மலேசியத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் நவீனப் புனைகதை வெளிக்கு வலுவான பங்களிப்பை வழங்கி வரும் எழுத்தாளர் ம. நவீனின் சிறுகதைகளுள் ‘வேம்படியான்’ முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. இந்தக் கதை வெறும் அமானுஷ்யம் அல்லது வழக்கமான பேய்க்கதை சார்ந்த கற்பனை அன்று; வன்முறை நிறைந்த குடும்பச் சூழல், ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் உளவியல் சிதைவுகள், தலைமுறைகளைக் கடந்து தொடரும் அச்சம் மற்றும் தனிமனித அவலங்களைக் கறாராகவும் ஆழமாகவும் விவரிக்கும் உளவியல் சார்ந்த வாழ்வியல் ஆவணம்.
‘வேம்படியான்’ என்ற சொல் இக்கதையின் மைய அச்சாக இயங்குகிறது. துர்மரணம் அடைந்தவர்கள் பேயாக மாறித் தொல்லை கொடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக வேப்பமரத்தை நட்டு வழிபடும் பழக்கத்தின் எச்சமாக இச்சொல் குடும்பத்திற்குள் புழங்குகிறது. ஆனால், இந்தக் கதையில் ‘பேய்’ என்பது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மீஇயற்கை சக்தி அன்று; அன்றாட வாழ்க்கையில் மனிதர்கள் சந்திக்கும் வன்முறை, அதிகாரம் மற்றும் துயரங்களின் குறியீடாகும்.
தாத்தா தன் பேத்தி அமுதவரசிக்கு (அம்மு) பேய்க் கதைகளைச் சொல்வதைத் தவிர்ப்பதற்காக ‘வேம்படியான்’ என்ற சொல்லை அறிமுகப்படுத்துகிறான். சிறுமி அம்மு பத்தாவது மாடியில் இருந்துகொண்டு கோலாலம்பூர் இரட்டை கோபுரத்தின் ஒளிக்கூம்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நவீனச் சூழலுக்கும் தாத்தாவின் கிராமிய/தோட்டப்புற நினைவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி கூர்மையானது. நவீன யதார்த்தத்தில் வாழும் குழந்தைகளிடம்கூட, முந்தைய தலைமுறைகளின் வன்முறை நினைவுகளும் பயமும் ஏதோ ஒருவடிவில் தொற்றிக் கொள்கின்றன என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.
கதையின் பின்னணியில் உள்ள பிளாக்காயன் கதாபாத்திரம் மிக முக்கியமானது. ராணுவ முகாமில் சமையல்காரராக வேலைபார்த்தவர், ஆங்கிலம் பேசுபவர், யாரிடமும் பயப்படாதவர் என்ற பிம்பத்துடன் அறிமுகமாகும் பிளாக்காயன், தன் சொந்த மகனின் மாற்றுத்திறன் மற்றும் உடல்ரீதியான குறைபாடுகளால் கடுமையான உளச்சிக்கலுக்கு ஆளாகிறார்.
பேச முடியாத, உடல் கோணிய, வாயில் கோழை வழியும் தனது சொந்த மகனை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், அவனை ஒரு பிராணியைப் போல நடத்துகிறார் பிளாக்காயன்.
தன் இயலாமையையும் வாழ்க்கையின் மீதான வெறுப்பையும் அவர் தன்னிடம் ஆங்கிலம் கற்க வரும் சிறுவர்கள் மீது வன்முறையாகக் கக்குகிறார்.
இங்கு ‘வன்முறை’ என்பது மேலிருந்து கீழ் நோக்கிப் பாயும் ஒரு நீரோடை போல விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்பாவால் அடிவாங்கிக் கொடுமைப்படுத்தப்படும் தாத்தா (சிறுவனாக இருந்தபோது), தன் மீதான அந்த வன்முறை உளவியலைப் பிளாக்காயனிடமிருந்தும் தன் தம்பியிடமிருந்தும் பெறுகிறான். தாத்தாவின் அப்பா வீட்டைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படுத்திய அதே வன்முறை மிரட்டலை, தாத்தாவும் தன் தம்பி மீது செலுத்துகிறான். இது ஒரு தீராத தொடர்ச்சங்கிலி (Vicious Circle) ஆகும்.
இக்கதை பேசும் முக்கியமான தனிமனித வாழ்வியல் அம்சம் ‘குழந்தைப் பருவத்தின் மீதான உளவியல் வன்முறை’ ஆகும். பெற்றோர் மீதான அச்சம் காரணமாகவே சிறுவர்களும் அவனது தம்பியும் பிளாக்காயனின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இருண்ட சூழல், பல்லிகள், சொறித் தவளைகள் ஆகியன அவர்களின் பிஞ்சுமனங்களில் ஆழமான தழும்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன.
பிளாக்காயனிடம் அடிவாங்கும் தருணங்கள் சிறுவனின் அகவுலகில் பெரும் அவமானத்தையும் தாழ்வுமனப்பான்மையையும் உருவாக்குகின்றன. பெரியவனாகிவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்ளும் அவனது ஈகோ, அந்த அடிகளின் முன் சுக்குநூறாக உடைகிறது.
தம்பியோ அச்சத்தின் உச்சத்தால் காய்ச்சலில் வீழ்கிறான். இறுதியில் அவன் அடைந்த அதிர்ச்சி அவனது இயல்பான குழந்தைப் பருவத்தையே சிதைத்துவிடுகிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டமாக, பிளாக்காயன் தன் சொந்த மகனைக் மலையிலிருந்து தள்ளிவிட்டுக் கொன்ற உண்மையைச் கதையின் இறுதியில் ஒப்புக் கொள்கிறான். அந்தப் பையன் தன் மீது கொண்டிருக்கும் அன்பையும் ஏலத்தையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு தந்தை, தன் சொந்தக் இரத்தத்தையே கொடூரமாகக் கொல்வது மனித மனத்தின் இருண்ட பக்கத்தின் உச்ச வெளிப்பாடாகும்.
இதைக் கண்டுகொண்ட தம்பியும் அதைக் கேட்டுத் திகைக்கும் சிறுவனும் எதிர்கொள்ளும் மனத்தடுமாற்றம் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களைத் தொடர்கிறது. பிற்காலத்தில் பிளாக்காயன் ஆற்றில் விழுந்து இறந்துபோவதும் அந்த மரணம் கிராமத்தில் பேசுபொருளாவதும் மனிதர்களின் எதார்த்தமற்ற போக்கைக் காட்டுகிறது. யாருமே உண்மையான துயரத்தின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்வதில்லை; வதந்திகளாகவும் குற்றச்சாட்டுகளாகவும் மட்டுமே அதைக் கடந்துசெல்கின்றனர்.
எழுத்தாளர் ம. நவீன் ‘வேம்படியான்’ சிறுகதை வழியாக எளிய தோட்டப்புறத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்துள்ளார். இதில் எந்தவிதமான புனைந்துரைக்கப்பட்ட செயற்கையான மகிழ்ச்சியோ, சமாதானங்களோ இல்லை. வாழ்க்கை எவ்வளவு தூரம் கறாரானது, கொடூரமானது, முரண்பாடுகள் நிறைந்தது என்பதை எந்தவித சமரசமுமின்றி ஆசிரியர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
கதையின் இறுதியில், தாத்தாவின் மகனும் (அம்முவின் அப்பா) கூடத் தன் மகளைப் பிரிந்து வாழும் சூழலும், “யாருக்குத்தான் கவலை இல்லை?” என்று கேட்டுவிட்டு அறைக்கதவை மூடிச் செல்வதும் தனிமனித வாழ்வியலின் தீராத தனிமையையும் துயரத்தையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய குடும்பச் சூழலே சிலசமயம் அவர்களுக்கு எதிரான சித்ரவதைக்கூடமாக மாறுவதை இக்கதை காட்டுகிறது. ‘வேம்படியான்’ சிறுகதை, கடந்த காலத்தின் ஆறாத வடுவை நிகழ்காலத்தின் மடியில் வைக்கும் காவியத் தன்மையுள்ள மனவியல் ஆவணமாகும்.
– – –