எழுத்தாளர் காளிப்ரஸாத்தின் ‘கவளம்’ சிறுகதை, தற்கால நவீன கார்ப்பரேட் நாகரிகத்தின் கோர முகத்தையும் அதன் இயந்திரமயமான வேகத்திற்குள் சிக்கி நசுங்கும் எளிய மனிதர்களின் உளவியல் சிதைவுகளையும் சித்தரிக்கும் நவீனப் படைப்பாகும்.
பொருளாதாரப் பெருக்கமும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் மனிதகுலத்திற்கு வசதிகளை அள்ளி வழங்குவதாகக் கூறப்பட்டாலும் அது தனிமனிதனின் அக உலகை எவ்வாறு உறிஞ்சி சக்கையாக்குகிறது என்பதைப் பற்றி இக்கதை பேசுகிறது. வாழ்வியலின் எதார்த்தங்களை எந்தவிதப் பூச்சும் இன்றி, சமரசமற்ற பார்வையோடு இச்சிறுகதை அணுகியுள்ளது.
கதையின் தொடக்கம் கதிர்வேலன் பணி நிமித்தமாகச் செல்லும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் தொழில்நுட்பப் பூங்காவின் பன்னிரண்டாம் மாடியில் அமர்ந்துகொண்டு நகரத்தைப் பார்ப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. அந்த உயரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது நகரம் பெரிய எறும்புப் புற்றைப் போலவும் அங்குள்ள வாகனங்கள் யாவும் எவ்விதத் தர்க்கமும் இன்றி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் இயந்திரங்களாகவும் தெரிகின்றன.
“அவ்வளவு வேகமும் அடுத்த சிக்னலில் நிற்பதற்குதானோ” என்று கதிர்வேலன் தனக்குள் சிரித்துக்கொள்வது, நவீனச் சமூகத்தின் இலக்கற்ற அவசரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதர்கள் அனைவரும் எங்கேயோ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால், அந்த ஓட்டத்தின் இறுதிப் புள்ளி என்பது மீண்டும் ஒரு தேக்கத்தில்தான் முடிகிறது என்பதை இக்காட்சி குறியீட்டு ரீதியாக உணர்த்துகிறது.
குளிரூட்டப்பட்ட கண்ணாடிச் சுவர்களுக்கு அப்பால் நடக்கும் உலகத்திற்கும் இவர்களுக்குமான தொடர்பு முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது. தொலைக்காட்சியில் ஓடும் முக்கியமான செய்திகள்கூட ஒலியின்றி, செய்திவாசிப்பாளரின் தீவிரத்தோடு அபத்தமானதொரு நாடகமாகவே இவர்களுக்குத் தெரிகிறது. இது நவீன கார்ப்பரேட் சூழல் மனிதனைச் சமூகத்திலிருந்து எப்படித் தனிமைப்படுத்தி, ஒரு பார்வையாளராக மட்டும் சுருக்கி விடுகிறது என்பதன் குறியீடு.
கதிர்வேலன் தான் நடத்திவந்த சொந்த நிறுவனத்தை நஷ்டம் காரணமாக மூடிவிட்டு, வேறுவழியின்றிச் சாதாரண நுழைவு நிலைத் தொழில்நுட்பப் பொறியாளர் வேலைக்காக நேர்காணலுக்குச் செல்கிறான். ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேல் அனுபவம் வாய்ந்த ஒருவனை, வெறும் அடிப்படையான பணிகளுக்காகக் கார்ப்பரேட் உலகம் அணுகும் விதம் அவமானகரமானது.
அங்கே அவனுடைய அனுபவமோ, சொந்தமாக நிறுவனம் நடத்தி முன்னெடுத்த உழைப்போ மதிக்கப்படுவதில்லை. வாடகை கட்ட முடியாமல் நிறுவனத்தை வீட்டிற்கு மாற்றியதும் சிறிய நிறுவனங்களைச் சார்ந்திருப்பதும் ஐயக்கண்களோடு பார்க்கப்படுகின்றன.
“இந்த வேலை மீதான ஆர்வம்தான்…” என்று அவன் சொல்லும் பதில், அந்த அமைப்பின் எதிர்பார்ப்புக்குப் படிய வைக்கப்படும் கட்டாயத்தின் வெளிப்பாடாகும். சம்பளத்தைப் பற்றிக் கேட்டால் மறுக்கப்படுவோம் என்பதும் நிறுவனத்தின் மீது தீவிர பற்று இருப்பது போல நடிக்க வேண்டும் என்பதும் கார்ப்பரேட் உலகத்தின் எழுதப்படாத விதிகளாக உள்ளன. துறைசார்ந்த எந்தக் கேள்விகளுமின்றி இரவுப்பணி மற்றும் விடுமுறை நாள்களிலும் வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற நிபந்தனைகள் மட்டுமே அங்கு முக்கியப் பொருளாகக் கருதப்படுகின்றன.
கதிர்வேலனின் மனைவி தேஜா, மழலையர் பள்ளியில் வேலை செய்கிறார். நடுத்தர வர்க்கத்தின் பொருளாதார நெருக்கடி அவளையும் வேலைக்குச் செல்லத் தள்ளுகிறது. ஆனால், அந்தப் பள்ளியின் நிர்வாகமும் பெற்றோர்களின் அலட்சியமும் அவளது அக உலகை முற்றிலுமாகச் சிதைத்து விடுகின்றன.
குழந்தைகளைக் கையாளும் போது ஏற்படும் மன அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல், எதைக் கேட்டாலும் “அச்சச்சோ” என்று இயல்பாகச் சொல்லும் தன்மையிலிருந்து அதுவே ஒருவித உளவியல் பாதுகாப்பு உத்தியாக மாறிவிடுகிறது. குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வரும்போது பெற்றோர்கள் மாத்திரை கொடுத்துவிட்டுத் தப்பியோடுவதும் நிர்வாகம் அதற்குத் தேஜாவைக் குற்றம் சுமத்துவதும் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் அவலநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
கடுமையான பொருளாதாரச் சுமை மற்றும் வேலை இழப்பு போன்ற அதிர்ச்சிகள் தேஜாவை மனநலப் பாதிப்புக்கு உள்ளாக்குகின்றன. அவள் பழைய டப்பாக்களைக் கழுவுவதும் பயன்படுத்தப்பட்ட ‘டயப்பர்’களைத் துவைத்துத் தொங்கவிடுவதும் அவளது மன இறுக்கத்தின் உச்ச நிலையைக் காட்டுகின்றன. ஆனால், நிறுவனமோ அவளது நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், “மற்ற ‘ஸ்டாஃப்’ மிரள்கிறார்கள்” என்ற காரணத்தைக்கூறி அவளைத் தூக்கியெறிகிறது.
இக்கதையின் மிக முக்கியமான உத்தி, கதிர்வேலன் தன் சொந்த வாழ்வில் சந்திக்கும் தோல்விகளையும் பஞ்சங்களையும் அவனது முன்னோர்கள் அனுபவித்த வரலாற்றுப் பஞ்சத்தோடு பொருத்திப் பார்ப்பதாகும். பெரியாத்தா சொல்லியனுப்பிய அந்தப் பஞ்சம் பிழைக்க ஊரைவிட்டு நடந்தவர்களின் கதை, மனிதகுலத்தின் தொடர் போராட்டத்தின் குறியீடாகும்.
விதைநெல்லைச் சமைத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு நடந்த கூட்டத்தில், பசியின் கொடுமையால் ஒரு பெண் கவளம் சோற்றைத் தின்றதற்காக அவளது தந்தையே அவளைத் தண்டித்து, அவள் வாயிலிருந்து சோற்றைக் கக்கி, அவமானப் படுத்தியதால் அவள் பனைமரத்தில் இருந்து குதித்து மாண்டாள். பசியின் முன் மனிதர்களின் தார்மீகமும் மானமும் எவ்வாறு அர்த்தமற்றுப் போய்விடுகின்றன என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது.
அன்று விதைநெல் பசி என்றால், இன்று கார்ப்பரேட் சம்பளம், வாடகை, மகாபலிபுரம் சுற்றுலாவுக்கான ஐந்நூறு ரூபாய் என்பவை இன்றைய நவீனப் பசிகளாக வடிவெடுத்துள்ளன. கதிர்வேலன் தன் பூர்வீக நிலத்திற்குச் சென்று பூஜை போட முடியாமல் தவிப்பதும் பங்காளி செந்தில்குமரனிடம் தன் பொருளாதாரத் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ள முடியாமல் திணறுவதும் அவனது பாரம்பரியப் பசியின் தொடர்ச்சியே ஆகும்.
கதை நகரும் விதம் மனிதர்களை எவ்வாறு இயந்திரங்கள் வதைக்கின்றன என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. கதிர்வேலன் தன் பழைய கணினிகளை விற்றுப் பிழைக்க முயலும் போது, அவனுடைய முந்தைய நிறுவனத்தின் மூழ்கல் அவனுக்குத் தடையாக மாறுகிறது. எஜமானர்கள் எதை நிர்ணயிக்கிறார்களோ அதுவே விலை என்ற நிலைக்கு அவன் தள்ளப்படுகிறான்.
பள்ளிக்கூடச் சுற்றுலாவுக்காக ஐந்நூறு ரூபாய் கேட்கும் மனைவியிடம் கோபம் தலைக்கேறி, அவளைத் திட்டித் தீர்க்கும் கதிர்வேலன், தன் மீதான ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் வன்முறையையும் அவள் மீதே இறக்கி வைக்கிறான். அந்த நிமிடம் அவன் அடையும் குற்றவுணர்வு, அவனையும் அறியாமல் அவன் குடும்பத்தோடு சேர்த்துத் தானும் ஒரு பாதாளத்தில் விழுந்து கொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது.
தேஜா தன் கணவனின் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, கதவைத் தாழிட்டு அவனை அணைத்துக் கொள்வது காதலின் வெளிப்பாடு மட்டுமன்று; இந்த வெளி உலகத்திலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அவர்கள் செய்துகொள்ளும் இறுதியான அகப் புகலிடமாகும். ஆனாலும், “மொத்தமா மூழ்கிடுச்சா.. அச்சச்சோ” என்ற குரல் அவர்களுக்குள்ளேயும் வெளியேயும் ஒலித்துக் கொண்டே இருப்பது நவீன வாழ்க்கையின் தீராத சாபமாகும்.
எழுத்தாளர் காளிப்ரஸாத்தின் ‘கவளம்’ சிறுகதை, பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற பெயரில் இயங்கும் பெருநகர இயந்திரங்கள் மனிதர்களை எவ்வாறு துண்டு துண்டாக வெட்டி, நசுக்குகின்றன என்பதைப் பதிவு செய்துள்ளது. நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் அந்தரங்கமான துயரங்களையும் வேலைவாய்ப்பின்மையின் கோர முகத்தையும் மனநலச் சிதைவுகளையும் எழுத்தாளர் காளிப்ரஸாத் இந்தச் சிறுகதையில் காட்டியுள்ளார். ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் பொருளாதாரப் பெருக்கத்திற்கு நடுவே தனிமனிதன் ஒரு கவளம் சோற்றுக்காகவும் கண்ணியமான வாழ்வுக்காகவும் நடத்தும் போராட்டம் இக்கதையில் அழியாச் சித்திரமாகத் தீட்டப்பட்டுள்ளது.
– – –