தமிழ் நவீனச் சிறுகதை இலக்கியப் பெருவெளியில் தனித்துவமான குரலால் அறியப்படும் எழுத்தாளர் ஜீ. முருகனின் படைப்புகள், மனித வாழ்வியலின் நுட்பமான உளவியல் சிக்கல்களையும் சமூக யதார்த்தங்களையும் சமரசமின்றிப் பேசவல்லவை.
அவற்றுள் ‘பாரிச வாயு’ என்ற சிறுகதை, தமிழ்ச் சூழலில் காலங்காலமாக வேரூன்றியிருக்கும் அறியாமை, வறிய மக்களின் விளிம்புநிலை அவலங்கள், மரபுவழி மருத்துவ நம்பிக்கைகளின் வன்முறை மற்றும் நவீன நகரமயமாக்கலின் மூச்சுமுட்டும் யதார்த்தம் ஆகியவற்றைச் சிறுவனின் கண்களூடாக மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் படைப்பாகும்.
ஒருபுறம் வறண்ட நகரத்து வெப்பமும் மறுபுறம் கிராமிய எளிமையும் மோதிக்கொள்ளும் இடைவெளியில் நகரும் இக்கதை, மனிதனின் வலிகளையும் நம்பிக்கைகளையும் எந்தவித மிகை உணர்ச்சிகளுமின்றி எதிர்கொள்கிறது.
கதைநாயகனான கிருஷ்ணன், தன் சகோதரிக்கு ஏற்பட்ட பக்கவாத நோயைக் (பாரிச வாயு) குணப்படுத்துவதற்காக, மாமாவின் கட்டளைப்படி கிராமத்திலிருந்து ஒரு நகரத்திற்குப் புறப்படுகிறான். கிராமிய நம்பிக்கைகளின்படி, உயிரோடு இருக்கும் சாம்பல் நிறப் புறா ஒன்றின் இரத்தத்தையும் பிராந்தியையும் கலந்து கொடுத்தால் நரம்புத் தளர்வு மற்றும் பக்கவாதம் குணமாகும் என்ற மூடநம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அவனது பயணம் தொடங்குகிறது.
முதலில் ஈஸ்வரன் கோயிலின் சிதிலமடைந்த கோபுரத்திலும் பின்னர் மசூதியின் வளாகத்திலும் புறாக்களைத் தேடி அலையும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. இறுதியாக, ராஜீவ் காந்தி நகரில் புறா வளர்ப்பவரிடம் சென்று முப்பது ரூபாய்க்கு ஒரு புறாவை வாங்குகிறான். மாமாவின் கட்டளைக்காக வெயிலிலும் நெரிசலிலும் அல்லல்பட்டு, பிராந்தி பாட்டிலையும் புறாவையும் சுமந்தபடி பேருந்தில் ஊருக்குத் திரும்பும் அவஸ்தையுடன் கதை நிறைவடைகிறது.
இச்சிறுகதையின் மையக்கரு மனிதர்களின் அறியாமையும் அதனைச் சார்ந்திருக்கும் மூடநம்பிக்கைகளுமாகும். கிருஷ்ணனின் மாமா, சகோதரிக்கு வந்த நோயைப் ‘பாரிச வாயு’ என்று தவறுதலாக உச்சரிப்பதில் தொடங்கும் அறியாமை, நோயைத் தீர்க்கும் வழிகளிலும் தொடர்கிறது.
மருத்துவ அறிவியல் எட்டாத அல்லது மருத்துவம் பார்க்க இயலாத பொருளாதாரச் சூழலில் வாழும் எளிய மனிதர்கள், நரம்புக்கோளாறுக்கு நவீன மருத்துவம் பார்ப்பதைவிட, “புறா இரத்தமும் பிராந்தியும்” மாற்று மருந்தாகும் என்று நம்புகிறார்கள்.
பறவையின் உயிரைப் பறிப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டாத மாமாவின் குரூரமும் அதனைச் சுமையாகச் சுமந்து செல்லும் கிருஷ்ணனின் தவிப்பும் நமது சமூகத்தின் மரபுவழி வன்முறையைக் காட்டுகிறது.
கதைக்களம் விரியும் நகரம், இயற்கையைத் தொலைத்துவிட்டுப் புழுதியும் இரைச்சலும் மண்டிய ஒரு நரகமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
கோபுரங்களை விட்டுப் பறந்துபோன புறாக்கள், மரம் செடிகொடிகளையும் தூய்மையான காற்றையும் விட்டுவிட்டு நகரத்திற்குச் செல்லும் கிராமத்து மனிதர்களின் குறியீடாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளன.
தாலுகா அலுவலகத்தின் மரங்களுக்குக் கீழே காகங்களின் எச்சங்களுக்கிடையே அமர்ந்திருக்கும் கிராமத்து மனிதர்கள், நகரத்தின் பிடியில் தங்களை எப்படிக் தொலைத்து விட்டார்கள் என்பதை உணர்த்துகின்றன.
மார்க்கெட் தெருவின் துர்நாற்றம், நெரிசல்மிக்க பேருந்துப் பயணம், காற்றோட்டமில்லாத சூழல் ஆகியவை நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் மூச்சுமுட்டும் தன்மையை வாசகர்களுக்கு நேரடியாகக் கடத்துகின்றன.
கிருஷ்ணன் இக்கதையின் அமைதியான பார்வையாளனாகவும் அதே சமயம் சுமைகளைச் சுமக்கும் பலியாடாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறான்.
புறாவின் மென்மையான இறக்கைகளைக் கையில் பிடிக்கும்போதும், அதன் கழுத்து அறுபடப்போகும் கற்பனையை எண்ணி அவன் அடையும் தயக்கமும் அவனது மிருதுவான மனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
மாமாவின் சொல்படி மதுப்புட்டியை வாங்குவதில் அவனுக்குள்ள சங்கடம், வீண்பழிக்கு அஞ்சி ஒதுங்கும் விதம் என எளிய கிராமத்து இளைஞனின் உளவியல் சிக்கல்கள் மிக எதார்த்தமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.
அவனால் எங்குமே சொந்தமாக முடிவெடுக்க முடியவில்லை; குடும்பத்தின் மூத்தவர்களின் மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் சமூகத்தின் நெருக்கடிகளுக்கும் நடுவில் அவன் ஒரு கருவியாக மட்டுமே இயக்கப்படுகிறான்.
எழுத்தாளர் ஜீ. முருகன் கதையில் பல நுட்பமான குறியீடுகளைப் கையாண்டுள்ளார்:
- அமைதியின் அடையாளமான புறாக்கள் மனிதர்களின் பேராசைக்கும் மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் பலியிடப்படுவதும் இறுதியில் அவையும் நகரத்தைவிட்டுத் தப்பியோட முயல்வதும் சுதந்திரத்தின் தேடலைக் குறிக்கின்றன.
- இரைச்சலான மார்க்கெட் தெருவுக்கு நடுவே அமைதியாக இருக்கும் மசூதியும் அங்குள்ள நீர்த்தொட்டியில் உள்ள வினோதமான பாசி ரக தாவரங்களும் ஆன்மிக அமைதிக்கும் லௌகிக உலகிற்குமான முரண்பாட்டைக் காட்டுகின்றன.
- நெரிசலும் புழுக்கமும் நிறைந்த பேருந்துப் பயணம் என்பது விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்நாள் முழுவதுமான அவஸ்தையான பயணத்தின் நேரடி உருவகமாகும்.
எழுத்தாளர் ஜீ. முருகனின் ‘பாரிச வாயு’ சிறுகதை, மனிதநேயமற்ற மரபுகளையும் வறிய மக்களின் துயரங்களையும் கறாராகப் பதிவு செய்துள்ளது. எளிய மக்களின் வாழ்வியலை எந்தவித அலங்காரமும் இன்றி, அவர்களின் பலவீனங்களோடும் அறியாமையோடும் அப்படியே வாசகர்களின் கண்முன்னே நிறுத்துவதில் இப்படைப்பு முழு வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது.
தனிமனிதன் தன் குடும்பத்துக்காகவும் சமூகத்துக்காகவும் எத்தகைய உளவியல் உளைச்சல்களையும் சுமைகளையும் சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் இக்கதை, நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாததாகும்.
– – –