தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் யதார்த்தவாதக் கூறுகளையும் மனித மனங்களின் உளவியல் சிக்கல்களையும் நுட்பமாகப் பதிவுசெய்த முன்னோடிகளுள் எழுத்தாளர் அ. சிதம்பரநாதன் செட்டியார் குறிப்பிடத்தக்கவர். அவர் எழுதிய ‘பரவாயில்லை!’ என்ற சிறுகதை, மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது எளிய காதல்தோல்விக் கதையாகவும் நகைச்சுவைக் குறிப்புப் போலவும் தோன்றலாம். ஆனால், அது தனிமனித உளவியல் பிறழ்வுகள், தன்முனைப்பு, ஆண் மையச் சமூகத்தின் கற்பிதங்கள் மற்றும் பெண்ணியம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிப் பேசும் சிறுகதை.
எளிய சொல்லான ‘பரவாயில்லை’ என்ற வார்த்தை எத்தகைய விபரீதங்களையும் உளவியல் கற்பனைகளையும் மனிதனுக்குள் உருவாக்குகிறது என்பதை இக்கதை மூலமாக எழுத்தாளர் அ. சிதம்பரநாதன் செட்டியார் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
கதையின் நாயகனான ராமு, நவீனக் கல்வியைக் கற்ற இளைஞனாகக் காட்டப்பட்டாலும் அவனது ஆழ்மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள தனிமனித உளவியல் சிக்கல்கள் அவனது வாழ்வைச் சிதைக்கின்றன. காமாட்சி என்ற பெண் கூறிய எளிய வார்த்தையையோ அல்லது அவளது இயல்பான உடல்மொழியையோ தன் விருப்பத்திற்கேற்ப வளைத்துக் கொள்ளும் அவனது குணம் விபரீதமானது.
“மகளிருக்குப் பட்டக் கல்வி வேண்டும்” என்ற கூட்டத்தில் ராமு பேசுகையில் காமாட்சி தன்னை உற்றுப்பார்த்ததாக அவன் நம்புகிறான். கூட்டத்தில் அவள் சிரித்ததைத் தன் மீதான காதலின் வெளிப்பாடாக மாற்றிக் கொள்கிறான். இங்கு ராமுவின் அகந்தையும் தன்னை நோக்கி எல்லோரும் ஈர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற தன்னுணர்வும் (Narcissism) வெளிப்படுகிறது.
காமு தன்னிடம் காட்டிய எளிய நாகரிகங்களை எல்லாம் (டென்னிஸ் போட்டியில் வாழ்த்தியது, பிரசங்கத்தின் போது சிரித்தது, செங்கற்பட்டு ஸ்டேஷனில் பூ வாங்கியது, குழந்தைக்கு முத்தம் கொடுத்தது என அனைத்தையும்) காமசூத்திரம், சாஸ்திரம் மற்றும் ஏதோ சில விசித்திரப் புத்தகங்களைக் கொண்டு தனக்குச் சாதகமாக வியாக்கியானம் செய்துகொள்கிறான். தன் சொந்தத் தோல்விகளைச் சமாளிக்க அவன் பற்றுக்கோடாகப் பயன்படுத்தும் இந்த நூல்கள் அவனது ஆணாதிக்க மனநிலையின் வெளிப்பாடே ஆகும்.
“அந்தப் புஸ்தகத்தைக் கொண்டுபோய் உடைப்பிலே போடுங்கள்… இந்தப் புஸ்தகங்களைப் படித்துத் தப்பாக என்னைப்பற்றி நினைத்துவிட்டீர்களே என்றுதான் என் மனம் புண்ணாகிறது” — காமாட்சியின் இந்தக் கூற்று, ராமுவின் வக்கிரமான வாசிப்பு முறையையும் கற்பனை உலகையும் அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
இக்கதையின் இடம்பெற்றுள்ள காமாட்சி என்ற பெண் கதாபாத்திரம் அக்காலச் சமூகச் சூழலிலும்கூடச் சிறந்த அறிவுடனும் மனத்திடத்துடனும் செயல்படுவதைக் காணலாம். ராமுவின் அத்துமீறல்களையும் தவறான கற்பனைகளையும் அவள் எந்த இடத்திலும் ஊக்கப்படுத்தவில்லை; ஆரம்பம் முதலே தன் எல்லைகளைத் தெளிவாக வகுத்துக் கொள்கிறாள்.
ராமு தற்கொலை செய்துகொள்வேன் என்று மிரட்டும்போது, அவள் கலக்கமுற்றாலும் தன் தந்தையிடமோ அல்லது கல்லூரி முதல்வரிடமோ புகார் அளித்து அவனது மானத்தைக் காப்பாற்றவே முயல்கிறாளே தவிர, அவனைச் பழிவாங்க நினைக்கவில்லை.
கல்லூரியில் படிக்கும் பெண், ஆண்களின் பொதுவெளிக் கூட்டங்களில் சிரிப்பதும் இயல்பாகப் பழகுவதும் காதல் அன்று; அது வெறும் மனிதச்சந்திப்பு மட்டுமே என்பதை ராமுவிற்கு அவள் பலமுறை விளக்க முயல்கிறாள். ஆனால், ராமுவின் குறுகிய மனப்பான்மை அதைப் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறது. இறுதியில், அவனது மிரட்டல்களுக்கும் பிதற்றல்களுக்கும் பயந்துவிடாமல், “என்றும் உங்கள் தங்கை” என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து கம்பீரமாக நழுவுகிறாள்.
தனிமனித வாழ்வியலும் ‘பரவாயில்லை’ என்ற சொல்லின் பன்முகத்தன்மையும் இக்கதையின் மைய அச்சாக விளங்குவது அந்த ஒற்றைச் சொல் – ‘பரவாயில்லை’.
தலைவரை அழைக்கப் போகும் அவசரத்தில் தன்னை அறியாமல் தன் மீது மோதிவிட்ட ராமுவிடம் காமாட்சி எந்தவிதக் கோபமும் கொள்ளாமல், மனிதாபிமான அடிப்படையில் சொன்ன எளிய சமாதானச் சொல்தான் அது. ஆனால், ராமுவின் தனிமனித வாழ்வியல் பார்வை எவ்வளவு குறுகியது என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது.
பெண் தன்னிடம் பரிவு காட்டினாலே அல்லது தன் தவறுக்கு மன்னிப்பு அளித்தாலே, அவள் தன்னைத் தீவிரமாகக் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள் என்று நம்பும் அடிமைத்தனமான ஆண் மனநிலையை இது காட்டுகிறது.
காமாட்சி சொன்ன ‘பரவாயில்லை’ என்ற சொல் மனிதநேய வெளிப்பாடு; ஆனால் ராமுவுக்கோ அது ‘பச்சைக்கொடி’. மனித உறவுகளில் எல்லையற்ற அகந்தையும் சுயநலமும் நிறைந்த ஒருவன், மற்றவர்களின் இயல்பான கருணையைத் தனக்குச் சாதகமாக எப்படித் திரித்துக் கொள்கிறான் என்பதற்கு ராமு சிறந்த உதாரணம்.
இக்கதையில் கல்வி கற்ற இளைஞர்களின் மனநிலை எவ்வாறிருக்கிறது என்ற விமர்சனமும் ஆழமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ராமு நன்றாகப் படித்தவன், கல்லூரியில் விவாதிப்பவன், மேடைகளில் முழங்குபவன். ஆனால், அவனது நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் அவனது கல்விக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
பெண்களுக்குக் கல்வி வேண்டும் என்று மேடையில் முழங்கும் அதே வாய்தான், படித்த பெண்ணின் சுயேச்சையான சிரிப்பையும் நடமாட்டத்தையும் காமக் கண்கொண்டு பார்க்கிறது. காமசூத்திரம் மற்றும் சாஸ்திரங்களை மேற்கோள் காட்டிப் பெண்களின் மீது பழியைப் போடும் அவனது மனப்போக்கு, படித்த மூடநம்பிக்கையின் உச்சக்கட்டமாகும். இத்தகைய தனிமனிதர்கள் சமூகத்தில் எத்தகைய ஆபத்தான உளவியல் சிக்கல்களை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதை எழுத்தாளர் அ. சிதம்பரநாதன் செட்டியார் சாடுகிறார்.
இந்தச் சிறுகதை மனித மனத்தின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் அகந்தை, பாலியல் வக்கிரங்கள் மற்றும் தவறான கற்பிதங்களின் மீது வீசப்பட்ட சாட்டையடி ஆகும்.
தன் சொந்தக் கற்பனைக் கோட்டைகளில் வாழ்ந்துவிட்டு, இறுதியில் ஏமாந்து போகும்போது பச்சாதாபம் தேடும் ராமுவின் கதாபாத்திரம் இன்றும் நமது சமூகத்தில் பல வடிவங்களில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
காமாட்சியைப் போன்ற தெளிவான மனவுறுதி கொண்ட பெண்களின் வழியாகவே தனிமனித வாழ்வியலில் சமநிலையை மீட்டெடுக்க முடியும் என்ற ஆழமான உண்மையை இக்கதை உணர்த்துகிறது. காலத்தால் அழியாத உளவியல் உண்மைகளைக் கொண்டதால்தான், இக்கதை இன்றும் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.
– – –