அடிபட்டு நசியும் விளிம்புநிலை மாந்தர்களின் உலகினை, எந்தவிதப் பூச்சுமின்றி அப்படியே அதன் கோரத்தோடு பதிவுசெய்த முன்னோடி எழுத்தாளர் ஜி. நாகராஜன். இவரது படைப்புகள் மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களையும் சமூகத்தின் போலித்தனமான ஒழுக்க விதிகளையும் சாட்டையடியாக விமர்சிப்பவை. அந்த வகையில், இவரது ‘துக்க விசாரணை’ என்ற சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் தனிமனித வாழ்வியல் சார்ந்து தீவிர விவாதத்திற்குரிய ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
மனித உறவுகளின் தற்காலிகத்தன்மை, பாலியல் தொழிலாளிகளின் அவல வாழ்க்கை, சமூகத்தின் இரட்டை வேடங்கள் மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு மனிதன் தனக்குள் சந்திக்கும் இருத்தலியல் தனிமை ஆகியவற்றை இக்கதை பேசுகிறது.
“துக்க விசாரணைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். உலகத்தில் அன்றாடம் சிறிது சிறிதாக மானத்தை விற்று எத்தனையோ பேர் பிழைப்பை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் போலத்தானே ரோகிணியும். அவளுக்கு மட்டும் துக்க விசாரணை என்ற சம்பிரதாயம் வேண்டாமா?” என்ற வரிகளுடன் கதை தொடங்குகிறது.
இங்கு ஜி. நாகராஜன் எழுப்பும் கேள்வி ஆழமானது. ஒடுக்கப்பட்ட, விளிம்புநிலையில் வாழ்ந்து மடிந்துபோகும் பாலியல் தொழிலாளிக்குப் பின்னால் நடக்கும் ‘துக்க விசாரணை’ என்பது வெறும் சடங்குதானா அல்லது சமூகத்தின் கடமை என்ற பெயரிலான சம்பிரதாயமா? என்ற சுய பரிசோதனையை கதைசொல்லி செய்கிறான்.
சமூகம் மானத்தை விற்றுப் பிழைப்பதாகக் கருதும் மனிதர்களை ஒதுக்கி வைத்துவிடுகிறது; ஆனால் அவர்களின் இறப்பிலோ அல்லது துக்கத்திலோ கலந்துகொள்ளும் போதும்கூட, அது மனிதநேயத்தின் அடிப்படையில் இல்லாமல் வழக்கமான சம்பிரதாயமாகவே நிகழ்கிறது.
ரோகிணியின் மரணம் சாதாரணமாகக் கடந்துபோகக் கூடிய ஒன்றன்று; அது சமூகத்தால் கணக்கெடுக்கப்படாத உயிரின் முடிவு. ஆனால், அந்தக் கதையின் கதைசொல்லியோ அல்லது ஜெயமோ அதைக் கையாள்வதில் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற யதார்த்தம் வெளிப்படுகிறது.
கதைசொல்லி கடற்கரைக் கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கும் தருணம் இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்திற்கும் மனித வாழ்வின் அற்பத்தனத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் காட்டுகிறது. கடலின் இரைச்சலில் தன் சுகதுக்கங்களை மறந்துபோகும் மனிதன், தன் இருப்பின் அர்த்தமின்மையை உணர்கிறான்.
அப்போது அங்கே வந்து அமரும் சிறிய ‘ஈ’ கதைசொல்லியின் கவனத்தைக் கவர்கிறது:- “செகண்டுக்குத் தன் இறகுகளை ஆயிரந்தடவை அடித்துக்கொள்ளும் அந்த ஈ! செகண்டுக்கு ஒருமுறை அடித்துக்கொள்ளும் மனித இதயம்.! ஈயின் இதயம் செகண்டுக்கு எத்தனை தடவைகள் அடித்துக் கொள்ளும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.”
இந்த ஒப்பீடு மனிதனின் துடிப்புமிக்க இதயமும் ஈயின் பறத்தலும் காலத்தின் முன் எப்படிச் சமமாகச் சுருங்கிப் போகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. வாழ்க்கை என்பது மிகக்குறுகியது; இதில் நாம் கற்பித்துக் கொள்ளும் ஒழுக்கமும் நாகரிகமும் துக்கங்களும் எவ்வளவு அற்பமானவை என்ற இருத்தலியல் மெய்யியலை (Existentialism) இந்த ஒப்புமை வாசகர்களின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
ரோகிணியின் மரணம் நோயின் காரணமாக நிகழ்ந்தாலும் அதன் பின்னணியில் உள்ள சமூகச் சூழல் மிகக் கொடூரமானது. “அக்கா கடனையெல்லாம் தீர்த்திட்டு கன்னியாஸ்திரி ஆகிவிடுவேன்… இல்லாட்டி தற்கொலை பண்ணிப்பேன்” என்று ரோகிணி கூறுவதும் அவளது வறுமையும் வாழ்வின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்கொள்ளத் தவிப்பதும் பரிதாபத்திற்குரியது.
ஆனால், அவளது இறப்பிற்குப் பின் கதையில் நுழையும் ஜெயம் அதற்கு நேர் எதிரானவள். பிராண்டி குடித்துவிட்டு, வெற்றிலைப் பாக்கு போட்டுக்கொண்டு, முரட்டுத்தனமான உடல்மொழியுடன் இருக்கும் ஜெயம், ரோகிணியின் மென்மைக்கு நேர்மாறானவள். ஆனாலும் இருவரின் வாழ்வாதாரமும் ஒரேமாதிரியான விளிம்புநிலைச் சூழலில்தான் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
அவர்களுக்கு நவீன மருத்துவ முறைகள் எட்டப்படவில்லை. பாலியல் நோயான ‘கனோரியா’ (Gonorrhea) போன்ற தொற்றுகளும் அடிமைத்தனமான வாழ்க்கையும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள ஆண்களின் வன்முறையும் அவர்களைச் சாகடிக்கின்றன. முள்ளங்கிச் சாறு, வெங்காயச் சாறு, சந்தனத் தைலம் என்று அவர்கள் நம்பும் நாட்டு வைத்தியங்களும், வறுமையின் கோரமும் அவர்களின் வாழ்வியலை மேலும் பரிதாபத்திற்குரியதாக மாற்றுகின்றன.
கதைசொல்லி ரோகிணிக்குத் தரும் அந்தப் “பத்துப் பதினைந்து ரூபாய்” என்பது வெறும் பணம்மட்டுமன்று; அது அந்த உறவின் எல்லையைக் காட்டும் குறியீடு. “அந்தப் பத்துப் பதினைந்தைக் கொடுப்பதைத் தவிர நான் ரோகிணிக்கு எதுவும் செய்தது கிடையாது” என்று ஒப்புக்கொள்ளும் கதைசொல்லி, மனித உறவுகள் எவ்வாறு பொருளாதார பரிமாற்றங்களாகச் சுருங்கிவிட்டன என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறான்.
கதையின் முடிவு அதிர்ச்சிகரமானது. ரோகிணியின் வீட்டின் துக்க விசாரணைக்குச் செல்லும் கதைசொல்லி, ஜெயம் தனது மேலாடையை அலங்கோலமாக வைத்திருப்பதைக் கண்டுகொள்கிறான். துக்கம் விசாரிக்கச் சென்ற இடத்திலும் தனது இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள முனையும் மனிதனின் இரட்டை முகமும் ஜெயம் பத்து ரூபாயைப் பெற்றுக்கொண்டு, “மேலே போகலாமா? மெத்தை இருக்கு” என்று அழைப்பதும் வறுமையின், காமத்தின், மானுட ஒழுக்கத்தின் மீதான மிகப்பெரிய அடியாகும். அங்குத் துக்கம் விசாரிக்க வருபவனும் துக்கத்தில் இருப்பவளும் தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும் இச்சைகளுக்காகவும் அந்தச் சூழலை ஒரு சந்தையாக மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்.
எழுத்தாளர் ஜி. நாகராஜனின் இந்தச் சிறுகதை, மனித மனத்தின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் சுயநலம், வறட்டுத்தனமான ஒழுக்கம் மற்றும் வாழ்வியலின் நயவஞ்சகம் ஆகியவற்றை எந்தவிதத் தயவுதாட்சண்யமின்றித் துடைத்தெறிகிறது. நாம் புனிதமாகக் கருதும் பல உறவுகளும் உணர்வுகளும் பொருளாதாரத் தேவைகளாலும் பாலியல் இச்சைகளாலும் மட்டுமே இயக்கப்படுகின்றன என்ற கசப்பான உண்மையை இக்கதை முகத்தில் அறைந்து சொல்லிச் சொல்கிறது.
மனிதவாழ்வின் துக்கங்களை வெறும் சம்பிரதாயங்களாகக் கடந்துபோகும் சமூகத்தின் மீது இக்கதை தொடுக்கும் கறாரான, சமரசமற்ற விமர்சனமே ‘துக்க விசாரணை’ ஆகும்.
– – –