மனித மனங்களின் நுட்பமான அசைவுகளைப் பதிவு செய்வதில் வல்லவரான எழுத்தாளர் இரா. முருகன் எழுதிய ‘ஆதம்பூர்க்காரர்கள்’ என்ற சிறுகதை முக்கியமான படைப்பாகும்.
மார்கழி மாதத்தின் குளிரும் அரையாண்டுத் தேர்வுகளின் நெருக்குதலும் சிறுவனின் கண்களிலிருந்து விவரிக்கப்படும் இக்கதை, வெறும் பள்ளிப் பருவ நினைவுகளோடு நின்றுவிடுவதில்லை; மனிதர்களின் வாழ்நாள் ஏமாற்றங்கள், கற்பனை உலகமும் யதார்த்த உலகமும் மோதிக்கொள்ளும் தருணங்கள் மற்றும் காலத்தின் கோரமான மாற்றங்களைப் பற்றியும் பேசுகிறது.
இந்தக் கதை தமிழ்ச் சூழலில் ஒவ்வொரு சிறுவனின் மனத்திலும் பதிந்திருக்கும் மார்கழி மாதத்தின் நினைவுகளுடன் தொடங்குகிறது.
“‘மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன்’ என்று கண்ணபிரான் சொன்னபொழுது, நானுந்தான் என்று அரையாண்டுத் தேர்வும் சேர்ந்து கொண்டது.”
பள்ளித் தேர்வுகள், குளிரான காலை வேளைகள், பஜனை ஊர்வலங்கள், டெல்லி பகதூர் ஏலக்கடையின் வருகை எனச் சிறுவர்களின் உலகம் மாயாஜாலச் சூழலால் நிரம்புகிறது. அந்த ஏலக்கடையில் வரும் லாலா மற்றும் கிழவர் நானா ஆகியோர் சிறுவர்களின் கற்பனை உலகத்திற்குத் தீனிபோடுபவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
ஆதம்பூர் சமஸ்தானத்தின் மறைக்கப்பட்ட புதையல் பெட்டி, இமயமலையின் பனிப்பாறைகளுக்கு நடுவே படியும் வரலாறு, வெள்ளைக்காரர்களின் சதி, திவானின் மரணம் போன்ற கற்பனைக் கதைகள் லாலாவால் சொல்லப்பட, சிறுவர்கள் அந்த உலகிற்குள் சாகசம் செய்பவர்களாக உலா வருகிறார்கள். இது குழந்தைகளின் உளவியலில் வறண்ட யதார்த்தத்திலிருந்து தப்பிக்கும் கற்பனைத் தீவாக அமைகிறது.
லாலா என்பவன் வெறும் ஏலக்கடை வியாபாரி மட்டுமல்லன்; அவன் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் மாயைக் கனவின் சுமப்பாளி. ஆதம்பூர் பெட்டியைத் தேடி மலை ஏறும் லட்சியம் அவனது மூதாதையர்களிடமிருந்து அவனுக்குக் கைமாறியுள்ளது. தன் மகன் கிரிதரையும் இந்த உலகிற்கு அழைத்து வந்து, அவனையும் அந்தப் பரம்பரைச் சுமைக்குள் ஆளாக்குகிறான்.
ஆனால், தனிமனித வாழ்வியலின் மிகக் கொடூரமான நிஜமே ‘இந்தக் கனவுகள் எப்போதுமே நிஜமாவதில்லை’ என்பதுதான். வாழ்க்கையின் வறுமையும் தேவைகளும் அவர்களை ஓர் ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்கு ஏலக்கடையுடன் அலையச் செய்கின்றன. லாலாவின் கம்பீரமான தோற்றமும் ‘டமாரம்’ அடித்துக்கொண்டு பாடும் பாடல்களும் ஒருபுறம் இருக்க, மறுபுறம் அவனது அகத்தில் தேங்கிக் கிடக்கும் ஏமாற்றங்களும் ஏக்கங்களும் அவனது இறுதி வரை தொடர்கின்றன.
கதையின் இரண்டாம் பகுதி காலத்தின் மாற்றத்தையும் கனவுகளின் சிதைவையும் மிகவும் யதார்த்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. அடுத்த ஆண்டு மார்கழியில் மீண்டும் ஏலக்கடை வருகிறது; ஆனால் லாலா இல்லை.
இமயமலையைத் தேடி அலைந்த லாலா, இமயமலையிலோ அல்லது ஆதம்பூர் காடுகளிலோ சாகவில்லை; திண்டுக்கல் தர்மாஸ்பத்திரியில் சாதாரணமானதொரு மரணத்தைச் சந்திக்கிறான். இது இலக்கியம் காட்டும் மிகக் கறாரான வாழ்வியல் முரண் ஆகும். கற்பனையில் கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களையும் இமயமலைப் புதையலையும் தேடிய மனிதனின் இறுதிப் புள்ளி அரசு மருத்துவமனையின் படுக்கையாகச் சுருங்கிவிடுகிறது.
லாலாவின் மகன் கிரிதர் வந்து நிற்கிறான். அவன் வழக்கம்போலச் சிரிக்கிறான். கழுத்தில் டமாரமும் கையில் மெகபோனுமாக அதே பாடலைப் பாடிவிட்டு நடக்கிறான். இங்கு ஒரு தலைமுறை முடிந்து, அடுத்த தலைமுறை அதே ஏமாற்றமான சுழற்சிக்குள் நுழைவதை எழுத்தாளர் நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆதம்பூர் பெட்டி கிடைக்கவில்லை என்றாலும் அந்தப் பெட்டியைத் தேடும் பாசாங்கும் வியாபாரமும் நின்றபாடில்லை.
‘ஆதம்பூர்க்காரர்கள்’ சிறுகதை தனிமனித வாழ்வியலை இரண்டு தளங்களில் விளக்குகிறது. ஒன்று – கற்பனையும் யதார்த்தமும். மனிதர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்வியலின் இம்சைகளிலிருந்து தப்பிக்க எப்போதாவது ஒரு மாய உலகை (ஆதம்பூர் பெட்டி போல) உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அந்த மாயையே அவர்களின் வாழ்க்கையைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது. இரண்டு – காலத்தின் வன்முறை. காலம் எவருக்காகவும் நிற்பதில்லை. தேர்வுகள் வருவதும் போவதும் போல, மனிதர்களும் வந்து செல்வதையும், ஏமாற்றங்கள் மட்டுமே நிரந்தரமாகத் தொடர்வதையும் இக்கதை வாசகரின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இரா. முருகனின் ‘ஆதம்பூர்க்காரர்கள்’ சிறுகதை, சிறுவனின் ஏக்கங்களையும் ஏலக்கடையின் ஆரவாரத்தையும் விவரிப்பதன் ஊடாக, மனித குலத்தின் நிராசைகளையும் தலைமுறைத் தொடர்ச்சியையும் அழகாகவும் அதேசமயம் கறாராகவும் வெளிப்படுத்துகிறது. கற்பனைகளின் எல்லை எங்கு முடிந்து, வறண்ட யதார்த்தம் எங்குத் தொடங்குகிறது என்பதைப் புரியவைக்கும் இக்கதை, நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் தனித்துவமானதொரு இடத்தைப் பெறுகிறது.
– – –