தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்தில் கிராமத்து மண்மணத்தையும் விவசாய நிலங்களின் மீதான முதலாளித்துவ, பெருநிறுவனங்களின் (Corporate) ஆக்கிரமிப்புகளையும் அவற்றின் விளைவாக மனிதர்களின் வாழ்வியலில் ஏற்படும் பேரழிவுகளையும் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்து வருபவர்களுள் எழுத்தாளர் கண்மணி குணசேகரன் முக்கியமானவர்.
அவர் எழுதிய ‘புழுதி’ சிறுகதை, நெய்வேலி நிலக்கரி நிறுவனத்தின் (NLC) விரிவாக்கத்தினால் இடபெயர்ந்துபோன கிராமம் ஒன்றின் எச்சமாகவும் அங்கேயே தனியாகத் தனித்துவிட்ட கிராமியத் தெய்வமான அங்காளம்மையின் அக உலகத் தத்தளிப்பையும் மையமாகக் கொண்டு, நவீன வளர்ச்சியின் கோர முகத்தை மிகக் கறாராக அலசுகிறது.
இயற்கையும் நிலமும் மனிதர்களும் பெருநிறுவனங்களின் பசிக்கு இரையாகும் போது, அந்த மண்ணின் ஆன்மாவும் தெய்வங்களும் எவ்வாறு தனிமைப்படுத்தப்பட்டுச் சிதைக்கப்படுகின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில் அங்காளம்மை தன் பழைய பெருமிதங்களோடும் மக்கள் தன்னை எப்படி வழிபட்டு வந்தார்கள் என்ற நினைவுகளோடும் வாழ்கிறாள்.
தெற்கு மேலூரில் கம்பும் மள்ளாட்டையும் கணக்கற்று விளைந்த காலத்தில், அந்த மக்கள் தங்கள் விளைச்சலில் பாதியை அங்காளம்மனுக்குத் தாராளமாக வழங்கினார்கள். விதைமணிகள் அம்மனின் காலடிக்கு வந்த பிறகுதான் நிலத்துக்குப் போகும்; அறுவடையின் முதல் பலன் அம்மனின் உண்டியலுக்கே செல்லும்.
மக்கள் தன்னைத் தேடி வந்து வழிபடுவதிலும், தன் கோவிலை விமரிசையாகக் கட்டுவதிலும் ஊருக்கு நடுவே பிரம்மாண்டமான குதிரை சிலையை நிறுவுவதிலும் அம்மன் மாபெரும் கர்வம் கொள்கிறாள். “தன்னைப் போல் வேறெதுவும் இருந்துவிடக் கூடாது” என்ற அந்த ஆங்காரமும் கர்வமுமே அவளது அடையாளமாக இருந்தது.
ஆனால், காலம் மாறியது; 1979ஆம் ஆண்டில் ‘என்.எல்.சி’ (NLC) நிறுவனம் அந்த ஊரை நிலக்கரி வெட்டுவதற்காகத் தன் விரிவாக்கப் பணிகளுக்காக எடுக்கப் போவதாக அறிவித்தபோது கிராமம் நிலைகுலைந்து போனது.
தங்களது பூர்வீக நிலத்தையும் வீடுகளையும் இழந்து, வேறு எங்குச் செல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்த மக்கள், அரசாங்கத்தின் வாக்குறுதிகளை நம்பி அங்கிருந்து வெளியேறத் தொடங்கினார்கள்.
மக்கள் அனைவரும் ஊரை விட்டுப் போகும் போது, வீரனார் உள்ளிட்ட மற்ற தெய்வங்கள் மக்களின் பின்னால் செல்லத் தயாராக இருந்தபோதிலும், அங்காளம்மை மட்டும் “இந்த நன்றிக் கெட்ட சனங்ககூட இருக்கறதவிட தனியா இருக்கறதே மேலு” என்று பிடிவாதம் பிடித்து அங்கேயே தனியாகத் தங்கிவிடுகிறாள். மக்களின் மீது கொண்ட கோபமும் கர்வமும் அவளைத் தனிமைச் சிறைக்குள் தள்ளுகின்றன.
மக்களால் கைவிடப்பட்டு, பாழடைந்த கோயிலில் பல வருடங்களாகத் தனித்து வாழும் அங்காளம்மைக்குக் காலப்போக்கில் அந்தத் தனிமை ஒரு நரகமாக மாறுகிறது.
சுற்றிலும் இருந்த மரங்களும் தோப்புகளும் அழிக்கப்பட்டு, மேற்கே பிரம்மாண்டமான மண்மேடும், தெற்கே கரிமுட்டும் சூழ, அந்த இடம் ஒரு மயானத்தைப் போல மாறிவிடுகிறது.
காற்றுடன் வந்து மோதும் மண் புழுதியும் நிலக்கரிச் சுரங்கத்திலிருந்து பறந்துவரும் கரிக்காற்றும் அங்காளம்மையின் மூச்சடைக்கச் செய்கின்றன. தும்மலும் இருமலும் அவளது தேகத்தைச் சம்மட்டியால் அடிப்பது போல வாட்டுகின்றன. மக்கள் தன்னைவிட்டுப் போய்விட்டார்கள் என்ற வெறுமை ஒருபுறம் இருக்க, பெருநிறுவனம் தன் கோயிலைச் சுற்றிலும் எறிந்துவிட்ட கரிப்புழுதியும் தண்ணீரும் அவளை ஒரு முடக்கப்பட்ட பாம்பைப் போல மாற்றிவிடுகின்றன.
காலப்போக்கில் என்.எல்.சி நிர்வாகமே அந்தக் கோவிலைப் பராமரிக்கத் தொடங்குகிறது; மின்விளக்குகள், வர்ணப்பூச்சுகள், குழாய்த் தண்ணீர் என எல்லாவற்றையும் உபயமாக வழங்குகிறது.
தன் கோவிலுக்கு மின்சாரமும் வர்ணமும் பூசுவதை ஒரு காலத்தில் பெருமையாக நினைத்த அம்மனுக்கு, இப்போது அது ஒரு பெரும் அவமானமாகத் தெரிகிறது. என்.எல்.சி நிறுவனத்தின் குடைக்குள் ஓர் இயந்திரத்தைப் போலத் தானும் தன் கோவிலும் பராமரிக்கப்படுவதை நினைத்து அவள் கூசிப்போகிறாள்.
“நாம தப்பு செஞ்சிட்டம்… நம்ப சனங்ககூடப் போவாதது ரொம்ப தப்பு” என்று அவள் பிற்காலத்தில் புலம்புவது, அதிகாரத்தின் தயவில் உயிர்வாழ்வதைவிட, தன்னை நம்பிய எளிய மக்களின் நடுவே இருந்ததே மேல் என்ற மெய்யியல் உண்மையை உணர்வதைக் குறிக்கிறது.
கதையின் இறுதியில் மின்சாரம் நின்றுபோன இருட்டில், தும்மலோடு தடுமாறி விழும் அங்காளம்மை தன் நெற்றியில் அடிபட்டு இரத்தம் வழியும்போது கதறி அழுகிறாள்.
“ஏம் மக்க மனுசாளு கூட இருந்தா, எனக்கு இந்த கதி வருமா?” என்று அவள் வெடித்து அழுவது, வெறும் தெய்வத்தின் அழுகை அன்று; அது தன் சொந்த மண்ணையும் மக்களையும் இழந்துவிட்ட பூர்வீக ஆன்மாவின் இறுதிப் புலம்பலாகும்.
பெருநிறுவனங்களின் லாபவெறிக்காகவும் நிலக்கரி வெட்டுதலுக்காகவும் எளிய மக்களின் வாழ்விடங்களும் அவர்களின் ஆன்மிக அடையாளங்களும் எவ்வாறு நசுக்கப்படுகின்றன என்பதை இந்த இறுதிப் பகுதி காட்டுகிறது.
கண்மணி குணசேகரனின் ‘புழுதி’ சிறுகதை, தமிழ் நாவல் மற்றும் சிறுகதை இலக்கியப் பரப்பில் நவீன வளர்ச்சியின் பெயரால் இயற்கையும் மண்ணும் மனிதர்களும் எவ்வாறு அழிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை மிக ஆழமாகவும் எதார்த்தமாகவும் பேசும் உன்னதப் படைப்பாகும்.
வளர்ச்சியின் புழுதியில் மூழ்கிப்போன கிராமத்தின் எச்சத்தையும் அங்கேயும் தன் சொந்த மக்களுக்காகத் தவிக்கும் தெய்வத்தின் அக உலகத்தையும் மிகச் சமரசமின்றிப் பதிவு செய்துள்ள இப்படைப்பு, தமிழ் எழுத்துலகின் வேர்களைத் தேடும் சிந்தனைகளுக்கு வலுசேர்க்கும் ஒரு முக்கியமான ஆவணமாகும்.
நவீன நாகரிகமும் பெருநிறுவன வளர்ச்சியும் நம் நிலத்தையும் இயற்கையையும் தின்று தீர்க்கும் போது, அந்த மண்ணின் ஆன்மாவையும் அதன் எளிய மக்களின் பாரம்பரியத்தையும் நம்மால் எத்தகைய விலைகொடுத்தாவது மீட்க முடியுமா அல்லது அந்தப் புழுதிப் படலத்தில் எல்லாமே மாய்ந்துபோவதுதான் காலத்தின் தவிர்க்க முடியாத விதியா?
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, மண்ணின் அழிவு என்பது வெறும் இயற்கையின் வீழ்ச்சி மட்டுமன்று; அது மனிதனின் மரபுவழி ஆன்மாவின் சிதைவு என்றாலும் அந்தப் புழுதிப் படலம் எல்லாவற்றையும் முற்றிலுமாக மாய்ந்துபோகச் செய்துவிடாது; எளிய மக்களின் கண்ணீரின் வழியே அந்த ஆன்மா என்றென்றும் உயிர்த்திருக்கும் என்பதை இக்கதை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
நவீன நாகரிகமும் பெருநிறுவனங்களும் நம் நிலத்தைத் தின்று தீர்த்தாலும் அந்த மண்ணின் ஆன்மாவும் எளிய மக்களின் பாரம்பரியமும் வெறும் புழுதியில் மாய்ந்து போவதில்லை. வளர்ச்சியின் கோரத் தாண்டவங்கள் வரலாற்றைத் தற்காலிகமாக மறைக்கலாமே தவிர, மக்களின் கண்ணீரில் நனைந்த அந்த மண்ணின் உண்மையான ஆன்மா என்றென்றும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும் என்பதை இந்தச் சிறுகதை ஆழமாக நம் நெஞ்சில் பதிவு செய்கிறது.
– – –