கூட்டுக்குடும்பச் சூழல் என்பது உறவுகளின் அரவணைப்பு, பரஸ்பர பகிர்வு மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் குறியீடாகப் பாரம்பரியமாகப் பேசப்பட்டு வந்தாலும் அதன் மிக அந்தரங்க வெளிக்குள் இயங்கும் அதிகார மோதல்களும் ஒழுக்க மீறல்களும் பாலியல் சிடுக்குகளும் மனித மனங்களை எத்தகைய பேராபத்துக்கு உள்ளாக்குகின்றன என்பதைத் துல்லியமாகக் காட்டும் படைப்பு எழுத்தாளர் இராதா கிருஷ்ணனின் ‘அறை’ என்ற சிறுகதை.
வெளிப்படையாக அமைதியானதாகத் தோன்றும் குடும்பத்தின் சுவர்களுக்குள்ளே நடக்கும் நம்பிக்கைத் துரோகங்கள், பாலியல் வன்மங்கள் மற்றும் அதன் நிழலில் சிதைந்து போகும் பிஞ்சு மனங்களின் உளவியலை இக்கதை காட்டுகிறது.
இக்கதையின் தலைப்பான ‘அறை’ என்பது வெறும் நான்கு சுவர்களால் ஆன இடத்தைக் குறிப்பது மட்டுமன்று; அது குடும்ப உறவுகளின் ரகசியங்கள், குற்ற உணர்வுகள், வன்முறை மற்றும் பாலியல் இச்சைகள் முடங்கிக் கிடக்கும் இருண்ட பெட்டியாகச் செயல்படுகிறது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே சித்தப்பா தூக்கிட்டுத் தொங்கும் அறை, அந்த வீட்டின் அஸ்திவாரமே ஒழுக்கமற்ற விசயங்களால் அரித்துப்போய்விட்டது என்பதற்கான முதல் எச்சரிக்கையாக அமைகிறது. சித்தப்பாவின் மரணம் சாதாரணமானதன்று; அது குடும்பச் சூழல் தன் மீது திணித்த குற்றவுணர்ச்சியாலும் அண்ணிக்கும் தனக்கும் இடையே நிகழ்ந்த தார்மீக மீறலாலும் ஏற்பட்ட மன உளைச்சலின் இறுதி வெளிப்பாடு.
கதையின் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் அறைக் கதவுகள் தாளிடப்படுவதும் திறக்கப்படுவதும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் வெளிப்படையற்ற வாழ்க்கையையும் அந்தரங்க வெளிகளில் நடக்கும் ஒழுக்கமீறல்களையும் குறியீட்டாக உணர்த்துகின்றன.
இக்கதையில் வரும் பெரியவர்கள் (சித்தப்பா, அப்பா, அம்மா, சித்தி) அனைவரும் சமூகத்தின் பொதுவான அற விதிகளுக்குப் புறம்பான, அந்தரங்கத் தேவைகளின் அடிப்படையில் இயங்கும் கதாபாத்திரங்களாகவே படைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
சித்தப்பாவின் மீதான சந்தேகமும் அதனைத் தொடர்ந்து அம்மாவுக்கும் சித்தப்பாவுக்கும் இடையே திடீரென நடக்கும் அணைப்பும் முத்தமும் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பான எல்லைகளை நொடியில் தகர்க்கின்றன. “இது தப்புடா…” என்று அம்மா தள்ளிவிட்டாலும் அந்தத் தவறுக்கான விதை ஏற்கனவே அந்தச் சூழலில் ஆழமாக ஊன்றப்பட்டுவிட்டது.
அப்பா இல்லாத இடைவெளியில் நடக்கும் முறையற்ற உறவுகளும் அதன்பிறகு ஆசாரி சற்குணத்துடன் சித்தி ஓடிப்போவதும் குடும்ப அமைப்பின் போலித்தனத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. இறுதியில் ஆரம்பத்தில் சித்தப்பா தற்கொலை செய்துகொண்ட அதே அறையில் அப்பாவும் அம்மாவும் மீண்டும் இணைவதன் வழியாக மனிதர்களின் குற்றவுணர்ச்சிகள் காலப்போக்கில் எவ்வாறு தந்திரமாக நியாயப்படுத்தப் படுகின்றன என்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
இக்கதையின் முக்கியமான மற்றும் வலி நிறைந்த பகுதி, நகுலன் மற்றும் சத்யன் ஆகிய சிறுவர்களின் பார்வையில் கதை நகர்வதுதான். பெரியவர்களின் இந்த அந்தரங்கச் சிதைவுகள் குழந்தைகளின் உளவியலை எவ்வாறு சிதைக்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் இராதா கிருஷ்ணன் துல்லியமாக எழுதியுள்ளார்.
சித்தப்பா தூங்குவதாக நினைக்கும் நகுலன், அவர் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் காண்பதும் சத்யன் அடி வாங்குவதும் குழந்தைகள் இந்த வன்முறைச் சூழலில் எந்தவிதப் பாதுகாப்பும் இன்றித் தவிப்பதைக் காட்டுகிறது. பெரியவர்களின் சண்டைகளையும் தீய சொற்களையும் குழந்தைகள் உறிஞ்சிக் கொள்ளும் விதம் அவர்களின் அக உலகத்தை நாசமாக்குகிறது.
அப்பா சத்யனைத் தன் செல்லப் பையனாக மாற்றிக்கொள்வதும் நகுலனைத் தள்ளி வைப்பதும் குழந்தைகளிடையே உளவியல் ரீதியான வடுக்களை ஏற்படுத்துகிறது. நகுலனுக்கு அம்மா மட்டுமே உலகம் என்று சுருங்குவது, அவனது பாதுகாப்பற்ற தன்மையின் வெளிப்பாடாகும்.
இக்கதை எந்தவிதத் தயவுதாட்சன்யமுமின்றி மனித மனங்களின் சுயநலத்தை வெளிச்சமிடுகிறது. குடும்பத்தில் யார் இறந்தாலும் என்ன காயம் ஏற்பட்டாலும் கொஞ்ச நாள்களுக்குப் பின்பு வாழ்க்கை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிவிடுகிறது என்பதை அம்மா, அப்பாவின் அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகளும் இயல்பாக அவர்கள் மீண்டும் இணைவதும் காட்டுகின்றன. மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த இச்சைகளுக்காக எத்தகைய எல்லைக்கும் செல்வார்கள் என்பதன் சாட்சியே இக்கதை.
பெரியவர்கள் செய்யும் அந்தரங்கத் தவறுதல்களும் சமரசங்களும் வளர்ந்துவரும் குழந்தைகளின் இளம் மனங்களில் எத்தகைய அழிக்க முடியாத உளவியல் வடுக்களை ஏற்படுத்தும்? என்ற கேள்வி, மனித உறவுகளின் இருண்ட பக்கங்களை எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான வினாவாகும்.
எழுத்தாளர் இராதா கிருஷ்ணனின் ‘அறை’ சிறுகதை இந்தக் கேள்விக்கான நேரடியான, அதிர்ச்சியூட்டும் இலக்கியச் சித்திரமாக நம் கண்முன்னே விரிகிறது. வெளிப்படையாக எந்தக் குறையும் இல்லாதது போல் தோன்றும் கூட்டுக்குடும்பத்தின் நான்கு சுவர்களுக்குள் நடக்கும் ஒழுக்க மீறல்களும், அதன் வெளிப்பாடுகளும் பிஞ்சு மனங்களை எவ்வாறு நிரந்தரமாகச் சிதைக்கின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
எழுத்தாளர் இராதா கிருஷ்ணனின் ‘அறை’ சிறுகதை உணர்த்தும் மிகப்பெரிய உண்மை, பெரியவர்கள் செய்யும் அந்தரங்கத் தவறுதல்களும் சுயநலச் சமரசங்களும் ஒருபோதும் ரகசியமாகவே இருப்பதில்லை; அவை சுவர்களைத் தாண்டி அந்த வீட்டின் பிஞ்சு மனங்களை மிகக் கொடூரமாகப் பாதித்து விடுகின்றன. குழந்தைகளின் உலகத்தை அச்சமின்றி, தூய்மையானதாகப் பேண வேண்டிய பொறுப்பு பெரியவர்களிடம் உள்ளது என்பதை இக்கதை எச்சரிக்கை மணியாக ஒலிக்கிறது.
இதுபோன்ற குடும்பச் சூழல்களில் வளரும் குழந்தைகள், பிற்காலத்தில் தங்களின் சொந்த உறவு முறைகளையும் சமூக வாழ்க்கையையும் அமைத்துக் கொள்ளும்போது, இந்தப் பால்யகாலவடுக்கள் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன? என்ற கேள்வி, உளவியல் ரீதியாகவும் சமூகவியல் ரீதியாகவும் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய வினாவாகும்.
இந்தச் சிறுகதையை மையமாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, சூழலின் வன்முறையும் ஒழுக்க மீறல்களும் குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்வியலில் எவ்வளவு ஆழமான பாதிப்புகளை உருவாக்குகின்றன என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
இந்தச் சிறுகதை வெளிப்படுத்தும் கொடூரமான நிதர்சனம், பெரியவர்கள் செய்யும் அந்தரங்கத் தவறுகளும் சுயநலச் சமரசங்களும் அந்தத் கணத்தோடு முடிந்து விடுவதில்லை; அவை அடுத்த தலைமுறையின் ரத்தத்திலும் மனத்திலும் நஞ்சாகப் பரவுகின்றன. இதுபோன்ற குடும்பச் சூழல்களில் வளரும் குழந்தைகள், பிற்காலத்தில் தங்கள் சொந்த உறவு முறைகளைத் தாங்கள் கண்ட அந்த வடுக்களிலிருந்து விடுவித்து, ஆரோக்கியமானதாய் மாற்றுவது என்பது பெரிய உளவியல் போராட்டமாகவே மாறிவிடுகிறது.
எழுத்தாளர் இராதா கிருஷ்ணனின் ‘அறை’ என்ற இந்தச் சிறுகதை, கூட்டுக் குடும்பத்தின் மீதான மாயத் திரைகளைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, அதன் இருண்ட பக்கங்களை நேர்மையாகவும் கறாராகவும் வாசகர்களின் முகத்தில் அறையும் விதமாக எழுதப்பட்டுள்ள படைப்பாகும். அந்தரங்க அறைகளின் ரகசியங்களும் பெரியவர்களின் தவறுகளும் எப்படி அப்பாவிச் சிறுவர்களின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்கின்றன என்பதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ள இக்கதை, நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை வெளியில் மனித உறவுகளின் சிக்கல்களைப் பேசும் முக்கியமான ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
– – –