ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வியலை, விளிம்புநிலை எளியவர்களின் உளவியலை, சாதிய வன்முறைகளை மற்றும் கிராமப்புற யதார்த்தங்களை எவ்வித சமரசமுமின்றி முகத்தில் அறைந்தது போல் எழுதும் ஆளுமைகளுள் எழுத்தாளர் இமையம் முக்கியமானவர்.
அவரது எழுத்துகள் வர்ணனைகளுக்கோ, அலங்கார வார்த்தைகளுக்கோ இடமளிக்காமல் ரத்தமும் சதையுமான சமூக யதார்த்தத்தை அப்படியே வாசகர்களின் கண்முன்னே நிறுத்துபவை.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘வீடியோ மாரியம்மன்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் கிராமத்துத் திருவிழாவின் பின்னணியில் அரங்கேறும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பரிதாபகரமான வாழ்க்கையையும் நவீனமயமாக்கலின் பெயரால் அங்கு நடக்கும் பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் பாலியல் வன்முறைகளையும் வெளிப்படுத்தும் மகத்தான பிரதி.
கதையின் தலைப்பான ‘வீடியோ மாரியம்மன்’ என்பதே விசித்திரமான முரண்பாட்டைக் குறிக்கிறது. ‘மாரியம்மன்’ என்பது கிராமப்புற மக்களின் பக்திக்கும் சடங்குகளுக்கும் மாரியம்மன் திருவிழாக்களுக்குமான குறியீடு. ஆனால், அந்தத் திருவிழாவுக்குள் நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் அடையாளமாக ‘வீடியோ படம்’ (திரைப்படம்) நுழைவது கிராமத்தின் பாரம்பரியத்தை எப்படித் தலைகீழாக மாற்றுகிறது என்பதைத்தான் எழுத்தாளர் இமையம் இப்படிக் குறியீட்டு ரீதியாகச் சுட்டுகிறார்.
கிராமங்களில் திருவிழா என்றால் தேரோட்டம், கூத்து, ஒயிலாட்டம் என்றிருந்த நிலை மாறி, இரவோடு இரவாக வீடியோ படம் காட்டுவதும் மைக்கட்டிப் பாட்டுப் பாடுவதும் கலாச்சாரமாக மாறிவிட்டது. ஆனால், இந்த நவீனத் தொழில்நுட்பம் கிராமத்திற்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருவதில்லை; வறுமையில் வாடும் எளிய மக்களின் நிம்மதியைக் குலைத்து, அவர்களை மேலும் மேலும் கடன்காரர்களாகவும் குற்றவாளிகளாகவும் மாற்றுகிறது. ‘வீடியோ மாரியம்மன்’ என்பது பக்திக்கும் நவீன ஊடக வணிகத்திற்கும் இடையில் நசுங்கும் கிராம மக்களின் ஒட்டுமொத்தப் பிரமையின் குறியீடாகும்.
கதையின் தொடக்கமே விளிம்புநிலை குடும்பத்தின் கோரமான வறுமையை முகத்தில் அறைவதோடு தொடங்குகிறது. சிறுவன் முருகன் வீடியோ படம் பார்க்கச் செல்வதற்காகத் தன் வீட்டில் ஒரு ‘பாய்’ கேட்கிறான். ஆனால், கம்சலையோ (தாயோ), “ஊட்டுல ஒரு பாய் இருக்கு… சொந்தக்காரங்க கூத்துப் பாக்கப் போவயில நான் எதெக் கொடுக்கிறது?” என்று சொல்லி அவனுக்கு ஒரு ‘சாக்கை’த் தூக்கிக் கொடுக்கிறாள்.
ஒரு பாய் கூட இல்லாமல், இரவில் தரையில் சாக்கை விரித்துப் படுக்கும் அளவுக்கு வறுமையில் வாடும் குடும்பம் அது. சிறுவன் முருகன் சாக்கை எடுத்துக்கொண்டு அழுவதும், மற்ற பையன்கள் தன்னைவிடச் சிறந்த பாய்களுடனோ அல்லது செல்வாக்குடனோ வருவதைக்கண்டு அவமானப்படுவதும் ஒரு குழந்தையின் உலகத்தை வறுமை எப்படிச் சுருக்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
கம்சலை தன் குடும்பத்தின் வறுமையையும், வயிறு கழிக்கப் படாத பாடுகளையும் நினைத்துச் சதா எரிச்சலுடனும் கோபத்துடனும் இருக்கிறாள்.
கணவன் கிருஷ்ணன் குடிபோதையிலும் அலட்சியத்திலும் இருக்க, குடும்பத்தின் மொத்தச் சுமையும் அவளது தலையில் விழுகிறது.
அங்குப் ‘பாய்’ என்பது வெறும் படுக்கை அன்று; அது அந்தக் குடும்பத்தின் கௌரவத்தின் எல்லை. பாய்கூட இல்லாத வீடு என்று ஊர் தன்னைப் பேசிவிடுமோ என்ற கம்சலையின் அச்சம், வறுமை மனிதர்களை எவ்வளவு தூரம் தாழ்த்துகிறது என்பதன் வெளிப்பாடாகும்.
கிராமத்துத் திருவிழாக்கள் என்பது எளிய மக்களின் கூட்டு மகிழ்ச்சிக்கான தளமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், இமையம் காட்டும் திருவிழாவோ வன்முறையும், குடிகாரர்களின் கூத்துமாய், சாதிய மோதல்களுமாய் நிரம்பியுள்ளது.
சாமி தூக்குவதில் தொடங்கும் தகராறு, கதிரேசனுக்கும் பெருமாளுக்கும் இடையே நடக்கும் சண்டை, பெண்களின் மீதான வன்முறை என்று திருவிழாக்களம் ஒரு போர்க்களமாக மாறுகிறது. சாராயக் கடைகளும் குடிகாரர்களின் கூச்சலும் திருவிழாவின் ஆன்மாவைத் தின்று தீர்க்கின்றன.
சாமியை நடுத்தெருவில் இறக்கிவைத்துவிட்டுச் சண்டைபோடும் மனிதர்கள், தெய்வபக்தியால் அல்லாமல் குடிகாரர்களின் திமிரால் ஆளப்படுகிறார்கள். கந்தசாமி ஆசிரியரும் மூக்கனும் பெரியசாமியும் நடத்தும் பஞ்சாயத்துகள் எல்லாமே எளிய மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைக்கும் போலித்தனமான அமைப்புகளாகவே செயல்படுகின்றன. ‘திருவிழா’ என்பது மக்களின் கொண்டாட்டமாக இல்லாமல், ஆதிக்க சக்திகளின் வீம்பைக் காட்டுவதற்கான இடமாகச் சுருங்கிவிட்டது.
கதையின் மிக முக்கியமான மற்றும் குரூரமான திருப்புமுனை என்பது கணேசன் என்ற ஊர்க்காரப் பையன் வீடியோ படம் காட்டுவதற்காகத் தன் தலை தப்புவதற்காக ராணியை (முருகனின் அக்கா) வளைப்பதும் அவளிடம் பணம் கேட்பதுமாகும். ராணி என்ற இளம் பெண், வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவள். அவளது குடும்பத்தின் வறுமைச் சூழலும், பாதுகாப்பு அற்ற நிலையும் அவளைப் பலவீனப்படுத்துகிறது.
வீடியோக்காரனுக்குப் பணம் கொடுக்க வேண்டும், இல்லையெனில் தன் “தலை தப்பாது” என்று கணேசன் மிரட்டும்போது, ராணி தன் காதில் கிடக்கும் தோட்டைக் கழட்டித் தர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறாள்.
வீடியோ படம் காட்டுவதற்காகப் பெண்களின் உடமைகளும் மானமும் அடகு வைக்கப்படும் சமூக யதார்த்தத்தை இமையம் இங்குப் பதிவு செய்கிறார்.
கூட்டத்தில் ராணியின் தோடு காணாமல்போன நாடகமும் அதன்பிறகு அவள் கணேசனின் பின்னால் புதருக்குள் செல்வதும் அங்குப் பூபாலனும் வான்மதியும் அவங்களைப் பார்த்துவிடுவதும் கிராமத்தின் இருண்ட மற்றும் அசிங்கமான முகத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
நவீன நாகரிகத்தின் பெயரால் ஊருக்குள் நுழையும் வீடியோ படமும் கேளி்க்கைகளும் எளிய பெண்களின் பாலியலையும் உடமையையும் சுரண்டும் மறைமுகக் கருவிகளாக எப்படி மாறுகின்றன என்பதை இமையம் துல்லியமாக எழுதியுள்ளார்.
இக்கதையின் மையப் பாத்திரமாகச் சிறுவன் முருகன் வலம்வருகிறான். அவனது உலகமே ‘ஒரு வீடியோ படத்தைப் பார்த்துவிட வேண்டும்’ என்ற ஏக்கத்தில் சுழல்கிறது. சாக்கை வைத்துக்கொண்டு அவன்படும் அவமானங்களும் பையன்கள் அவனை கேலி செய்வதும் ஒரு குழந்தையின் மனத்தை எப்படிக் காயப்படுத்துகின்றன என்பதை இமையம் உணர்வுபூர்வமாகச் சித்தரித்துள்ளார்.
தன் அக்கா ராணியைக் கணேசன் வரச்சொன்னதும் அதைத் தன் குடும்பத்தின் பெருமையாக நினைத்து ஓடோடிச் சென்று தன் அக்காவை அழைத்து வரும் முருகன், பிற்காலத்தில் அந்தச் சதியின் பின்னால் இருக்கும் கோர உண்மையை அறியாத அப்பாவிப் பாத்திரம். பெரியவர்களின் சுயநலமும் பாலியல் வஞ்சகமும் நிறைந்த உலகத்திற்குள் ஒரு பையன் எப்படி அறியாமையோடு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான் என்பதற்கு முருகன் ஒரு சாட்சி.
இமையத்தின் ‘வீடியோ மாரியம்மன்’ சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியத்தில் கிராமப்புற யதார்த்தத்தின் சிறந்த, அதேசமயம் சுடுமண் சிற்பம்போன்ற உண்மையான பிரதியாகும்.
திருவிழாக்கள், சாமிகள், வீடியோ படங்கள் என்ற பெயரில் எளிய மனிதர்களின் உழைப்பு எப்படிச் சுரண்டப்படுகிறது என்பதையும் வறுமையும் அறியாமையும் சேர்ந்து குடும்பங்களை எத்தகைய வீழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன என்பதையும் இமையம் எந்தவித சமரசமுமின்றிப் பதிவு செய்துள்ளார். இது வெறும் சிறுகதையன்று; இது தமிழ்க் கிராமங்களின் இருண்ட அறைகளில் இன்றளவும் நடந்துகொண்டிருக்கும் சாதிய, பொருளாதார மற்றும் பாலியல் வன்முறைகளின் அழியாச் சாட்சியமாகும்.
– – –