நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் அறிவியல் புனைகதை (Sci-Fi), ‘டிஜிட்டல்’ தொழில்நுட்பத்தின் உச்சகட்ட ஆதிக்கத்திலான எதிர்காலச் சமூகத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதும்போக்கு மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.
அந்த வகையில், எழுத்தாளர் தேவி லிங்கம் எழுதியுள்ள ‘அளை’ என்னும் சிறுகதை, முற்றிலும் செயற்கை நுண்ணறிவால் (Artificial Intelligence) நிர்வகிக்கப்படும் ‘டிஜிட்டல்’ சர்வாதிகார எதிர்கால உலகையும் அங்கே காதலித்துத் திருமணம் செய்யத் துடிக்கும் ஆதி, மேகா என்னும் இருவரின் வாழ்வியலையும் மிகக் கறாராகவும் எச்சரிக்கையாகவும் காட்டுகிறது.
மனிதர்களின் உடல் இயக்கங்கள் முதல் படுக்கையறை இன்பங்கள் வரை, கருத்தரிப்பு முதல் அரசாங்கத்தின் ஆட்சி வரை அனைத்தும் ‘பத்ரா’ என்ற சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் AI-ஆல் கட்டுப்படுத்தப்படும் ஒரு சமூகத்தில், தனிமனிதனின் அக உலகமும் சுதந்திரமும் எவ்வாறு இயந்திரத்தனமாகத் தகர்க்கப்படுகின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் மிக மென்மையானதொரு காதல் தருணத்தோடு தொடங்குகிறது. வைகாசி மாத பௌர்ணமி இரவில், கண்ணாடிக் கொட்டகையில் நிலவொளியில் மேகாவை ரசிக்கும் ஆதி, பழமைவாதி போல் அவளை அணுஅணுவாக நேசிக்க விரும்புவதாகக் கூறுகிறான்.
இயந்திரத்தனமான நவீன வாழ்க்கையை இருவரும் வெறுத்தாலும் அவர்களின் அந்தத் தனிமைத் தருணங்களில்கூடச் செயற்கை நுண்ணறிவின் குரல் (பத்ரா) ஊடுருவி, நேரத்தைக் கட்டளையிடுகிறது.
காதல் என்பது இரு மனிதர்களின் அகங்களுக்கு இடையிலான தன்னிச்சையான புரிதல் அன்று; அது AI-ன் நேரக் கண்காணிப்புக்குட்பட்ட செயற்கையான பொழுதுபோக்கு போலத் தொடங்குகிறது. ஆதி தன் AI-க்கு ‘நீல்’ என்றும் மேகா தன் எதிர்கால வாழ்க்கையை நிர்வகிக்கப் போகும் அமைப்பிற்குப் ‘பத்ரா’ என்றும் பெயரிடுவதன் மூலம் தொழில்நுட்பம் மனிதர்களின் அந்தரங்கத்திற்குள் எப்படிக் காலூன்றியுள்ளது என்பது வெளிப்படுகிறது.
அரசாங்கமும் அதிகாரமும் ‘பத்ரா’ என்ற செயற்கை நுண்ணறிவின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த நாட்டில், மனிதர்களின் சுதந்திரம் என்பது முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டுள்ளது.
நேர்முகத் தேர்வில் அதிகாரி விளக்கும் விதிகளின்படி, தம்பதியரின் திருமணம் என்பது AI-ன் கண்காணிப்பிற்குட்பட்டது. வீட்டின் முகப்பில் பொருத்தப்படும் AI கருவி அவர்களின் உடல் வெப்பநிலை, மாதவிலக்கு, கருமுட்டை உருவாக்கம் என அனைத்தையும் கண்காணிக்கும்.
“படுக்கையறையில் மனிதன் தன் ஒழுக்கத்தைவிட மற்றவர்கள் கவனிக்கிறார்களே என்றுதான் ஒழுக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பான்” என்ற அதிகாரியின் கூற்று, மனிதனின் இயற்கையான உணர்வுகளைக்கூட இயந்திரம் தீர்மானிக்கும் அவல நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. உடலுறவில் வன்முறை மீறப்பட்டால் உடனடியாகக் கைது செய்யப்படும் அபாயம் மனிதனை இயந்திரப் பொம்மையாக மாற்றுகிறது.
அனைத்துமே கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அந்தச் சமூகத்தில், ஆதியும் மேகாவும் தாங்கள் வாழப்போகும் வீட்டிற்குப் பழங்காலத்து மனிதர்களின் குகை (அளை) அமைப்பைக் குறிக்கும் ‘அளை’ என்று பெயரிடத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.
அதிநவீனத் தொழில்நுட்பமும் ரோபோக்களும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில், மனிதர்கள் தங்களின் ஆதி வேரான குகையைத் (அளை) தங்கள் இல்லத்திற்குப் பெயரிடுவதன் மூலம், தங்கள் இழந்துவிட்ட இயற்கையான மனிதத் தன்மையைத் தாங்களே தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில் மேகாவின் வயிறு பெரிதாகி, குழந்தை பிறக்கும் தருணம் நெருங்கும் போது, இயற்கையான பிரசவ வலியைவிட ‘நீல் பத்ரா’ என்ற AI இயந்திரமே “இன்றிரவு பன்னிரண்டு மணி இருபது நொடிக்கு மேகாவிற்குப் பிரசவ வலி ஏற்படும். தயாராகுங்கள்” என்று அறிவிக்கிறது. மனிதனின் பிறப்பும் இறப்பும்கூட ஒரு மென்பொருளின் கணிப்புக்குள் அடக்கப்பட்டுவிட்டதை இந்த முடிவு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
தேவி லிங்கத்தின் ‘அளை’ சிறுகதை, எதிர்காலத் தொழில்நுட்பம் மனித குலத்தை எத்தகைய அடிமைச் சிறைக்குள் தள்ளக்கூடும் என்பதை மிக ஆழமாக எச்சரிக்கும் படைப்பாகும்.
தொழில்நுட்பம் மனிதனை வளப்படுத்த வேண்டும்; அவனது காதலையும் உடலையும் அக உலகத்தையும் ஒரு நிரலாக்கக் குறியீடாக (Coding) மாற்றிவிடக் கூடாது என்ற மாபெரும் தத்துவார்த்தக் கேள்வியை இப்படைப்பு நம்முள் எழுப்புகிறது.
செயற்கை நுண்ணறிவும் தொழில்நுட்பமும் மனிதனின் தனிமையையும் அந்தரங்கத்தையும் முழுமையாகக் கண்காணித்து ஒழுங்குபடுத்தும் எதிர்காலத்தில், மனிதன் தன் காதலையும் சுயத்தையும் இழந்துவிட்டு வெறும் நிரலாக்கப்பட்ட இயந்திரமாக மாறுவதுதான் நாகரிகத்தின் உச்சக்கட்ட வளர்ச்சியா அல்லது அது மனித குலத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியா? என்ற கேள்வி ‘டிஜிட்டல்’ யுகம் மனித குலத்திற்கு முன்வைக்கும் மிகக் கொடூரமான இருத்தலியல் சிக்கலாகும். இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, இது ஒருபோதும் நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியோ அல்லது வெற்றியோ அன்று; மனிதனின் அக உலகத்தையும் இயல்பான உணர்வுகளையும் தொழில்நுட்பம் முழுமையாகச் சூறையாடி அடிமைப்படுத்தும் மனித குலத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியின் உச்சக்கட்டமே என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
செயற்கை நுண்ணறிவும் தொழில்நுட்பமும் மனிதனின் தனிமையையும் அந்தரங்கத்தையும் முழுமையாகக் கண்காணித்து ஒழுங்குபடுத்தும் அந்த எதிர்காலம் தருகின்ற வறண்ட பாதுகாப்பு என்பது நாகரிகத்தின் உச்சக்கட்ட வளர்ச்சியைக் குறிக்கவில்லை. அது மனிதனின் காதலையும் சுயத்தையும் உணர்வுகளையும் முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு அவனை ஒரு நிரலாக்கப்பட்ட பொம்மையாக மாற்றும் மனித குலத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியின் எச்சரிக்கை மணியாகும் என்பதை ‘அளை’ சிறுகதை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
– – –