எழுத்தாளர் கி. ராஜநாராயணனின் (கி.ரா.) ‘நாற்காலி’ என்ற சிறுகதை, கரிசல் மண்ணின் எளிய மனிதர்களின் வாழ்வியலை, நகைச்சுவையும் கூர்மையான சமூக விமரிசனமும் கலந்த நடையில் வெளிப்படுத்தும் சிறந்த படைப்பாகும்.
பொருள் சாதாரண மனிதர்களின் நுகர்வு வெறி, சமூக அந்தஸ்து மற்றும் உளவியல் சிக்கல்களை எவ்வாறு மடைமாற்றுகிறது என்பதை இக்கதை ஆழமாகப் பேசுகிறது. தனிமனித வாழ்வியல் மற்றும் உளவியல் பின்புலத்தில் இக்கதையை மீள்வாசிப்புச் செய்தால், இது வெறும் கிராமத்து நகைச்சுவைக் கதையன்று; மானுட மனங்களின் பரிமாணங்களைக் காட்டும் சமூகக் கண்ணாடி என்பது புலப்படும்.
“‘நாற்காலி இல்லாததும் ஒரு வீடா?’ எங்கள் வீட்டில் இப்படித் திடீரென்று எல்லோருக்கும் தோன்றிவிட்டது.” – இந்த வரி, நுகர்வுப் பண்பாடு மனித மனங்களில் எவ்வாறு திடீரென விதைத் தீ மூட்டுகிறது என்பதை மிகத் துல்லியமாகச் சுட்டுகிறது. தாங்கள் காலம் காலமாகப் பயன்படுத்தி வந்த முக்காலி மற்றும் தரையில் அமரும் பழக்கம், ஊருக்குள் அறிமுகமாகும் புதிய பொருளின் வருகையால் ‘குறைவாக’ உணரப்படுகிறது.
‘சப்-ஜட்ஜ்’ போன்ற வெளியூர் பிரமுகர்கள் வரும்போது, முக்காலியில் அவர்கள் படும் அவஸ்தையும் அதைக் கண்டு குடும்பத்தினர் அடக்கும் சிரிப்பும் அந்த வீட்டின் பாரம்பரிய சமூக நிலையைத் தாழ்வாக எண்ணச் செய்கிறது.
தரை டிக்கெட்டிலிருந்து நாற்காலி என்ற ‘உயர்ந்த’ நிலைக்குச் செல்வது என்பது வெறும் வசதிக்காக அன்று; சமூகத்தில் தங்களையும் ஒருபடி மேலே உயர்த்திக்கொள்ளும் அந்தஸ்துப் போராட்டமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. தேக்கு மரம், வேப்ப மரம், பூவரசங் கட்டை என மரத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நடக்கும் விவாதங்கள், மனிதர்களின் ரசனையைத் தாண்டி அவர்களின் சமூகப் பெருமிதத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
இக்கதையில் வரும் மாமனார் பாத்திரம், கிராமத்துச் சூழலில் காணப்படும் தனித்துவமான மனித மனோவியலையும் கஞ்சத்தனத்தையும் மிகச் சுவாரஸ்யமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
வெற்றிலைச் செல்லம் வைக்கும் விதம், 15 வருட பழமையான ‘டார்ச் லைட்’டைப் பத்திரமாகப் பாதுகாப்பது, சுண்ணாம்பை வீணாக்காத தன்மை ஆகியன அவரின் அதீதக் கஞ்சத்தனத்தைக் காட்டுகின்றன.
தனக்கெனக் கிடைத்த நாற்காலியை அவர் போற்றிப் பாதுகாக்கும் விதமும் அதை வேறு யாரையும் தொடவிடாமல் மென்மையாகக் கையாள்வதும் வாழ்க்கையில் எப்போதாவது கிடைக்கும் உயரிய அந்தஸ்தை எக்காரணம் கொண்டும் இழந்துவிடக் கூடாது என்ற உளவியல் அச்சத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
இக்கதையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையும் கறாரான சமூக விமரிசனமும் அமைவது நாற்காலி ‘இழவு வீட்டுக்கு’ப் பயன்படும் போதுதான்.
இதற்கு முன்பு ஊரில் இறந்துபோனவர்களை உரலில் சாய்த்து வைப்பது வழக்கம். ஆனால், நாகரிகம் அல்லது புதிய மோகத்தின் காரணமாக, ஊர்க்காரர்கள் அந்த நாற்காலியிலேயே பிணத்தை அமரவைக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
தங்களின் சொகுசுக்காகவும் அந்தஸ்துக்காகவும் ஆசையாகச் செய்துகொண்ட நாற்காலி, இறந்தவர்களின் உடலைத் தாங்கும் இருக்கையாக மாறுவது வீட்டிலிருப்பவர்களுக்குப் பெரும் மன உளைச்சலைத் தருகிறது. அதைக் கழுவித் சுத்தப்படுத்தினாலும் பழையபடி அதில் அமர ஒருவிதத் தயக்கமும் பயமும் (மனவியல் தாக்கம் – Psychological Trauma) குடும்பத்தினருக்கு ஏற்படுகிறது.
அடிக்கடி சாவுச் சத்தங்கள் கேட்டு நாற்காலி தூக்கிச் செல்லப்படுவதைக் கண்டு, “செத்துத் தொலைகிறவர்கள் ஏன்தான் இப்படி அகாலத்தில் சாகிறார்களோ தெரியவில்லை?” என்று ஆத்திரப்படுவதில், மனித உயிர்களின் மீது எழும் எரிச்சலும் பொருளின் இழப்பு பற்றிய பதட்டமும் ஒருசேர வெளிப்படுகிறது.
நாற்காலியை இழவு வீட்டுக்காரர்களிடம் இருந்து தற்காத்துக் கொள்ள பெத்தண்ணாவும் கதையின் கதைசொல்லியும் கையாள்வது உளவியல் தந்திரமாகும்.
தன் மாமனார் நாற்காலியை அவ்வளவு பக்தியுடன் பாதுகாத்து வருவதை அறிந்த இவர்கள், சாவுக்காக நாற்காலி கேட்க வருபவர்களிடம், “அது எங்கள் மாமனார் வீட்டில் இருக்கிறது, அங்கே போய் கேளுங்கள்” என்று திசைதிருப்பி விடுகிறார்கள்.
மாமனார் காட்டில் மழை பெய்யத் தொடங்குகிறது; அதாவது, அவர் பெருமையோடு வைத்திருந்த நாற்காலி இப்போது அடுத்தவர்களின் இழவுத் தேவைகளுக்குப் பலியாகிறது. மாமனாரே அந்த நாற்காலியை ‘அந்தத் தேவை’க்கே நிரந்தரமாகக் கொடுத்துவிட்டுத் தரையில் உட்கார்ந்து வெற்றிலை போடுவதைக் காணும்போது, மனிதர்களின் அகந்தையும் நுகர்வுப் பொருட்களின் நிலையாமையும் நகைச்சுவையுடன் கறாராக அம்பலப்படுத்தப்படுகின்றன.
இந்தச் சிறுகதை, மனித வாழ்க்கையின் நகைச்சுவையும் சோகமும் கலந்த பிம்பமாகும். ஆரம்பத்தில் பெருமைக்காகவும் சுகத்துக்காகவும் ஆசைப்பட்ட பொருள், இறுதியில் மனிதனின் மரணத்தோடு பிணைக்கப்பட்டுத் தரும் உளவியல் சிக்கல்களைக் கதை மிக இயல்பாக விவரிக்கிறது.
அந்தஸ்துக்காகத் துடிக்கும் மனித மனங்களை நையாண்டி செய்யும் இக்கதை, சமூகம் எதை ‘நாகரிகம்’ என்று கருதுகிறதோ, அதுவே சிலவேளைகளில் எளிய மனிதர்களுக்கு எவ்வாறெல்லாம் ‘சுமை’யாக மாறுகிறது என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது.
– – –