நவீன ஈழத்தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் புலம்பெயர்தல், போர் உருவாக்கிய வடுக்கள், அகதி வாழ்க்கையின் உளவியல் சிதைவுகள் மற்றும் தனிமனிதர்களின் அக முரண்பாடுகளைச் சமரசமின்றிப் பதிவுசெய்து வரும் எழுத்தாளர்களில் ஷோபாசக்தி (அந்தோனிதாசன் யேசுதாசன்) மிக முக்கியமானவர்.
அரசியலின் பெருவெளிகளுக்கு அப்பால், எளிய மனிதர்களின் அந்தரங்கக் காயங்களையும் அவர்களது குற்ற உணர்ச்சிகளையும் அவர் தம் படைப்புகளில் கறாராக விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘மூன்று குழந்தைகள்’ என்ற சிறுகதை, புலம்பெயர் வாழ்வியலின் பெயரால் மனித மனங்கள் சந்திக்கும் மாபெரும் உளவியல் பேரழிவையும் காலத்தால் ஆற்ற முடியாத துயரங்களையும் பற்றிப் பேசுகிறது.
இக்கதையின் நாயகனான திலகன், பாக்கு நீரிணையில் தன் இடது முழங்கையில் துப்பாக்கிச் சன்னம் பாய்ந்த காயத்தோடு தப்பிச்சென்று, ஐரோப்பாவில் முப்பத்தைந்து வருடங்களைக் கடந்தவன். வெளிநாட்டில் சொகுசான வாழ்க்கை, வெள்ளைக்கார மனைவி மற்றும் பிள்ளைகள் என்று வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது அவன் வெற்றிகரமான மனிதனைப் போலத் தோன்றினாலும் அவனது ஆழ்மனம் போரின் கொடூரங்களில் இருந்து இன்னும் மீளவே இல்லை. முப்பத்தைந்து வருடங்களாக அவனது தூக்கத்தைக் குலைக்கும் துர்க்கனவுகள் அவனது ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பிய வாழ்வையும் பொய் முகமூடியாக மாற்றிவிடுகின்றன.
தனிமனித வாழ்வியல் சார்ந்து இங்கு கறாராக யோசிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், மனிதனால் தனது புவியியல் எல்லையை மட்டும்தான் மாற்றிக்கொள்ள முடியுமே தவிர, அவனது நினைவுகளின் வேர்களை எளிதில் அகற்றிவிட முடியாது. கிழக்கு ஐரோப்பிய மருத்துவர் ஒருமுறை இலங்கைக்குச் சென்றுவந்தால் இந்தத் துர்கனவுகள் நீங்கும் என்று பரிந்துரைப்பதும் அதனைத் திலகன் கோபத்தோடும் எரிச்சலோடும் நிராகரிப்பதும் அவனது அகப்பயத்தின் வெளிப்பாடாகும். தனது கடந்த காலத்தின் பொய்களையும் அகதியாகத் தப்பிய வரலாற்றுத் உண்மைகளையும் மூடி மறைத்துவிட்டு வாழும் மனிதனின் தற்காப்பு மனநிலையை இக்கதை துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
திலகனின் வாழ்வில் திருப்புமுனையாக அமைபவள் சந்திரா. அகதி முகாமின் கொடூரமான குளிரிலும் தனிமையிலும் தத்தளிக்கும் திலகனுக்கு, சந்திராவும் அவளது குடும்பமும் பெரும் அரவணைப்பைக் கொடுக்கின்றன. ஆனால், திலகனின் தனிமனித ஒழுக்கம் மற்றும் பாலியல் இச்சைகள் எவ்வாறு பேரழிவிற்கு அடித்தளம் அமைக்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் ஷோபாசக்தி எந்தவிதத் தயவுமின்றிக் காட்சிப்படுத்துகிறார். சந்திராவின் மீதான திலகனின் தீராத பித்து, சொந்தக் குடும்பத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளைத் தெய்வம் போல உருகித் தொழவைக்கிறது.
இருப்பினும், இதன் விளைவு மிகவும் கொடூரமானது. திலகனின் இருப்பும் அவனது இறுதி வருகையும் எதிர்பாராதவிதமாக அகதிகளுக்கு எதிரான நாஸிக் குழுக்களின் வன்முறையைத் தூண்டிவிடுகிறது; இதன் காரணமாகச் சந்திராவின் இரண்டு பிஞ்சுக் குழந்தைகள் (இந்திரஜித், அபராஜித்) உயிரோடு எரிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த இடத்தில் தனிமனிதனின் சுயநலமான காதலும் ஏக்கமும் எத்தகைய சமூகப் பேரழிவிற்கு விலைகொடுக்க நேரிடுகிறது என்ற கறாரான அறவிசாரணையை ஷோபாசக்தி முன்வைக்கிறார். திலகன் இந்தக் குற்றத்தில் நேரடியாகக் குற்றவாளியாக இல்லாவிட்டாலும் அவனது அகப்பிரிமைகளும் பொறுப்பற்ற தருணங்களும் அந்தத் தீ விபத்தின் மறைமுகக் காரணங்களில் ஒன்றாக மாறுவதை அவனது மனசாட்சியின் குரல் மூலமாகப் பதிவுசெய்கிறார்.
முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்த் திலகன் தனது சொந்த ஊருக்குத் திரும்புவது ஒரு மீட்சியே; அது பிரமை கலைந்த நரக தரிசனம். பலாலி இராணுவ முகாம்களும் அதியுயர் பாதுகாப்பு வலயங்களும் ஆள் அரவமற்றுப் போய்விட்ட கிராமங்களும் போரின் மிச்ச சொச்சங்களை உறைந்துபோன கோலத்தில் காட்டுகின்றன. அம்புலியைப் போன்றவர்கள் வெளிநாட்டுப் பணத்தால் கட்டியெழுப்பிய ‘வெள்ளை மாளிகைகளும்’ மறுபுறம் முற்றிலும் சிதைக்கப்பட்ட கிராமங்களும் போருக்குப் பின்னான ஈழத்துச் சமூகத்தின் பொருளாதார மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளைச் சரியாகக் காட்டுகின்றன.
கதையின் இறுதியில், வயதான சந்திராவையும் தில்லையம்பலத்தையும் திலகன் சந்திக்கும் கணம் வாசகர்களின் நெஞ்சைப் பிசையக் கூடியது. இளமையில் கலகலப்பாக இருந்த சந்திரா, இன்று பனங்கிழங்கு போலக் குச்சியான உடலோடும் வாழ்க்கையைத் தொலைத்த வெறுமையோடும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அவர்களின் மூத்த மகளான மாதுமை, புலிகளின் இயக்கத்தில் இணைந்து ‘ஜெயசிக்குறு’ சண்டையில் கொல்லப்பட்ட செய்தி, ஈழத்துத் தலைமுறைகளின் ஒட்டுமொத்த வரலாற்றின் சோகச் சித்திரமாகும். “நாங்கள் இலங்கைக்குத் திரும்பி வராமல் இருந்திருந்தால் என்ர பிள்ள சாகாமல் இருந்திருப்பாள்” என்று சந்திரா கதறும் ஒற்றைக் வரி, ஒட்டுமொத்தப் போரின் அரசியலையும் தனிமனித இழப்புகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அதற்கு மாற்றாகத் திலகன் நினைக்கும் ‘இறந்தும் இருக்கலாம்’ என்ற எண்ணம், அந்த வாழ்வியலின் மீதுள்ள தத்துவார்த்தமான மற்றும் குரூரமான யதார்த்தத்தைக் குறிக்கிறது.
இந்தச் சிறுகதை என்பது வெறும் அகதிகளின் கதையன்று; இது மனிதர்களின் அக உலகிற்கும், போர் உருவாக்கிய வரலாற்றுச் சூழலுக்கும் இடையேயான மோதலின் சாட்சியாகும். புலம்பெயர் வாழ்வின் ஆடம்பரங்களுக்குப் பின்னால் புதைந்திருக்கும் குற்ற உணர்ச்சிகளையும் எக்காலத்திலும் மாறாத ஈழத்து மக்களின் துயரங்களையும் எழுத்தாளர் ஷோபாசக்தி ஆழமாக இச்சிறுகதையின் வழியே பதிவுசெய்துள்ளார்.
– – –