தனது தனித்துவமான புனைவு மொழியாலும் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அக உலகைப் பேசும் துணிச்சலாலும் அறியப்படுபவர்களில் எழுத்தாளர் யூமா வாசுகி குறிப்பிடத்தக்கவர். கவிஞராகவும் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் செயல்படும் இவரது ‘வேட்டை’ எனும் சிறுகதை, குடகு மலையக மக்களின் பாரம்பரியச் சடங்குகள், வீரம் மற்றும் வேட்டைப் பண்பாட்டின் பின்னணியில் நகரும் குடும்பத்தின் சிதைவையும் தனிமனிதனின் உளவியல் வீழ்ச்சியையும் குறித்துப் பேசுகிறது.
பாரம்பரியத்திற்கும் நவீன நாகரிகத்திற்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கும் குடகு மக்களின் சமூகச் சூழலை மையமாகக் கொண்டுள்ள இக்கதை, தந்தையின் (உஸ்மானி) பாசப் பிணைப்பு, காதலில் தோற்றுப் போன மகனின் (பொனாச்சா) தற்கொலை மனநிலை மற்றும் சமூகத்தின் ஆடம்பரச் சடங்குகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் வன்முறை ஆகியவற்றை முன்வைக்கிறது.
கதையின் மையப் பாத்திரமான பொனாச்சா, குடகு மக்களின் பாரம்பரிய வீரம் செறிந்த தோற்றத்திற்குச் சொந்தக்காரனாக இருக்க வேண்டியவன். ஆனால், காதலில் தோற்றுப்போன அவனது வாழ்க்கை முடங்கிய நிலையில் காணப்படுகிறது.
ஆரம்பத்தில் புலி மாதிரி திமிறித் திரிந்தவன் என்று வர்ணிக்கப்பட்டாலும் தான் காதலித்த ஷகிலா வேறு ஒருவனுக்கு மணமுடிக்கப்படுவதைத் தாங்க முடியாமல் அவன் அகத்திற்குள்ளேயே சுருங்கிப் போகிறான். தந்தையின் அரவணைப்பும், மதுவின் போதையும் மட்டுமே அவனுக்குத் தற்காலிக மயக்கத்தைத் தருகின்றன.
“உரித்த ஆட்டுத் தோலாய்த் துவண்டு கிடக்கிறான் என் மகன்” என்ற வர்ணனை, வீரம் எவ்வாறு காதல் தோல்வியாலும் சமூக அழுத்தங்களாலும் உறிஞ்சப்பட்டுவிட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. தன் காதலியை இழந்துவிட்ட தவிப்பில், ‘வீட்டைவிட்டே ஓடிவிடலாம்’ என்று அவன் துடிப்பதும் தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்தித் தவிப்பதும் நவீன இளைஞர்களின் காதல் சார்ந்த உளவியல் சிதைவின் குறியீடாகும்.
மகன் பொனாச்சாவின் நிலையைக் கண்டு கலங்கும் உஸ்மானி, இக்கதையின் முக்கியமான பரிமாணத்தைக் கொண்டுள்ளார். வயோதிகத்தின் குளிரையும் உடல் உபாதைகளையும் தாண்டி, தன் மகனுக்காக அவர் செய்யும் தியாகங்கள் தந்தையின் எல்லையற்ற பாசத்தைக் காட்டுகின்றன.
மதுவையும் சிறுநீரை வெளியேற்றும் ரப்பர் பையையும் (Rubber bladder) தன் உடலோடு பொருத்தித் திரியும் உஸ்மானி, சமூகத்தின் முன் தன் குடும்பத்தின் பலவீனத்தை மறைக்கத் துடிக்கும் முதியவனின் குறியீடு.
தன் மகனுக்கு நடக்க வேண்டிய திருமணம் இது என்ற ஏக்கம் ஒருபுறம் இருக்க, தங்கை மகளின் திருமணச் சடங்குகளில் கலந்துகொண்டு மரம் வெட்டும் சடங்கில் அவர் தீவிரமாக ஈடுபடுவதும் அந்தச் சடங்கின் இறுதிக் கணத்தில் அவர் நிகழ்த்தும் அதிர்ச்சியான செயலும் கதையின் போக்கையே மாற்றிவிடுகின்றன.
இக்கதை குடகு (Coorg) மக்களின் கலாச்சாரச் சடங்குகளை விரிவாகப் பதிவு செய்கிறது. கூர்க் உடை, குறுவாள், காவேரியம்மன் வழிபாடு, மதுவிருந்து மற்றும் வாழைமரங்களை வெட்டும் சடங்கு ஆகியவை இக்கதையின் பின்னணியாக அமைகின்றன.
கூர்க் ஆச்சாரப்படி நடப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டாலும் காலத்திற்கேற்ப வெளிநாடுகளுக்கும் வெளிமாநிலங்களுக்கும் சென்று படிக்கும் இளைய தலைமுறை அந்த மரபுகளைத் தன் வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்கிறது.
சண்டை சச்சரவுகளின் போது ஒருவருக்கொருவர் வெட்டிக்கொள்ளும் மூதாதைகளின் வேட்டைப் புத்தி இன்னமும் அந்தச் சமூகத்தின் ரத்தத்தில் ஊறிக்கிடக்கிறது என்பதைச் சடங்குகளின்போது பயன்படுத்தப்படும் வாள்வீச்சுகள் உணர்த்துகின்றன. கேளிக்கைகளும் நடனங்களும் மதுவும் நிறைந்த அந்தத் திருமணச் சூழல், இறுதியில் ரத்தச் சரித்திரமாக மாறுவதற்கு இந்த வன்முறைப் பாரம்பரியமே காரணமாகிறது.
இந்தச் சிறுகதையின் முடிவு வாசகர்களை உலுக்கி எடுக்கக்கூடிய ஒன்றாகும். கதையின் தலைப்பிற்கேற்ப, இறுதிச் சடங்கில் மரம் வெட்டும் நிகழ்வு உண்மையான ‘வேட்டை’யாக உருமாறுகிறது.
திருமணச் சடங்கின் இறுதியாக வாழைமரங்களை வெட்டும் நிகழ்வில், மாப்பிள்ளை நிற்குமிடம் பார்த்துத் தள்ளியிருந்து கவனிக்கும் உஸ்மானியின் கண்கள் தீர்க்கமான வேட்டைக்காரனின் கண்களாக மாறுகின்றன.
தன் மகனின் வாழ்க்கையைச் சிதைத்த அந்த மாப்பிள்ளையின் மீது வாளை வீசுகின்றாரா அல்லது தற்செயலாக நிகழ்கிறதா என்பதை மீறி, அந்த இறுதி வாள்வீச்சு அடிவயிற்றில் ஆழப்பதிவது, வன்முறைக்கும் பழிவாங்குதலுக்கும் இடமளிக்கும் சமூகத்தின் மீதான சாட்டையடியாக அமைகிறது. தன் மகனின் கண்ணீருக்கு நீதி வழங்கும் தந்தையின் இறுதி வேட்டையாகவே இந்நிகழ்வு வாசகர்களால் வாசிக்கப்படுகிறது.
எழுத்தாளர் யூமா வாசுகியின் ‘வேட்டை’ சிறுகதை, குடகு மலையக மக்களின் பண்பாட்டுப் பின்னணியில் மனித மனங்களின் வன்மம், காதல், தவிப்பு மற்றும் தந்தை-மகன் பாசத்தைச் செறிவாகப் பதிவு செய்துள்ள சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாகும்.
தனிமனித வாழ்வியலின் மிக இருண்ட பக்கங்களையும் மரபுகளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் வன்முறையின் உளவியலையும் கறாராகவும் யதார்த்தமாகவும் பேசும் இக்கதை, தவிர்க்க முடியாத ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
– – –