நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்தில் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் தனிமனித அக உலக உணர்வுகளையும் பின்னிப் பிணைத்துப் படைப்பதில் எழுத்தாளர் கலைச்செல்வி (கலைச்செல்வி லக்ஷ்மணன் சுப்ரமணியன்) தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘தங்க நொடிகள்’ என்னும் சிறுகதை, காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தக் காலம் மற்றும் பகத்சிங், சுக்தேவ், ராஜ்குரு ஆகியோரின் தூக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியை மையமாகக் கொண்டு, கிராமத்தின் எளிய மனிதர்களின் விவாதங்களையும் மனித மனத்தின் இருண்ட அகக் கிடக்கைகளையும் மிகக் கறாராகப் பதிவு செய்கிறது.
வரலாற்றின் பிரம்மாண்டமான அரசியல் விவாதங்களுக்கு நடுவே, மனிதன் நடத்தும் அந்தரங்கமான தாபப் பயணமும் அது கொண்டு சேர்க்கும் விபரீதமும் இக்கதையின் வழியே அழுத்தமாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் வங்கப் பகுதியின் வசிட்டா ஏரிக்கரையில் அமைந்த சர்வாடா கிராமத்தில் மழைக்காலப் பின்னணியில் அமைகிறது. நாட்டின் அரசியல் தலைவிதி மாற்றங்களைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் தருணத்தில், கிராமத்து மனிதர்கள் கூடிப் பேசுவது குட்டிமாநாடு போல விவரிக்கப்படுகிறது.
காந்தியின் அகிம்சை வழிப் போராட்டங்கள் குறித்தும் பகத்சிங் உள்ளிட்ட மூன்று புரட்சியாளர்களின் மரண தண்டனையைத் தடுக்க அவர் தவறிவிட்டார் என்பது குறித்தும் கிராமத்து இளைஞர்களும் முதியவர்களும் காரசாரமாக வாதிடுகிறார்கள். நட்டு, கான்ஞ், பேலு போன்ற பாத்திரங்களின் ஊடாக வரலாற்றின் மீதான முரண்பட்ட பார்வைகள் முன்வைக்கப் படுகின்றன.
ஒருபுறம் நாட்டின் விடுதலைக்கான அரசியல் கொந்தளிப்பும் மறுபுறம் எளிய மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளும் பின்னிப் பிணைந்துள்ள சூழலில், மனிதர்கள் வரலாற்றின் போக்குகளைத் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களின் வழியாகவே புரிந்துகொள்ள முயல்கிறார்கள்.
கதையின் மற்றொரு முக்கியக் கதாபாத்திரமான சுப்பையா, கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாகச் சந்தாவுடன் தங்கி வேலை செய்துவரும் அமைதியான வாலிபன். அவனது தோற்றமும் நடவடிக்கைகளும் அவன் இந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன் அல்லன் என்ற உண்மையை உணர்த்துகின்றன.
பலு என்ற தன் மனைவியை இழந்துவிட்டுத் தனிமையில் வாடும் சந்தாவுக்கும், அக உலகத்தில் ஏதோ ஒரு தேடலோடு ஓடிவந்த சுப்பையாவுக்கும் இடையிலான உறவு தற்காலிகத் தற்காப்பாக அமைகிறது.
சுப்பையா கடந்த காலத்தின் காயங்களிலிருந்தோ அல்லது வேறொரு தேடலிலிருந்தோ தப்பியோடி வந்தவனாக இருக்கலாம். அவனது நடை, உடை, பாவனைகள் எல்லாமே அவனது தனித்துவமான அக உலகத்தைக் காட்டுகின்றன.
கதையின் மிகவும் அதிர்ச்சிகரமான மற்றும் கறாரான முகம் சுப்பையாவின் அந்தரங்க உறவிலும் அதன் மூலம் அவன் அறியாமல் செய்யும் குற்றத்திலும் வெளிப்படுகிறது.
பாக்குத் தோப்பையொட்டியும் சதுப்பு நிலப் பகுதியிலும் சுப்பையா ரகசியமாகச் சந்திக்கும் சினு என்னும் பெண்மணி, கணவனைப் பிரிந்தவள். கணவன் பிரிட்டிஷார் நடத்திய கொடூரத் தாக்குதலில் இறந்துவிட்டதாக அவள் கூறுகிறாள்.
அந்தத் தனிமையான காடுகளில் அவர்கள் இருவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும் தாபக் கணங்கள் அவர்களுக்குத் ‘தங்க நொடிகளாக’த் தோன்றுகின்றன. ஆனால், அந்த இன்பத்தின் போதையில் சுப்பையா பயங்கரமான உண்மையை அறியாமல் இருக்கிறான்.
கதையின் முடிவில் விரியும் யதார்த்தம் வாசகர்களின் நெஞ்சில் மாபெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. கதையின் ஆரம்பத்தில் மாநாட்டிற்கு வந்த பேலுவைக் காணவில்லை. கிராமத்து மக்கள் தீவிரமாகத் தேடும் அந்த மனிதனின் கட்டைச் செருப்பு சதுப்புநிலத்தின் நடுவே புதைந்துகிடக்கிறது.
சுப்பையாவும் சினுவும் சந்தித்துத் தாபத்தைக் கழித்த அந்த மூன்றாவது மறைவிடமான சதுப்புநிலத்தின் ஆழத்தில்தான் பேலுவின் உடல் புதைந்துகிடக்கிறது. சினுவுக்கும் அந்த மரணத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன, அல்லது அந்த மரணம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்ற விடை நேரடியாகச் சொல்லப்படா விட்டாலும் சுப்பையா எத்தகைய பயங்கரமான ரகசியத்தின் மீதும் வன்மத்தின் மீதும் தன் இன்பத்தைக் கட்டமைத்திருக்கிறான் என்பது வெளிப்படுகிறது.
வரலாற்றின் மிகப்பெரிய அரசியல் விவாதங்கள் ஒருபுறம் நடந்துகொண்டிருக்க, மறுபுறம் மனிதனின் அக உலக வன்மமும் பாலியல் வெறியும் உயிரைக் கொன்றுவிட்டு எவ்விதச் சலனமுமின்றி இயங்குவதுதான் வாழ்வியலின் மாபெரும் குரூரமாகும்.
கலைச்செல்வியின் ‘தங்க நொடிகள்’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியப் பரப்பில் வரலாற்றின் பின்னணியையும் தனிமனிதனின் இருண்ட அக உலகத்தையும் சிறப்பாக இணைத்து எழுதிய படைப்பாகும்.
மாபெரும் அரசியல் தத்துவங்கள் விவாதிக்கப்படும் அதேவெளியில், மனிதனின் கீழ்த்தரமான அக வெறியும் குற்றமும் மௌனமாக அரங்கேறுவதை இக்கதை சமரசமின்றிக் காட்டுகிறது.
வரலாற்றின் பிரம்மாண்டமான விடுதலைப் போராட்டங்களும் அரசியல் தத்துவங்களும் பேசப்படும் வெளியில், தனிமனிதனின் அக உலகத்தில் நடக்கும் சிறுபான்மை வன்மங்களும் குற்றங்களும் எத்தனை தூரம் அந்த வரலாற்றின் நியாயங்களைச் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன? என்ற வினாவினை எழுப்பிக்கொண்டு அதற்கான விடையினை எழுத்தாளர் கலைச்செல்வியின் ‘தங்க நொடிகள்’ சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தேடிப்பார்க்கும்போது, மாபெரும் அரசியல் தத்துவங்களும் விடுதலைப் போராட்டங்களும் எளிய மனிதர்களின் விடியலுக்காகப் பேசப்பட்டாலும் மனிதனின் அகத்தில் ஊறியிருக்கும் கீழ்த்தரமான பாலியல் வெறியும் வன்மமும் அந்த வரலாற்றின் உன்னத நியாயங்களை அடியோடு கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
மாபெரும் அரசியல் தத்துவங்களும் விடுதலைப் போராட்டங்களும் மனிதனின் விடுதலையையும் அறத்தையும் பேசுகின்றன. ஆனால், தனிமனிதனின் அக உலகமோ இன்னும் ஆதி மிருகத்தனமான வன்மத்திலேயேயும் சுயநலத்திலேயேயும் மூழ்கிக் கிடக்கிறது.
தேசம் முழுவதும் அகிம்சையும் தியாகமும் பேசப்படும் அதே வேளையில், கிராமத்தின் மூலையில் மனிதன் மௌனமாக மற்றொருவனைக் கொன்றுவிட்டுத் தன் தாபத்தைத் தொடர்வது, அந்த வரலாற்று நியாயங்களின் வெற்றுத் தன்மையை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
மக்களுக்கான விடுதலை குறித்தும் அறம் குறித்தும் பேசும் அரசியல் தத்துவங்கள் மனிதனின் மனசாட்சியைக் கொஞ்சமும் மாற்றவில்லை என்பதை இந்தக் கதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அக உலகத்தின் வன்மங்களைச் சரிசெய்ய முடியாத எந்தவொரு வரலாறோ, அரசியலோ முழுமையான விடுதலையைத் தந்துவிட முடியாது என்ற கருத்தை இக்கதை நம்முன்பாக வைக்கிறது.
வரலாற்றின் பிரம்மாண்டமான விடுதலைப் போராட்டங்களும் அரசியல் தத்துவங்களும் எவ்வளவோ உன்னதமான லட்சியங்களைப் பேசினாலும் தனிமனிதனின் அக உலகத்தில் நடக்கும் சிறுபான்மை வன்மங்களும் குற்றங்களும் அந்த வரலாற்றின் நியாயங்களை அடிவேரோடு கேள்விக்கு உள்ளாக்குகின்றன. மனிதன் தன் அக இருளைத் திருத்திக்கொள்ளாமல், பிரம்மாண்டமான அரசியல் வரலாற்றைப் பேசுவது வெறும் பாசாங்கே என்று இந்தச் சிறுகதை நிறுவுகிறது.
– – –