைக்காரரிடம் சென்று மீண்டும் அந்த மாயக் கண்ணாடிக்குள் அவன் நுழைவது, “சமுதாயத்தின் வெளி உலகத்தோடு போராடுவதைவிட, தன் சொந்த நினைவுகளின் உலகமே தனக்குச் சொந்தமானது” என்று அவன் முடிவெடுப்பதைக் குறிக்கிறது.
ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் ‘கண்ணாடி மனிதன்’ சிறுகதை, வெறும் அமானுஷ்யக் கதையன்று; இது நவீன மனிதனின் உளவியல் சிதைவுகளையும் அடையாளத் தேடலையும் பேசும் அரிய படைப்பாகும். நாம் பார்க்கும் கண்ணாடிகள் வெறும் பிம்பங்களை மட்டும் காட்டுவதில்லை; நம்மை நாமே தொலைத்துவிட்டோமா என்ற கேள்வியையும் அவை நம் முன் நிறுத்துகின்றன.
தனிமனித வாழ்வியலின் மிக மெல்லிய கோடுகளையும் அகத் தத்தளிப்புகளையும் நேர்த்தியான நடையில் பதிவு செய்துள்ள இக்கதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வெளியில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
நவீன உலகின் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நாம், நம்முடைய உண்மையான முகத்தையும் பால்ய காலத்து நிஜங்களையும் எப்போதாவது தொலைத்து விட்டோமா என்பதை உணரும் தருணங்களை இக்கதை நமக்கு ஞாபகப்படுத்துகின்றது
‘நவீன வாழ்க்கை’ என்பது இலக்குகளை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் பெருவழி. இந்தச் சக்கரவியூகத்தில் மனிதன் தன் சுயத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வது நாளுக்கு நாள் கடினமாகி வருகிறது.
கதையின் நாயகன் காலையில் எழுந்ததும் தன் முகத்தைப் பார்க்கும்போது அது அவனுடையதாக இல்லாமல் வேறு ஒருவனாக மாறுவது, சமூகம் அவனுக்கு வழங்கிய பல எதிர்பார்ப்புகளையும் அழுத்தங்களையும் குறிக்கிறது. நாம் அன்றாடம் அலுவலகத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் செல்வதற்காகப் பூட்டிக்கொள்ளும் முகமூடிகளே நாளடைவில் நம் உண்மையான முகமாக மாறிவிடுகின்றன.
கதை நாயகனின் கண்ணாடிப் பனிப்படலத்தில் அவனது சிறுவயது முகம் தோன்றுவதும் அதைக் கண்டு அவன் திகைப்பதும் நாம் நம்முடைய பால்ய காலத்தின் கள்ளம்கபடம் அற்ற தூய்மையை, கொண்டாட்டங்களை எங்கு, யாரிடம் தொலைத்தோம் என்ற ஏக்கத்தை நெஞ்சில் நிழலாடச் செய்கிறது.
எப்போதாவது தனிமை விரும்பும் தருணங்களிலோ அல்லது இக்கதையைப் போன்ற ஆழமான இலக்கியப் படைப்புகளை வாசிக்கும்போதோதான் மனிதன் தன் கடந்த காலத்தை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கிறான்.
கதையில் வரும் பாட்டியின் பழைய கடித வரிகள் (“நீ உன்னை காணவில்லை என்பதால் நான் உன்னை காண்கிறேன்”) மனிதனை அவனது வேர்களுக்கும் கடந்த கால நினைவுகளுக்கும் வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்கின்றன. நாம் வேகவேகமாக ஓடும்போது எதையோ சாதித்துவிட்டதாக நம்புகிறோம்; ஆனால், உண்மையான நிம்மதியும் அன்பும் நம்முடைய பால்ய நினைவுகளிலும், உறவுகளின் நிழல்களிலும்தான் இருந்தன என்பதை இத்தகைய தருணங்கள் உணர்த்துகின்றன.
நாயகன் தன் நிழலையும் தடங்களையும் தொலைத்துவிட்டு நடப்பதாகக் கூறப்படும் குறியீடு, இலக்கற்ற நவீன மனிதனின் அடையாளமற்ற வாழ்க்கையை அச்சுறுத்தும் யதார்த்தத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
நிச்சயமாக, ‘கண்ணாடி மனிதன்’ போன்ற படைப்புகள் நவீன மனிதனுக்கு மிகப் பெரிய கண்ணாடியாய் விளங்குகின்றன.
பரபரப்பான வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருக்கும் ஒருவனுக்கு, இது போன்ற கதைகள் ஓட்டத்தை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, “நாம் எங்குச் செல்கிறோம்? எதைத் தொலைத்துவிட்டோம்?” என்ற சுய பரிசோதனையை (Introspection) செய்யத் தூண்டுகின்றன.
சமூகத்தின் வெளி உலகப் போராட்டங்களைவிட, மனிதன் தன் அக உலகத்திற்கும் தன் பால்ய நினைவுகளுக்கும் திரும்ப வேண்டும் என்ற ஆன்மத் தேடலை இக்கதை நம்மிடம் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
‘கண்ணாடி மனிதன்’ சிறுகதை வெறும் கற்பனை விவரிப்பு அன்று; அது நவீன நாகரிகத்தின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் அக உளவியலின் நேரடிச் சித்திரம். நமது அன்றாடப் பரபரப்பான வாழ்க்கையில் நாம் தொலைத்துவிட்ட அப்பாவித்தனமான முகத்தையும் பால்ய காலத்தின் எளிய மகிழ்ச்சிகளையும் எப்போதாவது ஒருமுறை மீட்டுப் பார்க்கத் தூண்டும் அரிய தருணங்களை இத்தகைய படைப்புகள் நமக்குத் தவறாமல் ஞாபகப்படுத்துகின்றன.
இந்தக் கதையைப் போன்ற படைப்புகள் நமக்குக் காட்டும் மிக முக்கியமான பாடம், ‘நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள கடந்த கால நினைவுகளும் பால்யத்தின் நிஜங்களும் அவசியமானவை’ என்பதுதான். இயந்திரத்தனமான இந்த உலகத்தில், ஓட்டத்தை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, நம் சிறுவயது கனவுகளையும் எளிய மகிழ்ச்சிகளையும் நோக்கி மனம் தியானிக்கும் அந்தத் தருணமே நமது உண்மையான ஆன்மாவின் மீட்சியாக அமைகிறது.
– – –