கவிதை மனித வாழ்வின் மிக நுட்பமான அசைவுகளை, சத்தமற்ற அழுகுரல்களை, வெளிப்படையாகப் பேச முடியாத மௌனங்களை மற்றும் அன்றாடம் கடந்துபோகும் எளிய தருணங்களை அப்பட்டமான உண்மைகளோடும் பேரழகோடும் மனிதர்கள் வரையும் பேரோவியம். தமிழ் நவீனக் கவிதை வெளியில் பெண்களின் எழுத்துகள் கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தனித்துவமான குரல்களோடும், மாற்று புரிதலோடும் ஆழத்தோடும் இயங்கி வருகின்றன. அந்த வரிசையில், மெஹராஜ் பேகத்தின் கவிதைகள் யதார்த்த வாழ்வை ஒரு புகைப்படமாகப் பதிவு செய்வதோடு, அதைத் தனது மனதின் உலகத்தின் வழியே மீள் உருவாக்கம் செய்யும் ஜாலத்தையும் விசித்திரத்தையும் கொண்டுள்ளன.
அவர் தொடும் பொருட்கள் யாவும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். எனினும், அவற்றின் ஊடே ஓடும் உணர்வுகளின் அலைகள் பிரபஞ்சப் பெருவெளியைத் தொடுபவையாக இருக்கின்றன. காதல், பிரிவு, தாய்மை, தந்தை வழி உறவுகள், இயற்கையின் மீதான ஈர்ப்பு மற்றும் புத்தகங்களின் உலகத்துடன் மனிதன் கொள்ளும் ஆன்ம பந்தம் எனப் பல்வேறு பரிமாணங்களில் விரியும் மெஹராஜ் பேகத்தின் கவிதைகள் புதிய அனுபவமாக வாசகனுக்கு அமைகின்றன.
கவிதை மனித ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த மௌனங்களிலிருந்து எழும் பெருமூச்சு. அன்றாட வாழ்வின் எளிய காட்சிகளைப் பார்த்துக் கடந்துபோகாமல், அவற்றின் மனங்களில் நின்று பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான உண்மைகளைத் தட்டி எழுப்பும் அரிய சத்தம் கவிதை. அந்த வகையில், சமகாலத் தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பில் மிக முக்கியமானதொரு குரலாக ஒலிக்கிறார் மெஹராஜ் பேகம். இவரது கவிதைகள் ஆரவாரமற்றவை எனினும் மனதின் ஆழத்தில் சென்று நெடுங்காலம் எதிரொலிக்கும் திறன் கொண்டவை.
வாழ்க்கையின் சிதறிய துளிகளையும், உறவுகளின் சிக்கலான பரிமாணங்களையும், இழப்பின் பேரிரைச்சலையும் தனது கவிதைகளில் மிக இயல்பாகவும் ஆழமாகவும் பதிவு செய்துள்ளார். இக்கவிதைகள் வழியாக, வாழ்வின் அழகியல், உறவுகளின் வலிமை, தனிமை, தாய்மை மற்றும் தந்தைமை குறித்த நுட்பமான உளவியல் உண்மைகளை பேசுகின்றன. முதல் கவிதை,
அதீதத்தை கையாளத் தெரியாமல் திணறி அலட்சியம் செய்யும் காதலுக்கு அடை மழை காலத்தில் கொள்ளளவு தாங்காமல் வழிந்து ஓடும் கேணியின் சாயல்
……………
காதல் எப்போதுமே மனித மனத்தின் விவரிக்க முடியாத எளிய நிலை உணர்வுகளில் ஒன்றாகும். அது சிலருக்குத் தென்றலாக, சிலருக்குப் பெருநெருப்பாக, இன்னும் சிலருக்குத் தாங்க முடியாத பெருவெள்ளமாக மாறுகிறது. இக்கவிதையில், காதலின் அதீதத்தை எதிர்கொள்ளத் தெரியாமல் திகைக்கும் ஒரு மனநிலையை மிக அநேகமானதொரு குறியீட்டின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார் கவிஞர்.
கேணி கிராமப்புறங்களில் நீரைச் சேமித்துவைக்கும் ஒரு சிறிய கிணறு அல்லது நீர்நிலை. அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்ளளவு உண்டு. எனினும், வாழ்வின் மீது பெய்யும் அடை மழை எத்தகையது? அது கணக்கற்றது, எல்லையற்றது. காதலில் திளைக்கும் போது இரு மனங்களுக்குள் பொங்கும் உணர்ச்சிப்பெருக்கு, அந்த உறவின் எல்லைகளை மீறிச் செல்லும் போது, அதைச் சுமக்குத் திராணியில்லாமல் மனிதர்கள் திணறுகின்றனர்.
அதீத அன்பைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதவர்கள், பல நேரங்களில் பயத்தின் காரணமாக அதனை அலட்சியம் செய்கிறார்கள். அந்த அலட்சியம் அன்பின்மையல்ல அந்தக் காதலின் பிரம்மாண்டத்தைக் கண்டு மிரண்டுபோன ஒரு ஆன்மாவின் தற்காப்பு உத்தி. அடைமழை காலத்தில் கொள்ளளவு தாண்டித் ததும்பும் நீரைப் போல இதயத்தின் கொள்ளளவை மீறி வழியும் காதலைக் கவிஞர் உவமைப்படுத்தும் விதம் தமிழ்க் கவிதைகளில் ஒரு புதிய அழகியலைப் படைக்கிறது.
காதல் எப்போதுமே ஒரு மெல்லிய இழை மீது நடக்கும் பயணம். அது அளவோடு இருக்கும்போது சுகமானது. எனினும் அதுவே அதீதமாய் மாறிப்பிடிக்கும்போது அதனைத் தாங்கும் பக்குவம் எல்லாரிடமும் இருப்பதில்லை.
காதலில் திளைத்தல் அழகானது அந்த அன்பின் பெருக்கை, அதீதத்தை எப்படிக் கையாள்வது என்று தெரியாமல் மனித மனம் திணறுகிறது. அந்தத் திணறலைத் தவிர்க்க முடியாதபோது, மனிதர்கள் அதனை அலட்சியம் செய்வதுபோல் காட்டிக்கொள்கிறார்கள்.
அடைமழைக்காலத்தில் சின்னக் கிணறு தன் கொள்ளளவை மீறித் தளும்பி வழியும். எப்போதுமே சிறிய எல்லைக்குள் இருக்கப் பழகிய மனம், பெருவெள்ளமாய் பாய்ந்து வரும் காதலைத் தாங்க முடியாமல் தத்தளிக்கிறது. காதலின் ஆழமும் தீவிரமும் புரியாமல், அதனைப் பயத்தோடும் திணறலோடும் எதிர்கொள்ளும் மனித உளவியலின் அச்சு அசலான வெளிப்பாடு இது.அவரது மற்றுமொரு கவிதை,
கைவிடுவது போல் தள்ளி விடுகிறது மலை
தனித்து விடப்பட்டது போல் நடித்து உருளுகிறது கற்கள்
தாங்கிக் கொள்வது போல் பாசாங்கு செய்கிறது நதி
மீன்களின் சிநேகிதத்தால் வலி மறந்து கூலாங்கற்களாகி தன் பயணத்தை தொடர்கிறது
பின் எப்படித்தான் பயணிக்க கற்றுக் கொள்ளும் உயரத்தை விரும்பாத நதி போல கற்களும்
…………..
இயற்கையும் மனித வாழ்வும் எப்போதுமே பிரிக்க முடியாத இணைக் கோடுகள். நதியும் மலையும் கற்களும் மனிதனின் அகப்போராட்டங்களின் குறியீடுகள்.
மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளப்படும் கற்கள், தங்களை மலை கைவிட்டுவிட்டதாக எண்ணித் துடிக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் அது ஒரு வன்முறை போலவும் தனிமைப்படுத்தப்படுதல் போலவும் தோன்றலாம். அந்த வீழ்ச்சியை நதி தாங்குவது போலப் பாசாங்கு செய்கிறது. உண்மையில் நதி அந்தத் கற்களைத் தன் வழியில் அடித்துச் செல்கிறது, உரசுக்கிறது, உருமாற்றுகிறது.
இந்தத் தொடர் உராய்விலும் பயணத்திலும், வழியில் சந்திக்கும் மீன்களின் சிநேகிதம் அந்தக் கற்களுக்கு ஒரு ஆறுதலாக அமைகிறது. முரட்டுத்தனமான, கூர்மையான விளிம்புகளை உடைய பாறைகள், நதியின் பயணத்தில் உரசி உரசி மென்மையான கூலாங்கற்களாக மாறுகின்றன.
வலி இல்லாமல் இங்கு எத்தகைய பக்குவமும் சாத்தியமில்லை என்பதை இக்கவிதை அழகாகப் பேசுகிறது. உயரத்தை விட்டு இறங்கி, கீழே விழுந்து, அடிபட்டு, நதியோடு பயணித்துத் தன்னைக் மெலிதாக்கிக் கொள்ளும் கற்கள் மனித வாழ்வின் துயரங்களையும் அதன் வழியான ஆன்ம வளர்ச்சியையும் மிகத் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கின்றன.
இயற்கையின் மூலக்கூறுகளை மனித உணர்வுகளோடு இணைத்துப் பார்க்கும் ஒரு பேரிலக்கியத் தன்மை இக்கவிதையில் வெளிப்படுகிறது. மலை, கற்கள், நதி மற்றும் மீன்கள் ஆகியவற்றை மனித உறவுகளின் உருவகங்களாகக் கவிஞர் மாற்றுகிறார்.
மலை உச்சியிலிருந்து உருண்டு விழும் கற்களைப் பார்த்தால், அது நம்மை இந்த உலகம் கைவிட்டுவிட்டது போன்றதொரு தோற்றத்தைத் தரும். எனினும், அந்த வீழ்ச்சிதான் அவற்றைக் கூலாங்கற்களாக மெருகேற்றுகிறது.
நதியின் கடினமான பயணத்தில் மீன்களின் சிநேகிதம் அவற்றுக்குக் கிடைத்த பெரும் பரிசு. தனிமையும் வலியும் நிறைந்த இந்தப் பயணத்தில், துணையிருக்கும் சிறிய நட்புகளும் உறவுகளும்தான் மனிதனின் காயங்களை ஆற்றி, அவனைக் கூலாங்கற்களாக மாற்றுகின்றன.
உயரத்தை விரும்பாத நதியைப்போல, மலை விளிம்புகளிலிருந்து உருண்டு கீழே வரும் கற்கள் பயணத்தின் அவசியத்தைக் கற்றுக்கொள்கின்றன. வாழ்க்கை நம்மைத் தள்ளிவிட்டாலும் வலிகளைத் தாண்டிப் பயணிக்கக் கற்றுக்கொள்வதுதான் மனித வாழ்வின் அழகியல்.மெஹராஜின் இன்னுமொரு கவிதை,
ஒரு ஊரை சொந்தம் கொண்டாடிட மரங்களைத் தவிர மனிதர்களுக்கு என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது
…………..
மிகச் சுருக்கமான வரிகள் என்றாலும், இது மனித குலத்தின் உள்ளத்தைச் சாடும் ஒரு கூர்மையான அரசியல் மற்றும் அரசியல் கவிதை.
மனிதர்கள் தங்களைத்தான் நிலத்தின் எஜமானர்களாகவும், பட்டா சொந்தக்காரர்களாகவும் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். எல்லைகளை வகுக்கிறார்கள் நாடுகளைப் பிரிக்கிறார்கள் ஊர்களைத் தாங்களே உருவாக்குவதாகப் பெருமிதம் கொள்கிறார்கள். ஆனாலும், ஒரு ஊர் உண்மையாக யாருக்குச் சொந்தம்? தலைமுறைகளைக் கடந்து, வெயிலைத் தாங்கி, காற்றைச் சுத்திகரித்து, மண்ணைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் மரங்களை விட மனிதர்களுக்கு என்ன தகுதி (யோக்கியதை) இருக்கிறது?
நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கும் மனிதனின் தற்காலிகத் தன்மையையும், பல நூற்றாண்டுகளாக அந்த நிலத்தின் மூத்த குடிமக்களாகத் திகழும் மரங்களின் நிரந்தரத் தன்மையையும் இக்கவிதை முரண் படுத்திச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.
மனிதனின் அகந்தையை, அவனது உரிமை கொண்டாடும் மனநிலையை மிகக் கடுமையான சொற்களால் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது இக்கவிதை.
இந்த நிலத்தில், இந்த ஊரில் யாருக்கு உண்மையான உரிமை இருக்கிறது? கான்கிரீட் காடுகளை எழுப்பிவிட்டு இது என் பூமி என்று மார்தட்டிக் கொள்ளும் மனிதனுக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? மண்ணுக்குள் ஆழமாய் வேரூன்றி, காற்றைக் கொடுத்து, நிழலைத் தந்து, தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த நிலத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும் மரங்களை விடவா மனிதன் பெரிய சொந்தக்காரனாகிவிட்டான்?
மனிதனின் ஆக்கிரமிப்பு மனப்பான்மையை மிக விமரிசையாக இடித்துரைக்கும் வரிகள் இவை. இயற்கையோடு இயைந்து வாழாமல், அதனைத் தன் சுயநலத்திற்காகச் சொந்தம் கொண்டாடும் மனிதர்களின் முகத்திரை இங்கு கிழிக்கப்படுகிறது. அவரது மற்றுமொரு கவிதை,
வரி வரியாக வயிற்றில் தாய்மை குறித்த கவிதை எழுதிவிட்டு தான் கருவறை விட்டு வெளியேறினாள் மகள்
……………..
உடலியல் சார்ந்த ஒரு பிரசவத் தருணத்தை மிக ஆழமான கவிதாத்துவ உருவகத்திற்குள் நகர்த்துகிறார் கவிஞர்.
கர்ப்ப காலத்தில் ஒரு பெண்ணின் வயிறு பெரிதாவதையும், அதில் ஏற்படும் வரிகளையும் கவிஞர் தாய்மை குறித்த கவிதை என்று வர்ணிப்பது வியப்பிற்குரியது. அந்த வரிகள் ஒரு உயிர் உருவானதற்கான வரலாற்றுச் அடையாளங்கள்.
தாய்மையின் வலி நிறைந்த பிரசவத்தின் ஊடாக, ஒரு தாய் தன் மகளை உலகிற்குள் கொண்டுவருகிறாள். ஆனாலும் கவிஞர் இதைக் கூறும் விதம், அந்த மகளின் வருகையே தாயின் உடலிலும் வாழ்விலும் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதை என்பதை உணர்த்துகிறது. தலைமுறைத் தொடர்ச்சியின் சங்கிலித் தொடரை இவ்வளவு நளினமாகச் சொற்களில் வடித்தெடுப்பது மெஹராஜ் பேகத்தின் ஜாலமாகும்.
தாயும் சேயும் இடையிலான உறவின் இலக்கணத்தை ஒரு கவிதாத்துவமான பிம்பத்தின் ஊடாக இக்கவிதை நமக்குக் கடத்துகிறது.
தாய்மையின் வலி, சுமப்பு, பிரசவத்தின் ரகசியங்கள் என அனைத்தையும் தனது உடல்வழியாகவே உணர்கிறாள் தாய். அந்தத் தாய்மையின் தொடர்ச்சியாகப் பிறந்துள்ள மகள், அவள் தலைமுறை தலைமுறையாக எழுதப்பட்டுவரும் ஒரு தொடர் கவிதை. கருவறையில் மாதங்களாக உருவான அந்தப் பயணம், பிரசவத்தின் வலியோடு முடிவதில்லை. அது ஒரு புதிய உயிரின் வருகையாகவும், தாய்மைக்கான தொடர்ச்சியாகவும் மலர்கிறது. மகளின் வருகையே இயற்கையின் ஆகச்சிறந்த கவிதை வரிதான்.
இனி இப்படியொரு கவிதை,
புத்தகக் காட்சி சென்றிருந்தேன் வீடு திரும்பிடும் ஆசையே இல்லை ஏதேனும் ஒரு கவிதையாக மாறியேனும் புத்தகத்திற்குள் ஒளிந்து கொண்டு அங்கேயே தங்கி விட பேராசை கொண்டது மனம் வேறு எங்கும் என்னை பொருத்திப் பார்த்திடவே இயலாத தருணத்தில்.
நம்மை இனம் கண்டு சிலாகிக்கும் புரிதல் உள்ள இடத்தில் தானே தவம் கிடக்கிறது இதயம்.
……………..
நவீன மனிதனின் அகத் தனிமையையும், அவனுக்கான உண்மையான அடைக்கலம் எது என்பதையும் பேசும் மிகச்சிறந்த கவிதை இது.
வெளியுலகம் மனிதனுக்குப் பல முகமூடிகளை வழங்குகிறது. அங்கே தன்னை முழுமையாகப் பொருத்திக் கொள்ள முடியாமல் திணறும் ஒரு ஆன்மா, புத்தகக் காட்சிக்குச் செல்லும் போது பெரும் விடுதலையை உணர்கிறது.
புத்தகங்களுக்குள் இருக்கும் எழுத்துக்களும், வரிகளும் தன் வாழ்வோடு செல்வதைக் காணும் போது, தானும் ஒரு கவிதையாக மாறி அந்தப் புத்தகத்திற்குள்ளேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட வேண்டும் என்ற விசித்திரமான ஆசை எழுகிறது.
மனிதன் எங்குமே ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத அல்லது புரிந்து கொள்ளப்படாத ஒரு சூழலில் வாடும்போது, அவனுடைய இதயம் தன்னை இனம் கண்டு சிலாகிக்கும் புரிதல் உள்ள இடத்தைத் தேடி அலைகிறது. அந்த இடம் வேறு எங்குமில்லை, பிரதியின் உலகமும் இலக்கியத்தின் பக்கங்களும்தான் என்பதை ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது இக்கவிதை.
சமகால மனிதர்களின் தனிமை மற்றும் உள்ள வெளிப்பாட்டின் உச்சம் இக்கவிதை. புத்தகக் காட்சிக்குச் செல்லும் ஒருகட்டத்தில், உலகத்துடான உறவு அறுபட்டு, புத்தகங்களுக்குள் தஞ்சம் புகும் மனநிலையை இது பேசுகிறது.
நடைமுறை வாழ்வின் வெளி உலகத்தில் தன்னை முழுமையாகப் பொருத்திக்கொள்ள முடியாதவர்கள், பிரதி மற்றும் இலக்கியத்தின் துணையை நாடுகிறார்கள். புத்தகங்கள் மனிதனின் ஆன்மாவை இனம் கண்டு சிலாகிக்கும் புரிதலின் இடங்கள். தன் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளாத இந்த உலகத்தை விட, ஒரு கவிதையின் வரிகளுக்குள் ஒளிந்துகொள்வது எவ்வளவோ சுகமானது. தன்னைத் தொலைத்துவிட்டு, தனக்கான புரிதலைத் தேடும் இதயத்தின் தவிப்பு இக்கவிதையில் அற்புதமாக வெளிப்பட்டுள்ளது.அவரது இன்னுமொரு கவிதை,
வேண்டிய எதையுமே விருந்தாளியை போலவே கூச்சத்துடன் கேட்கிறார் அம்மாவின் மறைவிற்கு பிறகு அப்பா
……………..
குடும்ப அமைப்பில் தந்தையின் பாத்திரம் எப்போதுமே ஒரு அரண் போன்றது. இன்னும் யாரும் நெருங்க முடியாத ஒரு கோட்டை போன்றது. எனினும், அந்தத் தோற்றத்தின் பின்னணியில் இருக்கும் மென்மை எப்போது வெளிப்படுகிறது?
தாயின் மறைவு ஒரு குடும்பத்தின் அச்சாணியை உலுக்குவது. அவள் இருக்கும் வரை வீட்டின் பல தேவைகளையும் உரிமையோடு கேட்டுப் பெற்ற அப்பா, அவள் மறைந்த பிறகு திடீரென அநாதையாக்கப்படுகிறார்.
தன் சொந்த வீட்டிலேயே, தான் பெற்றெடுத்த பிள்ளைகளிடம் எதையாவது கேட்கும்போது ஒரு விருந்தாளியைப் போல அவர் கூச்சப்படுவது தந்தையின் பரிதாபகரமான மற்றும் உருக்கமான ஒரு முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உரிமையோடு கோபப்படவோ அதட்டவோ செய்த கரங்கள் இப்போது தயங்கி நிற்பது இல்லத்தின் மீதான பெரும் சோகத்தின் நிழலாகப் படர்கிறது. மிகக் குறைந்த வார்த்தைகளில் ஒரு குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்தத் தவிப்பையும் பேசும் புதிய முறைமை இக்கவிதை.
குடும்ப உறவுகளின் மென்மையான பிணைப்பையும், தாய் மறைவுக்குப் பின் தந்தையின் நிலையைச் சொல்லும் மிக நெகிழ்ச்சியான பிரதி இது.
ஒரு குடும்பத்தில் அம்மாதான் எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைக்கும் அச்சாணி. அவள் இருக்கும் வரை அப்பாவின் தேவைகளும் உரிமைகளும் இயல்பாகப் பூர்த்தி செய்யப்பட்டன. ஆனாலும், அம்மா மறைந்த பின், அந்த வீட்டில் அப்பா ஒரு விருந்தாளி போல மாறுவதுதான் எதார்த்தம்.
தன் சொந்த வீட்டிலேயே எதைக் கேட்பதற்கும் தயங்குவதும், ஒருவித கூச்சத்தோடு ஒதுங்குவதும் தந்தையின் அகத்தனிமையை வெளிப்படுத்துகிறது. உரிமையோடு அதிகாரத்தைச் செலுத்திய கரங்கள், இப்போது எல்லாவற்றிற்கும் தயங்கி நிற்பதுதான் வாழ்வின் மிகப்பெரிய சோகம். உறவுகளின் இழப்பு மனிதர்களை எவ்வளவு பலவீனமாக்குகிறது என்பதை இக்கவிதை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.மெஹராஜின் மற்றுமொரு கவிதை,
இறந்து போன அம்மா கனவில் வந்ததாக சொல்லி அண்ணன் வீட்டிற்கு வந்தான் இருவரும் அடிக்கடி வரட்டும்
…………..
இந்த கவிதை தமிழ் மரபில் இருக்கும் ஆழ்ந்த உளவியல் சிக்கல்களையும், மரணத்தைத் தாண்டிய உறவுகளின் பிணைப்பையும் பேசுகிறது.
இறந்துபோன தாய்மார்கள் நம்மைவிட்டுப் போய்விடுவதில்லை. அவர்கள் நம் கனவுகளின் வழியே தொடர்ந்து வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அண்ணன் தன் வீட்டிற்கு வந்ததற்குக் காரணம், அம்மா கனவில் வந்ததுதான் என்று சொல்வது ஒரு சாதாரணச் செய்தி போலத் தோன்றலாம். மரணம் பல குடும்பங்களை உடைக்கிறது அல்லது உறவுகளைத் தூரமாக்குகிறது.எனினும், இறந்த அம்மாவின் நினைவுகளும் கனவுகளும் பிரிந்து கிடக்கும் தங்கை போன்ற சொந்தங்களை மீண்டும் இணைக்கும் பாலமாக மாறுகின்றன. இருவரும் அடிக்கடி வரட்டும் என்ற இறுதி வரி, கனவில் அம்மாவும் நிஜத்தில் அண்ணனும் தன் வாழ்விற்குத் திரும்பத் திரும்ப வர வேண்டும் என்ற ஒரு பெண்ணின் ஏங்குதலை, அப்பட்டமான யதார்த்தத்தோடு அழகாக நிறைவு செய்கிறது.
மிகச்சிறிய வரிகளில் மனிதர்களின் உளவியலையும், குடும்ப உறவுகளின் யதார்த்தத்தையும் கடத்தும் அற்புதம் இக்கவிதை.
மனிதர்களுக்கு இடையே உறவுகள் சீராக இருக்க சில காரணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. நேரில் வந்து பேசத் தயங்கும் அல்லது ஈகோ தடையாக இருக்கும் இடங்களில், கனவு ஒரு கருவியாகப் பயன்படுகிறது.
அம்மா இறந்த பின்பும் கூட, அண்ணனுக்கும் தங்கைக்கும் இடையிலான உறவை இணைக்கும் பாலமாக அந்த அம்மாதான் இருக்கிறாள். அம்மா கனவில் வந்தாள் என்ற பொய்யோ அல்லது உண்மையோ, அது அவர்களைச் சந்திக்க வைக்கிறது, பேச வைக்கிறது. மொத்தமாக மெஹராஜ் பேகத்தின் கவிதைகள் யாவும் மனித வாழ்வின் எளிய வெளிப்பாடுகளாகத் தொடங்கி, உள்ளத்தின் ஆழமான தரிசனங்களை நோக்கி நகர்கின்றன. மெஹராஜ் பேகத்தின் கவிதைகளை வாசித்து முடிக்கும் போது, நம்மைச் சுற்றியுள்ள சாதாரண மனிதர்களும், மரங்களும், நதிகளும், வீடுகளும் ஒரு புதிய ஒளியைப் பெற்றுத் தங்களை வெளிப்படுத்துவதை உணர முடிகிறது.
இழப்புகள், தனிமைகள், தத்தளிப்புகள் நிறைந்த இந்த வாழ்வில், சிறு சிறு தருக்களும் புரிதல்களும்தான் வாழ்வை அழகாக்குகின்றன என்பதை இக்கவிதைகள் ஆழமாக உணர்த்துகின்றன.
மொத்தத்தில், மெஹராஜ் பேகத்தின் கவிதைகள் வாசிப்பு அனுபவமோடு நின்றுவிடாமல், நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ளத் தூண்டும் வாழ்வின் அழகியலை மீட்டெடுக்கும் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்கின்றன.
24/07/2026
