இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் மனிதன், வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தொழில்நுட்பத்தின் ஒற்றைப் புள்ளியில் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறான். இக்காலகட்டத்தின் கவிதை மற்றும் சமூகச் சூழலில் பிணைய வலி Networked pain சொல்லாடல் மட்டுமல்ல அது ஒரு கூட்டு அனுபவம். உலகம் முழுவதிலும் நடக்கும் போர்கள், வன்முறைகள் மற்றும் துயரங்கள், ஒரு திரையின் வழியாக நொடிப்பொழுதில் நம்மை வந்து அடையும்போது நாம் உணரும் அந்தப் புதிய வகை வலியைத்தான் பிணைய வலி என்று அழைக்கிறோம். இது தனிப்பட்ட வலியின் நீட்சியாக இல்லாமல், உலகளாவிய அதிர்ச்சிகளின் உடைப்பாக நம் ஆன்மாவில் பதிகிறது.
பிணைய வலியின் தோற்றம்
பாரம்பரியமாக, ஒரு மனிதனின் வலி அவன் வாழும் நிலம், அவன் சந்திக்கும் உறவுகள் மற்றும் அவனது உடனடிச் சூழல் சார்ந்ததாகவே இருந்தது. இன்று, இணையமும் சமூக ஊடகங்களும் உலகத்தை ஒரு கிராமமாக மாற்றிய அதேவேளையில், துயரங்களையும் ஒரு பொதுச் சந்தையாக மாற்றியுள்ளன. தொலைதூரத்தில் ஒரு போர்க்களத்தில் நடக்கும் படுகொலை, ஒரு சிறுவனின் அழுகை, ஒரு தேசத்தின் அழிவு இவை அனைத்தும் லைவ் ஸ்ட்ரீமிங் மூலமாக நமது அறைகளுக்குள் நுழைகின்றன. இந்தத் தகவல்களின் பெருவெள்ளம், நம்மைப் பார்வையாளர்களாக மட்டுமல்லாமல், அந்த வலியைத் தங்களுக்குள் சுமக்கும் பங்கேற்பாளர்களாகவும் மாற்றுகிறது. இதுவே பிணைய வலியின் அடிப்படை.
பிணைய வலி ஒருவிதமான மின்மயம் பச்சாதாபம் மற்றவர்களின் துயரத்தைக் கண்டு நாம் வருந்துவது மனித இயல்புதான். அந்தத் துயரங்கள் இடைவிடாது நம் கண்களுக்கு முன்னால் வந்து விழும்போது, மூளை அந்த வலியைச் சமநிலைப்படுத்தத் தடுமாறுகிறது. இது இரக்க சோர்வு என்ற நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. பலமணி நேரம் சமூக வலைதளங்களில் போர்க்களக் காட்சிகளைப் பார்ப்பவர், இறுதியில் உணர்ச்சியற்ற ஒரு நிலையை அடைகிறார். அந்த உணர்ச்சியற்ற நிலைக்கு அடியில் ஒரு ஆழ்ந்த மன உளைச்சல், ஒருவிதமான குற்ற உணர்வு உறைந்திருக்கும். நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன், அவர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்ற முரண், பிணைய வலியை ஒரு தீராத காயமாக மாற்றுகிறது.
பிணைய வலியின் அரசியல் மற்றும் அதிகாரக் கட்டமைப்பு குறிப்பாக
போர்ச் சூழலில் பிணைய வலி உணர்வு சார்ந்ததில்லை. அது அரசியல் சார்ந்தது. அதிகார வர்க்கம், போரைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சித்தரிக்கவும், அல்லது ஒரு சமூகத்தை ஒடுக்குவதைத் நியாயப்படுத்தவும் இத்தகைய பிணையச் சூழலைப் பயன்படுத்துகிறது.
கவிதைகளில் நாம் குறிப்பிடும் எல்லைகளை மீறியவர்கள், ‘விசாரணைக்காக இழுத்துச் செல்லப்படுபவர்கள் போன்ற மனிதர்களின் வலி, பிணையத்தின் வழியாகச் செல்லும்போது, அந்த வலி அதிகாரத்தின் கேளிக்கையாக மாற்றப்படுகிறது. இங்கே பிணைய வலி ஒடுக்கப்படுபவனின் கண்ணீராகவும், அந்த கண்ணீரை டேட்டா ஆக மாற்றும் அதிகாரத்தின் கையாகவும் இருக்கிறது.
இத்தகைய சூழலில், ஒரு பிரதியாளன் சாட்சியாக மட்டும் இருக்க முடியாது. அவன் தன் கவிதையின் வழியாக, இந்தத் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான இரத்தத்தையும், எலும்பு முறிவுகளையும், விசாரணை அறைகளின் மௌனங்களையும் மீட்டுத் தர வேண்டியிருக்கிறது.
எதிர்காலக் கவிதைச் சூழலில், பிணைய வலி ஒரு மய்யக் கருப்பொருளாக அமையும். முன்பெல்லாம் கவிஞர்கள் இயற்கையின் எழிலையோ அல்லது காதல் பிரிவையோ பாடினர். இனி வரும் காலங்களில், ஒரு சிக்னல் கிடைக்காதபோது ஏற்படும் பதற்றம், ஒரு காணாமல் போனவரின் பெயரைத் தேடும் மின்மய தேடல், மற்றும் திரையில் பார்த்துப் பழகிப்போன மரணங்களின் அதிர்ச்சி ஆகியவை கவிதையின் மொழியாக மாறும்.
திரையில் காட்டப்படும் மரணங்களுக்குப் பிறகு, நாம் போடும் ஒரு எமோஜி அல்லது ஒரு ஷேர் இது ஒருவிதமான மின் மௌனம். இந்த மௌனத்தில் புதைந்து கிடக்கும் வலியே பிணைய வலியின் உச்சம். ஒரு தேசத்தின் போர், ஒட்டுமொத்த உலகின் பிணைய வலியாக மாறும்போது, அந்த நினைவாற்றல் காலங்களைக் கடந்து நிற்கிறது. இதுவே எதிர்கால கவிதையின் ஆதாரமாக இருக்கும்.
பிணைய வலி நாம் தவிர்த்துவிடக்கூடிய ஒன்றல்ல. நாம் தொழில்நுட்ப உலகோடு பிணைக்கப்பட்டுள்ளோம். இந்த பிணைய வலியைப் புரிந்துகொள்வது, அதை ஒரு தகவலாக பார்க்காமல், அதை ஒரு மனித உணர்வாக நிலைநிறுத்துவதுதான் கவிதையின் பணி.
ஒரு கவிதை , இந்த பிணைய வலியைத் தனி மனித துயரமாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு இனத்தின், ஒரு நிலத்தின் கூட்டு வலியைப் பேசுகின்றன. சோனகனுக்கு நஜீஸ்தான் என்று முன்வைக்கும் அந்தப் புனித அசுத்த முரண், இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் எப்படிப்பட்ட விசாரணைகளை எதிர்கொள்கிறது என்பதை கவிதை மிகக் கூர்மையாகப் பதிவு செய்கின்றது.
பிணையவலி ஒரு சிறைதான். அந்தச் சிறையின் சுவர்களைக் கவிதையால் உடைக்க முடியும். பிணையத்தின் வழியாக வரும் வலியை, நீதிக்கான குரலாக மாற்றுவதுதான் இன்றைய காலத்தின் மிக முக்கியமான சூழல். வலியைக் கடந்து, அதை ஒரு வரலாறாக மாற்றுவது, ஒரு பிரதியாளனின் கடமையாகும். அந்த வலியே நாளைய தலைமுறைக்கான விழிப்புணர்வின் விதையாக மாறலாம்.
சமகாலத் தமிழ் கவிதைச் சூழல், ஒரு பெரும் மாற்றத்தின் விளிம்பில் நிற்கிறது. இந்த மாற்றம் மொழியியல் மாற்றமன்று, இது வாழ்வியல் ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் தொழில்நுட்பத்துடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு புதிய இருப்பின் வெளிப்பாடு. இந்த புதிய இருப்பின் மையத்தில் இருப்பதுதான் பிணையவலி. ஒரு தனிமனிதனின் வலி, அவன் வாழும் மண்ணின் எல்லைகளைத் தாண்டி, டிஜிட்டல் திரைகளின் வழியாக உலகளாவிய அதிர்வாக மாறும் இந்த நிலையை, இன்றைய தமிழ் கவிஞர்கள் எப்படி உள்வாங்குகிறார்கள் என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.
பிணைய வலி தனிப்பட்ட காயங்களின் கூட்டுத்தொகை மட்டுமில்லை இது நவீன தகவல் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பின் வழியாக, ஒரு சமூகத்தின் அல்லது ஒரு இனத்தின் வலியைத் தொடர்ச்சியாக நுகரும்போது ஏற்படும் உளவியல் பகிர்வு. போர்கள், இனப்படுகொலைகள், விசாரணைகள் மற்றும் ஒடுக்குமுறைகள் குறித்த தகவல்கள் நொடிப்பொழுதில் சமூக ஊடகங்களின் வழியாக நம்மை வந்தடையும்போது, அந்த வலி நம்முடையதாக மாறுகிறது. இன்றைய நவீன தமிழ் கவிதைகள், இந்த டிஜிட்டல் வலியைக் கூர்மையாகப் பதிவு செய்கின்றன.
சமகாலக் கவிஞர்களின் கவிதை வெளியில் பிணைய வலி
ஈழப் போர், இடம் பெயர்வு, மற்றும் முஸ்லிம் தேச அரசியல், தற்கால அரசியல் சூழல் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட கவிஞர்கள், பிணைய வலியைத் தங்கள் கவிதை மொழியின் முதன்மைத் தளமாகக் கொண்டுள்ளனர்.
அனார் பெண்மையின் அகவுலகையும், போர்ச் சூழலின் நுட்பமான வலிகளையும் பேசுவதில் முன்னோடியாகத் திகழும் அனார், தனது கவிதைகளில் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் மௌனங்களையும், அந்த மௌனம் சுமக்கும் பிணைய வலிகளையும் வெளிப்படுத்துகிறார். இவரது கவிதைகளில் போர் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக மட்டுமல்லாமல், நிகழ்காலத்தின் ஒவ்வொரு கணமும் சுட்டெரிக்கும் ஒரு வலியைப் போல உணரப்படுகிறது.
மனுஷ்ய புத்திரன் நவீன தமிழ்க் கவிதையில் அரசியல் மற்றும் சமூக அவலங்களை மிக வீரியமாகப் பேசுபவர். இவரது கவிதைகள் அதிகாரத்தின் விசாரணை அறைகளையும், தனிமனிதன் எதிர்கொள்ளும் பிணைய வலிகளையும் மிக எதார்த்தமாகச் சித்தரிக்கின்றன. விசாரணைக்கு இழுத்துச் செல்லப்படுபவர்கள் பற்றிய இவரது கவிதை, பிணைய வலியின் அரசியல் பரிமாணத்தை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
குட்டி ரேவதி உடல் அரசியல் மற்றும் பெண்ணியக் குரலை முன்னெடுப்பவர். இவரது படைப்புகளில், சமூக வலைதளங்களின் கண்காணிப்புக்கும், உடல் மீதான கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இடையிலான போராட்டங்கள் ஒருவிதமான பிணைய வலியை உருவாக்குகின்றன. இது தனிமனிதச் சுதந்திரம் எப்படித் தரவுப் பிணைப்பால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பேசுகிறது.
எம். ஏ. நுஃமான்: நவீனத் தமிழ் கவிதையின் ஆளுமை. இவரது கவிதைகளில் சமூக அக்கறையும், போரின் விளைவாக ஏற்பட்ட கூட்டு நினைவாற்றலும் பிணைய வலியின் மூலமாக வெளிப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பமும் அரசியலும்
இன்றைய கவிதைகளில் பிணைய வலியைச் சொல்லும்போது திரை சுவர் என்ற குறியீட்டைப் பயன்படுத்துகின்றன. முன்பெல்லாம் கவிஞர்கள் இயற்கையின் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தினர், இன்றைய நவீன தமிழ் கவிதைச் சூழல், சிக்னல், பிக்சல், தரவு போன்ற தொழில்நுட்பச் சொற்களைக் கொண்டு அந்த வலியை அடையாளப்படுத்துகிறது.
இன்றைய கவிதைகள், அடையாள அட்டை ஏந்திய பிணம் போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், காணாமல் போனவர்களின் வலியைக் கூட்டு நினைவாற்றலாக மாற்றுகின்றன. பிணைய வலியின் வழியாகப் பகிரப்படும் துயரங்களை, அதிகார வர்க்கம் தங்களுக்குச் சாதகமாக மாற்ற முயலும்போது, கவிஞர்கள் அந்த வலியைத் திரையில் இருந்து விடுவித்து, உண்மையான இரத்தமும் சதையுமான மனித வலியை மீட்டெடுக்க முயல்கின்றனர்.
விசாரணை மற்றும் அடையாளம்
நுஃமான் கவிதையிலும் கையாளும் நாய் என்றால் என்ன, பன்றி என்றால் என்ன நஸ்புள்ளாஹ் கவிதையிலும் முக்கிய குறியீடுகள், தூய்மை அசுத்தம் என்ற அடையாள அரசியலுக்குள் சிக்கிய ஒரு சமூகத்தின் பிணைய வலியை மிகத் துல்லியமாகப் காட்சிப்படுத்துகின்றன. ஒரு சமூகம் மற்றொரு சமூகத்தின் மீது சுமத்தும் இந்த நஜீஸ் (அசுத்தம்) என்ற முத்திரை, பிணையத்தின் வழியாகத் தீவிரமடையும் போது, அது ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு பெயரற்ற கேள்வியாக மாறுகிறது. இத்தகைய கவிதைகள், பிணைய வலியை உணர்வு சார்ந்த ஒன்றாக மட்டும் பார்க்காமல், அது ஒரு சமூகத்தின் இருப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்குவதாக மாற்றுகின்றன.
பிணைய வலி ஒரு கவிஞனுக்குச் சவாலான அதேவேளையில், மிகப்பெரிய ஆயுதமும் ஆகும். சமகாலத் தமிழ் கவிஞர்கள், பிணையத்தின் வழியாகத் தொடர்ச்சியாக வரும் வலியை மௌனமாகப் பருகாமல், அதை நீதிக்கான குரலாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எதிர்காலக் கவிதைச் சூழலில், மின் மௌனம் மற்றும் பிணைய வலி ஆகிய சொற்கள் நவீன கவிதை மொழியின் அடிப்படைகளாக இருக்கும். ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதைகளின் மூலம் இந்த பிணைய வலியை ஒரு சமூக வரலாற்று பிரதியாக மாறுகிறது. வலியைக் கடந்து, அதை ஒரு வரலாறாக மாற்றுவது, இன்றைய காலத்தின் மிக முக்கியமான கவித்துவப் பணி. பிணையத்தின் வழியாகச் சிதறிக்கிடக்கும் இந்த வலிகளைத் தொகுத்து, மீண்டும் ஒரு நீதிக்கான விசாரணைக்காகக் காத்திருக்கும் இந்தத் தமிழ் தேசத்தின் குரலையே இக்கவிதைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
பிணைய வலி தளத்தில் இயங்கும் இரு கவிதைகள்
எம்.ஏ. நுஃமான் கவிதை
அவர்களும் நீயும்
–
ஜீப்வண்டியில் வந்தனர்
உன் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினர்
விசாரணைக்காக
உன்னை இழுத்துச் சென்றனர்
உன் தாய் அழுதாள்
கதறினாள்
மன்றாடினாள்
அவர்களின் முகாமுக்குச் சென்று
விசாரித்தபோது
இல்லை
நாங்கள் கூட்டிவரவில்லை
என்று மறுத்தார்கள்
உன் தசை பிய்ந்து
எலும்புகள் நொறுங்கி
உன் இரத்தம் மண்ணில் கலந்தது
இப்போது உன்முறை
நீ காட்டுக்குள் இருந்து
கால்நடையாக வந்தாய்
என் வீட்டுக் கதவைத் தட்டி
விசாரணைக்காக என்னை இழுத்துச் சென்றாய்
என்தாய் அழுதாள்
கதறினாள்
மன்றாடினாள்
உன் முகாமுக்கு வந்து
விசாரித்தபோது
இல்லை
நாங்கள் கூட்டிவரவில்லை
என்று மறுத்தாய்
என் தசை பிய்ந்து
எலும்புகள் நொறுங்கி
என் இரத்தமும் மண்ணில் கலந்தது.
– 1997
ஏ.நஸ்புள்ளாஹ் கவிதை
எல்லைகளை மீறியவர்கள்
~
நாய் என்றால் என்ன
பன்றி என்றால் என்ன
சோனகனுக்கு இரண்டும் நஜீஸ்தான்.
நாய் என்றால் என்ன?
விசுவாசத்தின் நிழல்,
இருப்பினும் அதன் எச்சில் விலக்கப்பட்ட எல்லை.
பன்றி என்றால் என்ன?
மறுக்கப்பட்ட உணவு,
புனிதத்தின் முன் அசுத்தத்தின் சாட்சி.
சோனகனுக்கு இரண்டும் நஜீஸ்தான்.
ஒரு சமூகம்
மற்றொரு சமூகத்தை
ஆள முற்படுவதாகச் சொல்வோர்
இன்னொரு சமூகத்தை
ஆள முற்படுகிறார்கள்.
இங்கு இரண்டுக்கும் நடுவே
ஒருவன்
கேள்விகள்
தலைவன் எல்லை மீறுகிறானா?
சிப்பாய் எல்லை மீறுகிறானா?
உங்களது துப்பாக்கிகள்
உங்களது மிதிவெடிகள்
ஒவ்வொரு வாசலிலும்
ஒவ்வொரு தெருவிலும்
பெயரற்ற கேள்விகள்,
வயலுக்குப் போனவர்கள் எங்கே
திரும்பி வரவில்லை
கடலுக்கும் காட்டுக்கும் போனவர்கள் எங்கே திரும்பி வரவில்லை.
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு காணாமல் போனவனின் நிழல்.
அவர்கள் இவர்களை
இவர்கள் அவர்களை என
கொல்லப்படுவதன் சாயல் என்ன?
நாய் என்றால் என்ன?
பன்றி என்றால் என்ன?
சோனகனுக்கு இவை இரண்டும் நஜீஸ்தான்.
– 1998
தமிழ் கவிதை மரபில், போர் மற்றும் வன்முறை சார்ந்து எழுதப்பட்ட படைப்புகள் வரலாற்றுப் பதிவுகள் மட்டுமல்லாது அவை மனித இருப்பின் மீதான தொடர் விசாரணைகள். எம்.ஏ. நுஃமானின் 1997 ஆம் ஆண்டு கவிதையும், ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் 1998 ஆம் ஆண்டு கவிதையும், யுத்த சூழலில் ஒரு சமூகம் எதிர்கொள்ளும் பிணைய வலி என்ற கருத்தாக்கத்தை இரண்டு வெவ்வேறு தளங்களில் அணுகுகின்றன. நுஃமானின் கவிதை இழப்பின் சுழற்சியை நேர்க்கோட்டில் விவரிக்க, நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதை அந்த வலியை அடையாள அரசியலின் தூய்மை அசுத்தக் குறியீடுகளோடு பிணைத்து, ஒரு இருத்தலியல் நெருக்கடியை உருவாக்குகிறது.
எம்.ஏ. நுஃமானின் கவிதை, வன்முறை எப்படி ஒருவரைப் பாதிக்கப்பட்டவரிலிருந்து பழிவாங்குபவராக மாற்றுகிறது என்பதை மிக எதார்த்தமாகப் படம் பிடிக்கிறது. உன் தசை பிய்ந்து, எலும்புகள் நொறுங்கி, உன் இரத்தம் மண்ணில் கலந்தது என்ற வரிகள், வன்முறை நிகழ்த்தும் உடல்தூய்மையற்ற அழிவைச் சுட்டுகின்றன, இந்தக் கவிதையின் மிக முக்கியமான திருப்பம், இப்போது உன்முறை என்ற வரிகளில் உள்ளது. வன்முறையின் பிணையத்தில் சிக்கியிருக்கும் மனிதன், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அதே அநீதியை, தன் கைகளால் மற்றொருவன் மீது நிகழ்த்துகிறான்.
இங்கே பிணைய வலி பழிவாங்கும் உணர்ச்சியின் மூலம் ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்குத் தொற்றிக்கொள்ளும் ஒரு வைரஸ் போலச் செயல்படுகிறது. தாய் அழுகிறாள், கதறுகிறாள், மன்றாடுகிறாள் இந்த அழுகை இரு பக்கமும் பொதுவானது. வன்முறை ஒரு சமூகத்தின் அழுகையை இன்னொரு சமூகத்தின் அழுகையாக மாற்றுகிறது. நுஃமானின் கவிதை, வன்முறையில் சிக்குண்டவர்கள் அனைவரும் இறுதியில் ஒரே மண்ணில் இரத்தம் கலந்த பிணங்களாகவே மிஞ்சுகிறார்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது. இக்கவிதையில் பிணைய வலி ஒரு முடிவில்லாத சங்கிலித் தொடர். அது மனிதத்தை அழித்து, இயந்திரத்தனமான பழிவாங்கலுக்குள் அனைவரையும் தள்ளுகிறது.
ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதை, வன்முறையின் பிணைய வலியை அடையாள அரசியலின் தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. நாய் என்றால் என்ன, பன்றி என்றால் என்ன என்ற சொற்கள், முஸ்லிம் சமூகத்தின் மார்க்க விழுமியங்களில் ‘நஜீஸ்’ (அசுத்தம்) என்று வகைப்படுத்தப்பட்டவை. இந்தக் குறியீடுகளை கவிதையின் மய்யத்தில் வைப்பதன் மூலம், மனிதர்களை தூய்மையானவர்கள் மற்றும் அசுத்தமானவர்கள் என்று வகைப்படுத்தி, ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொள்ளும் வன்முறைச் சூழலை அவர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.
இக்கவிதையில் பிணைய வலி ஒரு சமூகம் மற்றொரு சமூகத்தின் மீது அதிகாரத்தைப் பிரயோகிக்கும்போது, அந்த அதிகாரத்தின் கீழ் நசுக்கப்படும் இன்னொரு சமூகம் அனுபவிக்கும் உளவியல் மற்றும் பௌதீகச் அழிவாகும். அவர்கள் இவர்களை, இவர்கள் அவர்களை என கொல்லப்படுவதன் சாயல் என்ன? என்ற கேள்வி, பிணைய வலியில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் செய்பவர்களுக்கும் இடையிலான எல்லை எவ்வளவு மெலிதானது என்பதைக் காட்டுகிறது. இங்கே வலி எல்லை தாண்டுபவர்களுக்கு இடையிலான ஒரு புள்ளியில் மய்யம் கொள்கிறது. துப்பாக்கிகளும் மிதிவெடிகளும் சாதாரண மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் ஊடுருவி, காணாமல் போனவர்களின் நிழல்களை ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் நிறுத்தி வைக்கின்றன.
இந்த இரண்டு கவிதைகளும் பேசும் பிணைய வலி, சமகாலத் தமிழ் கவிதைச் சூழலில் இரண்டு முக்கியமான உண்மைகளை முன்னிறுத்துகின்றன.
நுஃமானின் கவிதை காட்டுகிறபடி, பாதிக்கப்பட்டவன் பழிவாங்குபவனாக மாறும்போதும், வன்முறையின் அந்த வட்டத்தில் வலி என்ற இழப்பு மாறாமல் தொடர்கிறது. நுஃமான் இழப்பின் சுழற்சியைப் பேசினால், நஸ்புள்ளாஹ் அந்தச் சுழற்சிக்குக் காரணமான அடையாளச் அழிவைப் பேசுகிறார்.
நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதையில், சோனகனுக்கு இரண்டும் நஜீஸ்தான் என்பது மார்க்கக் கட்டளையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் மீதான அடக்குமுறைக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு குறியீடாகவும் மாறுகிறது. தான் ஒடுக்கப்படுவதை எதிர்க்கும் மனிதன், அதே வன்முறையில் ஈடுபடும்போது, அவனது அறம் கேள்விக்குள்ளாகிறது.
இந்த இரு கவிதைகளும் பேசும் பிணைய வலி, நவீன யுத்த சூழலில் ஒரு மனிதன் எப்படிக் காணாமல் போகிறான் என்பதை உணர்த்துகிறது. நுஃமானின் கவிதை மண்ணில் கலந்த இரத்தம் குறித்துப் பேசினால், நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதை காணாமல் போனவனின் நிழல் குறித்துப் பேசுகிறது. வன்முறை மனிதர்களை சதைத்துண்டுகளாகவும், எண்களாகவும், நிழல்களாகவும் மாற்றுகிறது.
நுஃமானின் கவிதைகள் நுட்பமான பிணைய வலி உணர்வுகளையும், சமூக அக்கறையையும் ஒன்றிணைப்பவை. அவரது கவிதைகளின் சிறப்பம்சங்கள் பல உள்ளன குறிப்பாக ஈழத்தின் போர்ச் சூழல், சமூக மாற்றங்கள், மனித அவலங்கள் ஆகியவற்றைத் தனது கவிதைகளில் ஆழமாகப் பதிவு செய்பவர்.மிக எளிய மொழியைப் பயன்படுத்தினாலும், அதன் பின்னால் மிக ஆழமான தத்துவார்த்த அல்லது உணர்ச்சிகரமான தளங்களை வெளிப்படுத்துவார். நேரடியான வர்ணனைகளை விட, உருவகங்கள் மற்றும் குறியீடுகள் மூலம் வாசகனுகுப் புதிய வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தருபவர்.
பிணைய வலி நாம் திரைகள் வழியாகவோ, செய்திகள் வழியாகவோ காணும் ஒரு வலியைத் தாண்டி, ஒரு தேசத்தின் கூட்டு நினைவாற்றலாக மாறியிருக்கிறது. நுஃமான் மற்றும் நஸ்புள்ளாஹ் ஆகிய இரு கவிஞர்களும், வன்முறையின் பிணையத்தில் சிக்கியிருக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதனின் தவிப்பை, அதிகார வர்க்கத்தின் முகத்திற்கு நேராக எறியப்படும் கேள்விகளாக மாற்றியுள்ளனர். இன்றும், காணாமல் போனவர்களின் வாசல்களிலும், விசாரணை அறைகளின் நிழல்களிலும் அந்த வலிகள் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. கவிதையின் பணி, அந்த வலியை தகவல்களாக மாற்றாமல், நீதிக்கான ஒரு வரலாறாகப் பிரதி செய்வதே ஆகும். இந்த இரு கவிதைகளும் அந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் இரு பெரும் சாட்சியங்கள்.
17/06/2926