இஸ்லாமிய வாழ்வியலின் உளவியல் சிக்கல்களை, பண்பாட்டு மாற்றங்களை மற்றும் அடிமட்ட எளிய மக்களின் வாழ்வியல் புதைபடிவங்களைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் ஆர்னிகா நாசர் முக்கியமானவர். அவரது எழுத்துகள் எப்போதுமே சமூகத்தின் மேற்பரப்பில் பளபளக்கும் நவீன நாகரிகத்தின் மறுபுறம் புதைந்துகிடக்கும் இருண்ட யதார்த்தங்களை, விளிம்புநிலை மக்களின் கண்ணீரோடும் புன்னகையோடும் வெளிப்படுத்துபவையாக அமைகின்றன.
அந்த வரிசையில், அவர் எழுதிய ‘நாசுவன்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் – முஸ்லிம் சமூகத்தின் பாரம்பரியமான ‘குடிகுறிச் சடங்கு முறை’யின் (Traditional Circumcision / Sunaath) அழிவையும் தொழிலும் மரபும் நவீனமயமாகும் வேகத்தில் நசுங்கிப்போன எளிய சமூகப் பிரிவின் அக-புறத் தவிப்புகளையும் பேசும் முக்கியமான பிரதியாகும்.
கதையின் தலைப்பான ‘நாசுவன்’ என்பதே சமூக – அரசியல் குறியீடாகும். நாசுவன் என்றால் முடிவெட்டுபவர், நாவிதர், அம்பட்டன், சிகைதிருத்துநர் எனப் பொருள்படும். காலத்திற்கேற்ப இச்சொற்கள் வழக்கொழிந்து, இன்று நாகரிகச் சொற்களாக மாறினாலும் அந்தத் தொழிலைச் செய்துவந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் வலியும் அப்படியேதான் தொடர்கின்றன.
கதையின் தொடக்கத்தில் முஹம்மது மீரான் என்ற அறுபது வயது மனிதரின் வர்ணனை வருகிறது — “செக்கச்சிவந்த அழகன். தலையில் கருப்பு எம்ப்ராய்டரி தொப்பி. சிரித்த முகம். வசீகரக்குரல். குற்றாலத்தில் பழக்கடை வைத்திருக்கிறார்.”
ஆனால், அவரது கடந்த காலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த ‘அத்தெரிமான்’ (அப்துல் ரகுமான்) மற்றும் அவனது மகன் சையது அலி போன்றோரின் உலகம் வேறுபட்டது.
‘நாசுவன்’ என்ற சொல் தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியை அல்லது தொழிலைக் குறிப்பதாக இருந்தபோதிலும் இஸ்லாமியச் சமூகத்திற்குள்ளேயும் அத்தொழிலைச் செய்து வந்தவர்கள் ஒருவித விளிம்புநிலை வாழ்க்கையையே வாழ்ந்துள்ளனர் என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது.
பாரம்பரியமாகச் சிகைதிருத்துவது மட்டுமல்லாமல், நாட்டு மருத்துவம் பார்ப்பது, நாடிபிடித்து நோய் சொல்வது, சுன்னத் (கத்னா) செய்வது போன்ற சமூகப் பணிகளைச் செய்துவந்த இவர்களின் மரபு, இன்று நவீன மருத்துவத்தின் வருகையால் எப்படித் துடைத்தெறியப்பட்டுள்ளது என்பதை இக்கதை பதிவுசெய்கிறது.
இக்கதையின் மைய நரம்பு என்பது இஸ்லாமியச் சமூகத்தில் பாரம்பரியமாகக் கொண்டாடப்பட்ட ‘சுன்னத் கல்யாணம்’ என்ற பெரிய பண்பாட்டு நிகழ்வுக்கும், இன்றைய எந்திரத்தனமான நவீன மருத்துவமுறைக்கும் இடையிலான ஒப்பீடாகும்.
பழைய காலத்தில் சுன்னத் என்பது வெறும் மருத்துவ முறை மட்டுமன்று; அது ஒரு பண்பாட்டுத் திருவிழா.
சிறுவனை கோட் சூட், பூ மாலை, சேரா அணிவித்து குதிரை மேல் ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்வது, குடத்தின் மேல் உட்கார வைத்து சடங்கு செய்வது, காயம் ஆறும்வரை பார்த்து காளமேக செந்தூரம் தூவுவது, உலக்கு வைத்து பாதுகாப்பது என ஒரு கூட்டுச் சமூக அக்கறையும் பாசமும் அதில் பொதிந்திருந்தது.
பசியைப் போக்க பச்சைப்பால் முட்டை, உளுந்தங்களி, நாட்டுக்கோழிச் சாறு என உடலுக்கு வலுசேர்க்கும் உணவு முறைகள் வழங்கப்பட்டன.
ஆனால், இன்றோ நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. “ஸ்டாப்ளர் இஸட்எஸ்ஆர் முறை, லேசர் முறை, டிஸ்யூ அட்கசிவ் க்ளூ மெத்தடு மற்றும் பிளாஸ்டிபெல் முறைகளில் நவீனச் சுன்னத் செய்து கொள்கிறார்கள். சௌதிலகூடக் குழந்தையை பிரசவம் பார்த்து வெளியே எடுக்கும் போதே தொப்புள்கொடியைக் கட் செய்து சுன்னத்தும் செய்து விடுகிறார்கள்.”
நவீன நாகரிகம் மனிதர்களின் நேரத்தை மிச்சப்படுத்தியிருக்கலாம்; ஆனால், மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவுமுறைகளையும் சமூகக் கூட்டுணர்வுகளையும் மரபுசார்ந்த கலைகளையும் அது கொன்றுவிட்டது. சையது அலியின் தந்தை குறைந்தது இரண்டாயிரம் சுன்னத்துகளைச் செய்து அந்த ஊரின் வாழ்வியலோடு இரண்டறக் கலந்தவர். ஆனால், இன்றைய தலைமுறையோ அந்தத் தொழிலை நம்பி வாழ முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, கடைத்தெருவில் ‘அப்துல் ரகுமான் சிகை திருத்த நிலையம்’ என்று பலகையை மாட்டிவிட்டுக் காலத்துடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது.
சையது அலியின் பாத்திரம் நவீனத்தின் முன் நிற்பவனின் பரிதவிப்பைக் காட்டுகிறது. தனது தந்தையின் நினைவாக மஹல்லாவில் பத்து ஏழைச் சிறுவர்களுக்கு இலவசமாகச் சுன்னத் செய்துவிட அவன் விரும்புவதும் அதற்கு முஹம்மது மீரானின் உதவியை நாடுவதும் வெறும் நற்பணி மட்டுமன்று; அது தனது குலத்தொழிலையும் தன் தந்தையின் பெயரையும் அழிந்துவிடாமல் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு தீவிரமான அகப் போராட்டம்.
முஹம்மது மீரான் தனது பேரன்களுடன் விளையாடும் காட்சியோடு கதை தொடங்குகிறது. பேரன்கள் அவன் தலையைப் பிடிப்பதும் கையைக் கடிப்பதும் குடும்பத்தின் அன்பையும் தலைமுறைகளின் தொடர்ச்சியையும் காட்டுகிறது. அதே மீரானிடம் சையது அலி வந்து நிற்கும் போது, கடந்த காலத்தின் நினைவுகள் அலைமோதுகின்றன.
“அது அந்த காலம். இப்ப முடிவெட்றதுக்கு நட்சத்திர அந்தஸ்து வந்து விட்டது. சிகை கலைஞர்கள் விமானத்தில் பறக்கிறார்கள்!”
என்ற மீரானின் வரிகள், சமூகத்தின் பொருளாதார இடைவெளியைக் கறாராகச் சுட்டுகின்றன. ஒருபுறம் பன்னாட்டு நிறுவன ‘சலூன்’கள் உச்சத்தில் இருக்க, மறுபுறம் பாரம்பரியமாகக் கத்தியைத் தீட்டித் தொழில் செய்தவர்களின் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
கதையின் முடிவு மிக ஆழமான தத்துவார்த்த மற்றும் விசித்திரமான உளவியலைப் பேசுகிறது. சையது அலி பத்துச் சிறுவர்களுக்குச் சுன்னத் செய்துவிட்டு, அந்த ஆண்குறி நுனிகளைச் சாம்பலில் போட்டு ஒரு மண் பாண்டத்தில் பதுக்கிவிட்டு, அரசு பிரசவ மருத்துவமனையின் பின்புறத்தில் கொண்டுபோய் வீசுகிறான். அங்கு அவன் செய்யும் பிரார்த்தனை கதையின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவாகும்:-
“யா அல்லாஹ்! பிரசவங்களில் நிறைய ஆண் குழந்தைகள் பிறக்கட்டும். ஆண் குழந்தைகளை பெற்றவர்கள் நவீனச் சுன்னத்முறை பக்கம் போகாமல் எங்கள் மரபு சார்ந்த சுன்னத்தே செய்து கொள்ளட்டும். நான் செய்யும் சுன்னத்துகள் அனைத்தும் என் அத்தாவுக்கே சமர்ப்பணம்… ஆமீன்!”
இந்த முடிவு சாதாரணமானதன்று. தன் தந்தையின் மரபைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசையும் நவீன மருத்துவத்தின் வேகத்திற்குத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் ஏங்குகிற விளிம்புநிலை மனிதனின் கையறுநிலையும் அந்த மண்ணறைப் பிரார்த்தனையில் வெளிப்படுகிறது. தன் குலத்தொழிலின் எச்சங்களை மருத்துவமனைப் பின்புறத்தில் கொண்டுபோய் புதைப்பது என்பது, காலத்தின் கோலத்தால் செத்துப்போன பாரம்பரியத்திற்குச் செய்யப்படும் இறுதிச் சடங்காகவே வாசகருக்குப் படுகிறது.
இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகக் குறைவாகவே பேசப்பட்ட விளிம்புநிலைச் சமூகத்தின் அக உலகை மிக நேர்த்தியாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. பொருளாதாரம், நவீனமயமாக்கல், மருத்துவ வளர்ச்சி ஆகியவை சமூகத்தின் பல பாரம்பரியங்களை எப்படி வேரோடு பிடுங்கி எறிகின்றன என்பதையும், அதன் நடுவே தங்கள் அடையாளத்தைத் தக்கவைக்கத் போராடும் எளிய மனிதர்களின் துயரத்தையும் இக்கதை பதிவு செய்துள்ளது. தனிமனித வாழ்வியலையும் சமூக வரலாற்றையும் இணைக்கும் சிறந்த கலைப் பிரதியாக இக்கதை காலம் தாண்டி நிற்கும்.
– – –