நவீன ஈழ மற்றும் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் அரசியல் வன்முறைகள், வரலாற்று அடையாளங்கள் மற்றும் மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளை அடர்த்தியாகவும் குறியீட்டுத் தன்மையோடும் பதிவுசெய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் தர்மு பிரசாத் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘ஆனைக் கோடரி’ என்னும் சிறுகதை, மலைவாழ் பிரதேசத்தின் பின்னணியில், அணைக் கட்டுதலுக்குப் பிந்தைய காலத்துச் சூழலில், மனிதர்களின் உடல் அரசியல், அதிகாரத்தின் வன்முறை, மற்றும் பாலியல் சார்ந்த உளவியல் மடிப்புகளைச் சமரசமின்றியும் அலசுகிறது.
யானைகளைப் பிடிக்கும் பழங்குடி மக்களின் ‘ஆனைக் கோடரி’ வித்தையையும் புரட்சி மற்றும் போராட்டம் என்ற பெயரில் அந்த மலைமுறிக்குள் நுழையும் மனிதர்களின் மோதல்களையும் மையமாகக் கொண்டு இக்கதை விரிகிறது.
கதையின் தொடக்கம் செங்குத்துச் சரிவும் வழுக்குப் பாசியும் கொண்ட எலுங்கப் பாறை முகட்டின் விவரிப்போடு, மனிதர்களின் அச்சத்தையும் வாழ்வியலையும் ஆழமாகப் பதிவுசெய்கிறது.
முறிக்குள் வாழும் அய்யா (ஐயா), சித்திரை மாத முதல் நாளில் மட்டும் செங்குத்துச் சரிவைக் கடந்து எதிர்க் கிராமங்களுக்குச் சென்று வருபவர். தேன்மெழுகு போன்ற தேகமும் அம்பு நுனிகள் மட்டுமே செய்யும் ஒற்றைப் பணியும்கொண்ட அய்யாவின் உலகம் எதார்த்தத்திலிருந்து விலகி பாரம்பரியச் சுழற்சிக்குள் முடங்கியுள்ளது.
அய்யாவின் வார்த்தைகளைக் கடந்தும் அவருடைய விருப்பங்களைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டும் செயல்படும் அம்மா, முறி வேலைகளிலும் பட்டறை வேலைகளிலும் பெரும் பலம் கொண்டவராக இருக்கிறாள். அவளது வெளிர் உடலின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் சிறு தயக்கமும் பழுத்த புண்ணின் அச்சமும் கதையின் அடுத்தடுத்த திருப்பங்களுக்கு வித்திடுகின்றன.
சல்லியன் கதாபாத்திரத்தின் ஊடாக வெளிவரும் ‘ஆனை கோடரி’ வித்தை இக்கதையின் முக்கியமான வரலாற்று மற்றும் அரசியல் குறியீடாகும்.
காட்டுயானைகளின் கால்களில் பிறைவடிவில் வெட்டி அவற்றை வீழ்த்தும் ‘பொலஸ்கா’ மக்களின் வரலாறும் பறங்கியர்களின் துப்பாக்கி, பீரங்கிகளுக்கு எதிராகவும் கண்டிராசனின் அதிகாரத்திற்கு எதிராகவும் அவர்கள் காட்டிய உறுதியும் நிலத்தின் அரசியலைப் பேசுகின்றன.
காலப்போக்கில் கோடரிகளின் காலம் முடிந்து, துப்பாக்கிகளின் காலம் பிறந்துவிட்டதை உணர்த்தும் வகையில் கதைக்குள் ‘புரட்சி’ என்னும் போராளி காயங்களுடன் வந்து சேர்கிறான். மனிதர்களின் வன்முறைச் சாதனங்கள் மாறினாலும், வன்முறையின் கோரமுகம் மாறுவதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது.
முறிக்குள் காயங்களுடன் வந்து தங்கும் புரட்சி, ஆரம்பத்தில் புதிய மனிதனாக, வசீகரமான புன்னகையும் தூய மனமும் கொண்டவனாக அறிமுகமாகிறான். புரட்சியின் கண்களில் காட்டுத்தீயின் வெம்மையும் எதிர்காலக் கனவுகளும் இருப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும் அந்தப் போர்க்கதைகளும் நிணமும் சதையும் நிறைந்த உலகமும் முறியின் அமைதியைக் குலைக்கின்றன.
அம்மாவுக்கும் புரட்சிக்கும் இடையே மலரும் இரகசியத் தொடர்பும், அதன் பின்னர் எழும் கசப்பும் குரூரமும் முறிக்குள் கொடூரமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. புரட்சியின் உடல் முறிந்துபோவதற்கும் அவன் நீலச் சடலமாக மாறுவதற்கும் பின்னணியில் இருக்கும் ரகசியம் மனித மனத்தின் இருண்ட பக்கங்களைக் காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில் சிறுவன் காணும் காட்சியும் அம்மாவின் காலில் பதிந்திருக்கும் நீல நிறப்பிறை வெட்டும் இக்கதையின் மெய்யியல் அதிர்ச்சியை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
புரட்சியின் காலில் இருந்த அதே பிறைவெட்டு அடையாளமும் அம்மாவின் காலில் பதிந்திருக்கும் நீல நிறப்பிறை வெட்டு அடையாளமும் ஒரே மாதிரியானவை என்பதை உணரும்போது, அய்யா எலுங்கப் பாறை முகட்டைக் கடந்து செல்வதற்கும் முறிக்குள் நடக்கும் அனைத்து ரகசியங்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் கொடூரமான வரலாறு வெளிப்படுகிறது.
மரணத்தையும் விசத்தையும் தன் கண்களாலும் கற்பனையாலும் எதிர்கொள்ளும் சிறுவன், அந்த நீலச்சடலத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல், இயல்பாக நிலைக்குத் திரும்புவது வன்முறையும் துரோகமும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில் அவன் முற்றிலும் பழகிவிட்டதைக் காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் தர்மு பிரசாத்தின் இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் வரலாற்றின் எச்சங்களையும் மனிதர்களின் உடலையும் அரசியலையும் செறிவான குறியீடுகளின் வழியே பேசும் உன்னதப் படைப்பாகும். இயற்கையின் நடுவே தனித்து நிற்கும் முறிக்குள் நடக்கும் வன்முறைகளும் காதலும் துரோகமும் மனித வாழ்வியலின் மாபெரும் முரண்களை வெளிச்சமிடுகின்றன.
வரலாற்றின் ஆதிக்கமும் வன்முறையும் எளிய மனிதர்களின் பாரம்பரியமான வாழ்வியலையும் உடலையும் ஆக்கிரமிக்கும்போது, மனிதர்களின் அகத்தில் எஞ்சியிருக்கும் எளிய உறவுகளும் நம்பிக்கைகளும் எந்த அளவுக்குச் சிதைந்துபோகின்றன? என்ற கேள்வியை நான் என்னுள் எழுப்பிக் கொள்கிறேன்.
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டுபார்க்கும்போது, பேரரசுகளின் ஆதிக்கமும் காலனித்துவப் பறங்கியர்களின் பீரங்கிகளும் நவீன அரசியல் மோதல்களும் (புரட்சி, போராட்டம்) மலைவாழ் மக்களின் முறிக்குள் நுழையும் போது, அவர்களின் பாரம்பரிய வாழ்வியல் மட்டும் சிதைவதில்லை; மனிதர்களின் அகத்தில் இருந்த எளிய உறவுகளும் நம்பிக்கைகளும் பாசமும் முற்றிலும் சூறையாடப்பட்டு வன்முறையின் குறியீடுகளாக மாறிப்போகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.
எளிய மனிதர்களின் வாழ்வியல் என்பது இயற்கையோடு இயைந்ததாகவும் காட்டின் குரலைக் கேட்டு நடப்பதாகவும் அமைந்திருந்தது. ஆனால், வரலாறு எப்போதும் தன் பலத்தின் மூலமே அந்த வாழ்வியலை மாற்ற முயல்கிறது.
பொலஸ்கா மக்கள் காட்டு யானைகளைப் பிடித்துக் கொடுத்து வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்து, பறங்கியர்களின் பீரங்கிகளுக்கும் கண்டிராசனின் அதிகாரத்திற்கும் எதிராக நின்ற காலம் வரை நிலத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்ட வரலாறு வன்முறையாலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது. கோடரிகளின் காலம் முடிந்து துப்பாக்கிகளின் காலம் பிறக்கும்போது, எளிய மனிதர்களின் உடல் அந்த வன்முறையின் நேரடி இலக்காக மாறுகிறது.
அய்யாவின் எளிய அம்பு நுனிச் செய்யும் தொழிலும் இயற்கையான வாழ்வியலும் ஒருபுறம் இருக்க, காயங்களுடன் முறிக்குள் வந்து விழும் ‘புரட்சி’ என்னும் போராளி அந்த எளிய மக்களின் பாரம்பரிய உலகத்திற்குள் நவீன அரசியலின் குருதியைக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறான்.
வரலாற்றின் வன்முறை எளிய மனிதர்களின் புற உலகத்தை மட்டுமன்று, அவர்களின் அக உலகத்தில் எஞ்சியிருக்கும் தூய்மையான உறவுகளையும் நம்பிக்கைகளையும் சிதைத்துவிடுகிறது.
அய்யாவின் மௌன உலகத்தோடும் எளிய வாழ்வியலோடும் வாழ்ந்துவந்த அம்மாவுக்குள், புரட்சியின் வருகை விபரீதமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. புரட்சியுடனான ரகசியத் தொடர்பும் அதன் பின்னர் எழும் கசப்பும் குரூரமும் அந்த முறிக்குள் இருந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையை ஆட்டம்காண வைக்கிறது.
வன்முறைச் சூழலில் வாழும் மனிதர்களுக்கு இடையே எஞ்சியிருக்கும் பாசம்கூட இறுதியில் சந்தேகமாகவும் துரோகமாகவும் வன்முறையாகவுமே உருவெடுக்கிறது. புரட்சியின் உடல் முறிந்துபோவதும் அவர் நீலச் சடலமாக மாறுவதும் எளிய மனிதர்களின் அக உறவுகள் எந்த அளவுக்கு வஞ்சகத்தால் கபளீகரம் செய்யப்பட்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில் வெளிப்படும் குறியீடுகள் வரலாற்றின் ஆதிக்கம் மனிதர்களின் ஆன்மாவில் எத்தகைய அழியாத வடுக்களை விட்டுச்செல்கிறது என்பதை விளக்குகின்றன.
புரட்சியின் காலில் இருந்த அதே பிறைவெட்டு அடையாளமும் அம்மாவின் காலில் பதிந்திருக்கும் நீல நிறப்பிறை வெட்டு அடையாளமும் ஒரே மாதிரியானவை என்பதை உணரும்போது, தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த நிலத்தில் தொடரும் வன்முறையின் சுழற்சியிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது என்பது புலப்படுகிறது.
மரணத்தையும் விசத்தையும் தன் கண்களாலும் கற்பனையாலும் எதிர்கொள்ளும் சிறுவன், அந்த நீலச்சடலத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல் இயல்பாக மாறுவது வன்முறையும் துரோகமும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில் அடுத்த தலைமுறையின் அகமும் எவ்வாறு உணர்ச்சியற்றதாகச் சிதைந்துபோய்விட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது.
வரலாற்றின் ஆதிக்கமும் வன்முறையும் எளிய மனிதர்களின் பாரம்பரிய வாழ்வியலை ஆக்கிரமிக்கும்போது, அவர்களின் அகத்தில் எஞ்சியிருக்கும் எளிய உறவுகளும் நம்பிக்கைகளும் மிச்சமின்றிக் சிதைந்துபோகின்றன. அன்பும் பாசமும் இருக்க வேண்டிய இடங்களில் சந்தேகமும் வன்முறையும் படிந்துவிடுவதை இந்த ‘ஆனைக் கோடரி’ சிறுகதை கறாராகவும் யதார்த்தமாகவும் நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
– – –