நவீன தமிழ் இலக்கிய உலகில் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்வியலையும் அதிகார வர்க்கத்தின் போலித்தனங்களையும் தனது ஆழமான யதார்த்த எழுத்துகளின் வழியே பதிவு செய்த முன்னோடி எழுத்தாளர் தோப்பில் முஹம்மது மீரான். இவரது படைப்புகள் மனித மனங்களின் அக முரண்பாடுகளையும் சமுதாயத்தின் கட்டமைக்கப்பட்ட வன்முறைகளையும் எந்தவிதச் சமரசமுமின்றித் தோலுரித்துக் காட்டுபவை. இவரது ‘அனந்தசயனம் காலனி’ என்ற சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியல் சார்ந்து ஆழ்ந்த விவாதங்களையும் அறச்சீற்றத்தையும் எழுப்பும் சிறந்த பிரதியாகும்.
கல்விமான்களும் உயர் அதிகாரிகளும் நாகரிகத்தின் உச்சத்தில் வாழ்வதாகக் கூறிக்கொள்ளும் சொகுசு குடியிருப்புப் பகுதி, உண்மையில் மனிதநேயம் அற்றுப்போன பாலைவனம் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
கதைசொல்லி தன் மகனின் எதிர்காலத்திற்காக, குறிப்பாக ‘கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ்’ படிப்பில் அவனைச் சேர்ப்பதற்காக பிரபல பேராசிரியரைத் தேடிப் புறப்படுகிறான். “பிளஸ் டூ தேறிய மகனை நினைத்தபோது, முனை கூர்மையான குற்ற உணர்வு மனத்தைக் கீச்சியது” என்ற வரியுடன் தொடங்கும் பயணம், வெறும் கல்விக்கான அலைச்சல் அன்று; அது தந்தை தன் மகனின் ஆசையை நிறைவேற்றத் தவறிவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தின் வெளிப்பாடு.
சமூகம் கட்டமைத்துள்ள வெற்றிக்கான வரையறைகளுக்குள் தன் பிள்ளையை நுழைக்கத் துடிக்கும் எளிய தந்தையின் உளவியல் இங்கு துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. தன் நண்பரான பேராசிரியர் சீனிவாசன் குடியிருக்கும் ‘அனந்தசயனம் காலனி’ என்ற முகவரியைத் துண்டுச்சீட்டில் எழுதி எடுத்துச் செல்ல மறந்துவிட்ட அவன், ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையுடன் புறப்படுகிறான். ஆனால், அந்த நம்பிக்கை விரைவில் கோர யதார்த்தத்துடன் மோதுகிறது.
‘அனந்தசயனம் காலனி’ என்பது கல்வியாளர்களும் உயர் அரசு அதிகாரிகளும் மருத்துவர்களும் பொறியாளர்களும் வாழும் மேல்வர்க்கப் பகுதி. ஆங்கிலப் பாணியில் வணக்கம் சொல்லும் நாகரிகம் படைத்தவர்கள் வாழும் இடம். ஆனால், அங்கே மனிதநேயம் இருக்கிறதா என்றால் அதுதான் கேள்விக்குறி.
கதைசொல்லி அந்த வீதிகளில் நுழைந்தபோது எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்கள் மிக வறண்டவை:-
- தெருக்கள் மயான அமைதியுடன் வெறிச்சோடி கிடக்கின்றன.
- வாசல்களில் பெரிய பூட்டுகள் தொங்குகின்றன அல்லது நாய்கள் கட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளன.
- வழிகேட்கப் போனால், “தெரியாது” என்று வெடுக்கென்று கதவைச் சாத்திவிட்டுப் போகும் மனிதர்கள்.
- தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கேட்டால், “வேற எங்கயாவது கேட்டுப்பாரும்” என்று துரத்திவிடும் ஓய்வுபெற்ற ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியின் அகந்தை.
இங்கு வசிக்கும் ‘மேல் மக்கள்’ தங்கள் அந்தரங்க உலகத்திற்குள் மட்டுமே சுருங்கிப் போய்விட்டவர்கள். அக்கம் பக்கத்தில் யார் வாழ்கிறார்கள், யாருக்கு என்ன தேவை என்ற கரிசனமே இல்லாத, சுயநலத்தின் உச்சமாக விளங்கும் சமூகக் கட்டமைப்பை இக்கதை விமர்சிக்கிறது.
கதையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை அந்த வயதான கிழவரின் வருகையில்தான் நிகழ்கிறது. மகப்பேற்றுக்காகக் காத்திருக்கும் தன் மகள் வீட்டைத்தேடி, தோளில் செவ்வாழைக் குலையைச் சுமந்துகொண்டு அலைகிறான் அந்த எளிய கிழவன். அவனும் அதே காலனியில்தான் தன் மகளின் வீட்டைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.
கல்விமான்களும் அதிகாரிகளும் வசிக்கும் அந்தப் பகுதியில், எளிய மனிதனின் தவிப்புக்கோ அல்லது அவனது பசிக்கோ எந்த மதிப்பும் இல்லை. பேராசிரியரின் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் தவிக்கும் கதைசொல்லியும், மகளின் வீட்டைத் தேடி அலையும் கிழவனும் அந்தப் பாலைவனப் பிரதேசத்தில் தனித்தனியாகத் தவிக்கிறார்கள்.
கிழவனின் பரிதாப நிலை மானுடத்தின் மீதான ‘குற்றப்பத்திரிகை’ –
“மவொ புள்ளெ பேத்தி குழந்தெ உண்டாயிருக்காணு அவளெ பாக்க இந்த குலையும் சொமந்துட்டே வந்த இந்த அவஸ்தெ… இந்தப் பாலை வனத்திலே நீரூற்று ஏது பாட்டா?”
அதிகார வர்க்கத்தின் வீடுகளுக்கு முன்பாகச் செவ்வாழைக் குலையை விமரிசிக்கும் போது, அங்குள்ள பெண்ணால் அந்த எளிய கிழவன் அவமதிக்கப்படுகிறான். நாகரிகம் பேசும் அந்த மனிதர்களின் நாவில் இரக்கத்திற்கு இடமில்லை. இறுதியில், பழத்தை விநியோகிக்க முடியாமல், வழியிலுள்ள குழந்தைகளுக்கு அதைப் பிச்சையாகக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பும் கிழவனின் மௌனம் வர்க்க வேறுபாடுகளின் கோரமுகத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
ஊருக்குத் திரும்பிய பின், விழித்திருக்கும் மகனிடம் கதைசொல்லி சொல்லும் பொய் அவனது அக உலகத்தின் தோல்வியைப் பறைசாறுகிறது.
“வாப்பா! புரொபசரைப் பாத்துச் சொன்னீளா?” என்ற மகனின் கேள்விக்கு, “சொன்னேன்” என்று பதிலளிக்கும்போது, “ஒரு காரை முள்முனை என் இதயத்தில் துளைத்து ஏறியது.”
தன் மகனின் நம்பிக்கையைக் காப்பாற்ற அவன் பொய்யைச் சொல்கிறான். ஆனால், அந்தப் பொய் அவனது மனசாட்சியைச் சுட்டெரிக்கிறது. பையில் கிடந்த காகிதத் துண்டைத் திறக்கும்போதுதான் உண்மை புரிகிறது – அவன் தேடிய பேராசிரியர் வீட்டின் சரியான முகவரி ‘டி-90 அனந்தசயனம் காலனி’ என்பதும் மூன்று நாய்களை அவிழ்த்துவிட்டுத் தன்னை விரட்டியடித்த அந்த அறிவாளியின் வீட்டின் அடுத்த கட்டடம்தான் அது என்பதும் தாமதமாகப் புரிகிறது. தன் கண் முன்னரே இருந்த இலக்கை அறியாமல், அந்த வறண்ட காலனியில் தான் பட்ட அவமானங்களும் அலைச்சல்களும் அவனுக்கு வாழ்க்கையின் கசப்பான உண்மைகளை உணர்த்துகின்றன.
எழுத்தாளர் தோப்பில் முஹம்மது மீரானின் இந்தச் சிறுகதை, மேல்வர்க்க நாகரிகத்தின் பளபளப்பான முகமூடியைக் கிழித்துவிட்டு, அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதநேயமற்ற காலியான இடங்களைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
கல்வியும் அதிகாரமும் மனிதனை உயர்ந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லலாம்; ஆனால், அவை அவனது இதயத்தை மரத்துப்போச் செய்துவிடுகின்றன என்ற கசப்பான உண்மையை இக்கதை பேசுகிறது. தனிமனித வாழ்வியலின் தனிமை, தேடல்களின் தோல்வி மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளின் வறட்சி ஆகியவற்றைச் சிறந்த கலை வடிவத்துடன் பதிவுசெய்துள்ள இப்பிரதி, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்தின் அரிய பொக்கிஷமாகும்.
– – –