எழுத்தாளர் கௌதம சித்தார்த்தனின் ‘வேலுத்தம்பிக் கம்மாளன்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வெளியில் நிலவிய பழமைவாதக் கிராமியச் சித்தரிப்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் அக உலகையும் புற உலகையும் ஒருசேரப் பேசும் அசாத்தியமான படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் கொல்லுப்பட்டறை சார்ந்த தொழிலாளியின் வாழ்வை மட்டும் பேசாமல், சாதியப்படிநிலைகள், ஆண் பெண் உழைப்புச் சுரண்டல், நாத்திக அரசியல், தனிமனித விடுதலைக்கான தேடல் மற்றும் வன்முறைக்கும் நீதிக்கும் இடையிலான தத்துவார்த்த முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றைத் தனிமனித வாழ்வியலோடு ஆழமாகப் பொருத்திப் பேசுகிறது.
கதை தொடங்குவதே கொல்லுப்பட்டறையின் தணல், சாம்பல் மற்றும் துருத்திச் சக்கரத்தின் ஓசையோடுதான். இங்கே உழைப்பு என்பது வெறும் இயந்திரத்தனமான பிழைப்புவாதமன்று; அது தனிமனிதனின் ஆன்மாவைத் தீர்மானிக்கும் அழகியல் செயல்பாடு. கம்மாளப் பெண்ணான ரஞ்சியைப் பொறுத்தவரை, அவள் அடிக்கும் அருவாள் நல்ல காரியத்திற்காகப் பயன்படுகிறதா அல்லது கெட்ட காரியத்திற்காகவா என்ற கவலை அவளுக்கு இல்லை. ஜடமான இரும்பினை உயிரேற்றும் லாவகமும் கை நுட்பமும் மட்டுமே அவளது முதன்மையான இலக்காக இருக்கின்றன.
“அந்த அருவாள் ஒரு வேலிக் கோணான் மரத்தை வெட்டுவதாகட்டும்; ஒரு மனிதனின் தலையைச் சீவுவதாகட்டும்; ஒரே வீச்சில் தனியாகக் கிடக்க வேண்டும். அதுதான் வேலுத்தம்பிக் கம்மாளனின் உருவாக்கமான ரஞ்சியின் சவால்.”
இந்த வரி, தனிமனிதனின் படைப்பாற்றல் மற்றும் தொழில் நிபுணத்துவத்தின் உச்சத்தைக் காட்டுகிறது. ரஞ்சியின் வாழ்வியல் என்பது அவளது தந்தையான வேலுத்தம்பியால் செதுக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. வேலுத்தம்பி தனது குலத்தொழிலை வெறும் சாதிய அடையாளமாகப் பார்க்காமல், சமூகப் போராகவும் உலோகத்தோடு உரையாடும் கலையாகவும் தன் மகளுக்குக் கடத்துகிறான். இங்கு தனிமனிதனின் இருப்பு என்பது அவனது உழைப்பின் தரத்தினாலும், தன்மதியினாலும் மட்டுமே அளவிடப்படுகிறது.
வேலுத்தம்பி பெரியார் கட்சியைச் சேர்ந்தவன்; நாத்திகவாதி. பூநூல் அணிந்த சோமசுந்தர ஆச்சாரியாரிடம் அவன் பேசும் உரையாடல், தனிமனித சுயமரியாதையின் வெளிப்பாடாகும். சாதியரீதியாகத் தன்னை உயர்ந்தவனாக நினைப்பவர்களின் போலித்தனத்தை அவனது கருஞ்சொக்கையும் கொல்லுப்பட்டறை இரும்பு வாசனையும் சேர்த்தே எதிர்க்கின்றன.
எனினும், தனிமனித வாழ்வியலில் கொள்கை முரண்கள் எத்தகைய மன உளைச்சலைத் தருகின்றன என்பதையும் இக்கதை நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறது. பெரியார் மற்றும் நாகம்மையின் மறைவுக்குப் பின்னர் மணியம்மையை அவர் திருமணம் செய்துகொண்ட நிகழ்வும் அதற்கு அவர் சொன்ன விளக்கமும் வேலுத்தம்பியின் சிந்தனைத் தளத்தில் பெரும் சம்மட்டி அடியாக விழுகிறது.
சமூகத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்துப் போராடும் தனிமனிதன், தன் வாழ்விலும் கொள்கையிலும் எழும் சமரசங்களைக் கண்டு எப்படிக் குலைந்துபோகிறான் என்பதற்கு வேலுத்தம்பியின் இரவுகள் சாட்சியாகின்றன. கொள்கைக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியே மனிதனைச் சிதைக்கும் அகப் போராக மாறுகிறது.
வேலுத்தம்பி பெரிய பண்ணாடியின் கொட்டத்தை அடக்க அருவாள் அடித்துக் கொடுக்கிறான் என்பதால் கைது செய்யப்படுகிறான். சிறைச்சாலை அவனது புற உலகச் சுதந்திரத்தைப் பறித்தாலும், அவனது அகவெளியை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறது. சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் அவன் கால்களால் தரையைக் கடைந்து நடப்பது சாதாரணமான நடை அன்று; அது சமூக அமைப்பின் மீதும் சாதியப்படிநிலைகளின் மீதும் அதிகாரத்தின் மீதும் அவன் நடத்தும் சிந்தனைப் புரட்சி.
சிறையில் இருக்கும்போதே பண்ணாடி வெட்டப்படுகிறான்; வேலுத்தம்பி சிறைக்குள்ளேயே மாயாஜாலம் போல நடமாடுகிறான் என்ற வதந்திகள் கிராமத்தில் பரவுகின்றன. இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கூட்டு மனோபாவத்திலிருந்து எழும் கற்பனை. அநீதிக்கு எதிராகத் தங்களால் நேரிடையாகக் குரல் கொடுக்க முடியாதபோது, தங்களின் விடுதலைக்காக ‘மீட்பனை’ அல்லது ‘புரட்சியாளனை’ அந்தச் சமூகம் தனக்குள் உருவாக்கிக் கொள்கிறது. வேலுத்தம்பி வெறும் கொல்லன் அல்லன்; ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் ஆழ்மனக் கோபத்தின் குறியீடு.
சோலையம்மாவின் வாழ்வு தமிழ்ச் சமூகத்தில் உழைக்கும் எளிய பெண்ணின் துயரச் சித்திரம். கணவனின் இழப்பு, மகளின் எதிர்காலம் குறித்த கவலை என அவளது உலகம் சிறிய வட்டத்திற்குள் அடங்கிவிடுகிறது. ஆனால், ரஞ்சியோ அதற்கு நேர்மாறானவள். அவள் ஆணுக்குச் நிகராகச் சம்மட்டி அடிப்பவள்; உலோகத்தின் தன்மையை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டவள். அருவாளுக்கு இறுதி வடிவம் கொடுத்து அதன் மூக்குப் பகுதியைச் செதுக்கும்போது, அவளது கைகளில் தந்தையின் தீரம் வெளிப்படுகிறது.
கதை முடியும் தருணத்தில், ரஞ்சி அருவாளை வணங்கிவிட்டு, “அம்மா நான் குளிச்சிட்டு வாறேன்…” என்று ஓடுவதில் ஒரு வாழ்வியல் யதார்த்தம் உள்ளது. வன்முறையும் அரசியலும் சமூகமும் என்னவாக வேண்டுமானாலும் மாறிவிட்டுப் போகட்டும்; உழைக்கும் மக்களின் அன்றாடப் பசி, குளியல், சாப்பாடு போன்ற எளிய வாழ்வியல் தேவைகள் அப்படியே தொடர்கின்றன.
இந்தச் சிறுகதை, ஒரு கருவியின் உருவாக்கத்தை விவரிப்பதன் ஊடாக மனிதனின் அகச் சுதந்திரத்தையும் சமூக அரசியல் சூழலையும் கறாராகப் பேசுகிறது.
இறுதி வரியான “ஓர் அழகான அருவாள் உருவாகிவிட்டது; அதன் வேலை என்ன என்பதை நீங்களும் நானும் முடிவு செய்ய முடியாது” என்பது மனிதனின் படைப்புக்கும் அது உருவாக்கும் சமூக மாற்றங்களுக்கும் இடையிலான முடிவற்ற விவாதத்தை வாசகரின் கைகளில் விட்டுச் செல்கிறது.
தனிமனிதனின் சுயமரியாதை, உழைப்பின் செழுமை, சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அமைதியான அல்லது அப்பட்டமான எதிர்ப்பைச் சொல்லும் இக்கதை, நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கிய ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
– – –