மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளையும், கடந்த கால நினைவுகளின் வழியே நிகழ்காலத்தை எதிர்கொள்ளும் தத்தளிப்புகளையும் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் ராஜ சுந்தரராஜன் தனித்துவமானவர்.
அவர் எழுதிய ‘இளமை’ என்னும் சிறுகதை, வயது முதிர்ந்த நிலையில் தனது இளமைக்காலத் தோழனான ‘கனகு’ (கனகவேல்) மற்றும் அவனது வாழ்வின் விபரீதங்களைத் தேடிச் செல்லும் சீனு என்னும் முதியவரின் ஒரு நாள் பயணத்தை மையமாகக் கொண்டு, பாலின அடையாளங்களின் சிக்கல், சமூகத்தின் விளிம்புநிலை வாழ்க்கை, மற்றும் இளமை மாறாத நினைவுகளின் வலி ஆகியவற்றை அலசுகிறது.
மனிதனின் அக உலகம் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளில் எத்தகைய ஏக்கங்களோடு பிணைந்திருக்கிறது என்பதும் சமூகம் ஒதுக்கும் மனிதர்களை முதியவன் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான் என்பதும் இக்கதையில் அழுத்தமாகப் பேசப்படுகின்றன.
கதையின் தொடக்கம் மிக ஆழமானதொரு உளவியல் முரண்ணுடன் தொடங்குகிறது. சீனுவின் தாய்க்கு வயதாகவே இல்லை; இறக்கும் போதும் அவள் இருந்த அதே இளமையிலேயே அவன் நினைவுகளில் வாழ்கிறாள்.
பட்டணத்திற்குப் புறப்படும் உற்சாகத்தில் இருக்கும் சீனுவின் நினைவுகளில் அவனது இளமைக் காலத்து நண்பன் கனகு வந்து செல்கிறான். கண்மாய்க்கரை ஆலமரமும் அங்கே குறும்பு செய்யும் கனகவேலும் அவனது அக உலகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளனர்.
பிற்காலத்தில் பட்டணத்தில் நடமாடும் சூழலில், பட்டுப்பாவாடை தாவணியில், கைக்கட்டில் ‘கனகு’ என்று பச்சைகுத்தப்பட்ட திருநங்கையைச் சந்திக்கும் போது சீனுவின் கடந்த காலம் அதிர்ச்சியுடன் கண்முன்னே வந்து நிற்கிறது. அந்த விழிமினுக்கமும் முகமூடியும் அவனுக்குள் பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுக்கின்றன.
கனகு எளிய கிராமத்துப் பையனாக வலம் வந்த காலத்தில் இருந்து, பிற்காலத்தில் பாலின மாறுதலுக்கு உள்ளாகி ‘கனகா’ என்ற திருநங்கையாக வாழ்ந்து மறைந்த விதம் இக்கதையின் மிக முக்கியமான சமூக யதார்த்தமாகும்.
இளமைக் காலத்தில் கண்மாய்க்கரை ஆலமரத்தடியில் சீனுவிடம் தன் பெண்மை சார்ந்த வெளிப்பாடுகளைக் காட்டிய கனகு, சமூகத்தின் அழுத்தங்களாலும் குடும்பத்தின் அடடிகளாலும் எப்படி ஒதுக்கப்பட்டான் என்பது கதையின் பின்பாதியில் வெளிப்படுகிறது.
பிற்காலத்தில் முதியவரான சீனு, கனகுவைத் தேடிச் செல்லும் போது அங்குள்ள நான்கு வீடுகளையும், அதற்குப் பொறுப்பாக இருக்கும் திருநங்கைகளையும் காண்கிறான். சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, தனிமைத் தீவுகளில் வாழும் அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையைச் சீனு எதிர்கொள்ளும் விதம் எளிய மனிதர்களின் மீதான அவனது பரிவையும் வாஞ்சையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் இறுதியில் கனகுவுடன் தொலைபேசியில் உரையாடும் போது வெளிப்படும் தத்துவம் இக்கதையின் ஆன்மாவாக அமைகிறது.
“மனசு ஒரு ஒம்போதுடா சீனு… ஆழத்துல ஒருமாதிரி; மேலாப்புல வேறமாதிரி. ஆழத்துல இருந்துதான் என்னெ நீ கண்டுபிடிச்சே. மேலாப்புல அலம்புற அதுக்கு எப்பவுமே வயசாகுறதில்ல” என்று கனகு கூறுவது, மனிதனின் உடலும் பாலின அடையாளங்களும் மாறினாலும் அவனது அகத்தின் ஆன்மா எத்தகைய தத்தளிப்புகளுக்கு ஆளாகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.
இளமை என்பது உடலின் தோற்றத்தில் இருப்பதன்று; அது நினைவுகளின் ஆழத்தில் உறைந்திருக்கும் காதலும் வலியுமே ஆகும். தன் குடும்பத்தையும் பிள்ளைகளையும் தவிக்கவிட்டு, தனிமையில் முதிர்ந்துவிட்ட ஒரு மனிதனின் குரல் வழியாக இளமையின் இழப்பு மிகக் கறாராகப் பேசப்படுகிறது.
ராஜ சுந்தரராஜனின் ‘இளமை’ சிறுகதை, மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளையும், பாலின விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியலையும், நினைவுகளின் தீராத வலிகளையும் மிக ஆழமாகவும் எதார்த்தமாகவும் பேசும் படைப்பாகும். ‘இளமை’ என்பது கடந்துபோன காலம் அன்று; அது ‘மனிதனின் அகத்தில் என்றும் தீராமல் எரியும் தவிப்பு’ என்பதை மிக நேர்மையாகப் பதிவு செய்துள்ளது இப்படைப்பு.
உடலின் அடையாளங்களும் சமூகத்தின் சட்டங்களும் மனிதரைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை மாற்றினாலும் அவரது அகத்தின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் இளமையும் நினைவுகளும் எத்தனை காலம் அந்த மனிதரைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்கும்? என்ற வினா, மனித வாழ்வியலின் மற்றும் உளவியலின் மிக ஆழமான மெய்யியல் சிக்கலாகும். இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, காலம் எவ்வளவோ கடந்துவிட்ட பிறகும் உடலும் பாலின அடையாளங்களும் சமூகச் சூழலும் முழுமையாக மாறிவிட்ட பின்னருங்கூட, அகத்தின் ஆழத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் இளமையும் பழைய நினைவுகளும் மனிதரை வாழ்நாள் முழுவதும், ஏன் மரணத்தின் விளிம்பு வரை துரத்திக்கொண்டேதான் இருக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
உடலும் சமூகமும் மாறினாலும் மனிதரின் அகத்தில் புதைந்திருக்கும் நினைவுகளும் இளமையும் அவரை வாழ்நாள் முழுவதும் துரத்துகின்றன. நினைவுகளின் ஆழத்திலிருந்து தப்பியோட எந்த மனிதருக்கும் முடியாது; அந்த நினைவுகளின் வலியே மனிதரை முழுமையான மனுஷனாக உணர வைக்கிறது என்பதே ‘இளமை’ என்ற இந்தச் சிறுகதை நமக்குச் சொல்லும் வாழ்வியலின் கறாரான நிதர்சனமாகும்.
– – –